Bad Times at the El Royale ****

Vier vreemden nemen hun intrek in het afgelegen hotel El Royale. Het enige speciale aan die locatie: het ligt op de staatsgrens tussen Californië en Nevada. Verder lijkt het niets bijzonders te zijn... Ja, ja... De film begint nogal traag en dat is maar goed ook, want zodra dit verhaal in de versnelling wordt gegooid, krijg je geen rust meer. Het is op een heel fijne manier compleet gestoord. Als je Cabin in the Woods kent: dit is de nieuwste film van die regisseur. Als je zijn werk nog niet kent: hou het nog even zo, want hoe minder je over deze film weet, hoe leuker het is. Een handjevol acteurs leeft zich heerlijk uit in stemmige retro-decors die uiterst precies en effectief in beeld zijn gebracht. Jeff Bridges doet zijn ding, Dakota Johnson laat zien meer te kunnen zijn dan meneer Greys speeltje en zangeres Cynthia Erivo maakt een spetterend acteerdebuut, waarin ook haar zangtalent perfect wordt benut.

Vanaf 11 oktober in de bioscoop

Smallfoot ***

Dankzij deze muzikale animatiefilm weten we het dan eindelijk: de verschrikkelijke sneeuwman bestaat echt en hij is helemaal niet zo verschrikkelijk. Hij heet Migo en maakt deel uit van een vrolijke gemeenschap van yeti’s die ongestoord leven op de top van een berg, verstopt boven de wolken. Dat verandert als Migo op een dag een ‘smallfoot’ – een mens dus – tegenkomt: een wezen dat volgens de strenge yeti-leer niet bestaat. Om te bewijzen dat hij niet gek is, gaat hij er meer zoeken. Er zijn hele krampachtige scenario-toeren voor nodig om de plot op dit punt te krijgen, maar de manier waarop de folklore rondom de yeti’s wordt gebruikt in het verhaal dat volgt, is leuk bedacht. De liedjes voegen weinig toe en de slapstick is wat overspannen, maar dat doet dit sympathieke filmpje niet veel kwaad.

id="jw-player-video-wrapper"
class="JWvideo"
data-video-jw-uri ="//content.jwplatform.com/videos/hQzevXcq-QT8G2ERg.mp4"
data-preview-jw-uri ="//cdn.jwplayer.com/thumbs/hQzevXcq-720.jpg"
>

Nu in de bios

Venom ***

Inmiddels hebben we genoeg films gezien om te weten dat het gevaarlijk is om buitenaardse wezens mee terug te nemen naar de aarde. Zeker als die reis wordt gefinancierd door een veel te rijke vent (Riz Ahmed), die meer interesse heeft in wetenschap dan in mensenlevens. Journalist Eddie Brock (Tom Hardy) komt daar hardhandig achter - al had het harder gekund. Want de favoriete hobby van het monster Venom is mensen de kop afbijten en hun zachte onderdelen verorberen. Dat gebeurt echter buiten beeld, omdat de film geschikt moest zijn voor 12 jaar en ouder. Zodoende zit er ook de nodige humor in de problemen die Eddie met Venom te stellen krijgt. Hoewel het daardoor vlees noch vis is, blijft het een smakelijk hapje, net als Hardy zelf.

id="jw-player-video-wrapper"
class="JWvideo"
data-video-jw-uri ="//content.jwplatform.com/videos/YbiaJmwZ-QT8G2ERg.mp4"
data-preview-jw-uri ="//cdn.jwplayer.com/thumbs/YbiaJmwZ-720.jpg"
>

Nu in de bios

Aquaman **

Het superheldenuniversum van striphuis DC staat nog steeds niet stevig. Terwijl concurrent Marvel de miljarden aan het tellen is, blijft het in het andere kamp rommelen met meestal tegenvallende opbrengsten en dito films. En hoewel Aquaman een stap vooruit is na Justice League, is dit toch ook weer een stuk minder dan Wonder Woman. We zien hoe onze held (Jason Momoa) met zijn menselijke vader en moeder uit Atlantis tussen twee werelden staat en gedwongen wordt te kiezen als zijn halfbroer de macht grijpt in de onderwaterwereld. Het lijkt allemaal wel heel erg op Thor, maar dan met minder karakter en snedigheid en meer overdadige gevechten van allerlei computercreaties. Wat meer ruimte voor Momoa om te laten zien wie deze waterman is, had gescheeld, want wat hij doet, doet hij goed.

Vanaf 13 december in de bioscoop

Mortal Engines ***

Heeft producent Peter Jackson thuis een glazen bol staan? Juist in de periode dat het Verenigd Koninkrijk zich afzet tegen Europa, komt de filmmaker met Mortal Engines. In dit post-apocalyptische avontuur slokt de rijdende metropool Londen elk stadje op dat op zijn pad komt. Aan het stuur van deze hongerige hoofdstad staat snoodaard Thaddeus Valentine die de wraakzuchtige opstandeling Hester Shaw achter zich aan krijgt. Wat volgt is een uiterst vermakelijk en verrassend actueel sf-spektakel dat de looks van Mad Max heeft en de feel van The Hunger Games. Speciale vermelding voor het waanzinnig vormgegeven Londen én de meeslepende soundtrack van onze eigen Tom ‘Junkie XL’ Holkenborg.

Nu in de bioscoop.

Colette ****

In de negentiende eeuw werden vrouwen nog aardig onder de duim gehouden, maar dat weerhield Willy er niet van om het schrijfwerk van zijn vrouw Colette als zijn eigen verdienste te publiceren. Met onze huidige blik vinden we dat (hopelijk) raar, dus het is goed dat de film het enigszins inzichtelijk maakt hoe dat zo kwam. Dominic West maakt geen monster van Willy, evenmin als dat Keira Knightley haar rol als een mak lammetje speelt. Daardoor blijft het spanningsveld tussen die twee veranderen en knetteren, en is Colette meer dan een aardig kostuumdrama. We zijn immers meer dan honderd jaar verder en mensen vechten nog steeds om zichzelf te (mogen) zijn.

Vanaf 20 december in de bioscoop.

The Grinch ****

Dat de studio achter Despicable Me zich heeft gewaagd aan een film over de grote groene kersthater The Grinch ligt eigenlijk best voor de hand: hij heeft namelijk wel wat trekjes gemeen met Gru. En dan ontdooit hij ook nog dankzij een aandoenlijk klein meisje met staartjes. Aan het klassieke verhaal van Dr. Seuss is niet veel geklooid: de felgekleurde zeurpiet is het gezapige kerstgedoe van de bewoners van het plaatsje Whoville zo zat, dat hij besluit alle cadeaus en versieringen te stelen. De combinatie van de manisch opgewekte dorpelingen en de sarcastische Grinch zorgt voor heel veel pret, net als de vele slapstickhumor. En de vormgeving van deze dromerige kerstcreatie is om door een ringetje te halen.

Nu in de bioscoop.

Ralph Breaks the Internet ****

Wreck-It Ralph was hoe dan ook een heel leuke film, maar vanwege zijn verhaal over een 8-bit computerfiguurtje extra tof voor mensen die de dagen van de Atari en Commodore 64 nog hebben meegemaakt. In deze opvolger gaan grote lobbes Ralph en zijn beste vriendin Vanellope online en dat biedt eindeloos veel meer terrein om te verkennen, dat bovendien bekend zal zijn voor veel meer kijkers. Het verhaal is schattig, maar niet het sterkste aan de film (de twee gaan op zoek naar een onderdeel voor een kapotte speelkast en ondertussen leidt Ralph aan verlatingsangst). Maar Ralph Breaks the Internet glanst echt dankzij de geweldig uitgedachte weergave van het internet en de achterkant van bijvoorbeeld eBay, een YouTube-achtig filmpjeskanaal en de Disney-website, waar Ralph een heleboel bekenden tegenkomt.

Vanaf 12 december in de bioscoop.

Bon Bini Holland 2 **

Bij de typetjes van Jandino Asporaat is er geen gulden middenweg: je vindt ze hilarisch óf je gruwt ervan. Met deze opvolger van zijn filmhit van drie jaar geleden lijkt hij dat feit strakker te omarmen dan ooit, want Judeska, Gerrie en nog een handvol van zijn creaties kapen de film volledig. De eerste film had de balans tussen een vlot verhaaltje en dolle kolder aardig op orde, maar met deze proberen de makers het niet eens meer. Oké, er is een plotje waarin ex-oplichter Robertico (Asporaat) zijn twijfelende vriendin probeert terug te winnen, maar dat is zelfs voor een klucht te slap. Dan blijven alleen de typetjes over en die hebben we ook wel eens met meer inspiratie aan het werk gezien.

Vanaf 13 december in de bioscoop.