Bad Times at the El Royale ****

Vier vreemden nemen hun intrek in het afgelegen hotel El Royale. Het enige speciale aan die locatie: het ligt op de staatsgrens tussen Californië en Nevada. Verder lijkt het niets bijzonders te zijn... Ja, ja... De film begint nogal traag en dat is maar goed ook, want zodra dit verhaal in de versnelling wordt gegooid, krijg je geen rust meer. Het is op een heel fijne manier compleet gestoord. Als je Cabin in the Woods kent: dit is de nieuwste film van die regisseur. Als je zijn werk nog niet kent: hou het nog even zo, want hoe minder je over deze film weet, hoe leuker het is. Een handjevol acteurs leeft zich heerlijk uit in stemmige retro-decors die uiterst precies en effectief in beeld zijn gebracht. Jeff Bridges doet zijn ding, Dakota Johnson laat zien meer te kunnen zijn dan meneer Greys speeltje en zangeres Cynthia Erivo maakt een spetterend acteerdebuut, waarin ook haar zangtalent perfect wordt benut.

Vanaf 11 oktober in de bioscoop

Smallfoot ***

Dankzij deze muzikale animatiefilm weten we het dan eindelijk: de verschrikkelijke sneeuwman bestaat echt en hij is helemaal niet zo verschrikkelijk. Hij heet Migo en maakt deel uit van een vrolijke gemeenschap van yeti’s die ongestoord leven op de top van een berg, verstopt boven de wolken. Dat verandert als Migo op een dag een ‘smallfoot’ – een mens dus – tegenkomt: een wezen dat volgens de strenge yeti-leer niet bestaat. Om te bewijzen dat hij niet gek is, gaat hij er meer zoeken. Er zijn hele krampachtige scenario-toeren voor nodig om de plot op dit punt te krijgen, maar de manier waarop de folklore rondom de yeti’s wordt gebruikt in het verhaal dat volgt, is leuk bedacht. De liedjes voegen weinig toe en de slapstick is wat overspannen, maar dat doet dit sympathieke filmpje niet veel kwaad.

id="jw-player-video-wrapper"
class="JWvideo"
data-video-jw-uri ="//content.jwplatform.com/videos/hQzevXcq-QT8G2ERg.mp4"
data-preview-jw-uri ="//cdn.jwplayer.com/thumbs/hQzevXcq-720.jpg"
>

Nu in de bios

Venom ***

Inmiddels hebben we genoeg films gezien om te weten dat het gevaarlijk is om buitenaardse wezens mee terug te nemen naar de aarde. Zeker als die reis wordt gefinancierd door een veel te rijke vent (Riz Ahmed), die meer interesse heeft in wetenschap dan in mensenlevens. Journalist Eddie Brock (Tom Hardy) komt daar hardhandig achter - al had het harder gekund. Want de favoriete hobby van het monster Venom is mensen de kop afbijten en hun zachte onderdelen verorberen. Dat gebeurt echter buiten beeld, omdat de film geschikt moest zijn voor 12 jaar en ouder. Zodoende zit er ook de nodige humor in de problemen die Eddie met Venom te stellen krijgt. Hoewel het daardoor vlees noch vis is, blijft het een smakelijk hapje, net als Hardy zelf.

id="jw-player-video-wrapper"
class="JWvideo"
data-video-jw-uri ="//content.jwplatform.com/videos/YbiaJmwZ-QT8G2ERg.mp4"
data-preview-jw-uri ="//cdn.jwplayer.com/thumbs/YbiaJmwZ-720.jpg"
>

Nu in de bios

Mile 22 ***

In tijden van crisis zijn er drie opties: diplomatie, oorlog of... Mark Wahlberg. In Mile 22 speelt de acteur James Silva, een elite-agent die een belangrijke informant van de Amerikaanse ambassade in Zuidoost-Azië naar een vliegveld moet brengen. Het is een korte rit van 22 mijl, wat kan er gebeuren? Behoorlijk veel, blijkens de explosieve helletocht vol bommen, granaten en kogelregens die spektakelregisseur Peter Berg vervolgens serveert. Zo kijkt Mile 22 weg als een kruising tussen The Kingdom (ook van Berg) en The Raid. De informant die moet worden afgeleverd, wordt vertolkt door Iko Uwais: de Indonesische Raid-ster die voor deze film zijn eigen gevechten mocht choreograferen.

Vanaf 18 oktober in de bioscoop

First Man ****

Na La La Land werkten Gosling en regisseur Damien Chazelle weer samen in First Man, een film die eigenlijk een jaar te vroeg komt, want volgend jaar is het precies een halve eeuw geleden dat de mens voet op de maan zette. We zien hoe Neil Armstrong (Ryan Gosling) en co zich daar op voorbereiden en hoewel we weten hoe dat afloopt, blijft het verhaal boeien door Neils persoonlijke leven (zijn vrouw en kinderen) erbij te halen. Hoewel de film te lang doorgaat, zijn er gelukkig een aantal vette astronauten-die-door-elkaar-worden-gerammeld-scènes. Ryans onverstoorbare blik mag dan Neils karakter weerspiegelen, je gaat toch meer meeleven met zijn vrouw die heel emotioneel wordt neergezet door Claire Foy - zij van The Crown.

Vanaf 18 oktober in de bios

Hunter Killer ***

De Red October en de U-Boot uit Das Boot zijn inmiddels roestbakken, dus is het tijd voor nieuwe claustrofobische onderzeeër-gevechten met torpedo’s, onderwatermijnen en een benauwde bemanning. Gerard Butler is de baas op een duikboot die via vijandelijke wateren een Russische staatsgreep moet ondermijnen. Dat doet hij met intuïtie, een paar melodramatische speeches én hulp van een gevangen Russische kapitein. Om de kijker ook wat lucht te geven, volgt Hunter Killer nog een groep soldaten die te land de coup probeert te stoppen. Dat geweld is fijn tegenwicht voor de zinderende stiltes onder water.

Vanaf 25 oktober in de bios

Netflix is een horrorserie rijker. Onze collega's van Superguide verdiepten zich in The Haunting of Hill House en keken hoe eng deze Netflix Original nou eigenlijk is. 

Wanneer Olivia en Henry Crain begin jaren negentig samen met hun vijf kids Steven, Shirley, Theodora, Luke en Nell een zomer lang Hill House betrekken, lijkt alles koek en ei. De pret is echter van erg korte duur: er knaagt een doodenge, paranormale kracht aan dit stulpje die geenszins van plan is de familie met rust te laten. Dertig jaar later wordt dit nogmaals op een pijnlijke manier duidelijk: wat er zich afspeelde in het huis staat aan de basis van alle ellende.

Iedere aflevering is een andere Crain lijdend voorwerp, te beginnen met een volwassen Steven (onze eigen Michiel Huisman). Indrukwekkende montage en prachtige beelden schommelen ons moeiteloos heen en weer tussen het heden en verleden, waardoor het verhaal als een slimme puzzel in elkaar valt. Dat paranormale gespuis voorziet ons (en de Craintjes) niet alleen van hartverzakkingen. Horrorclichés zijn er, maar in plaats van de kijker te bombarderen met ordinaire schrikmomenten, zet regisseur Mike Flanagan ze vakkundig in om de emoties en acties van zijn personages kracht bij te zetten.

Om eerlijk te zijn, het zijn ook deze scènes die soms iets te makkelijk met onze emoties sjoemelen. Een treurig liedje inzetten voelt bij een serie van dit kaliber als een makkelijk trucje. Daarnaast is niet iedereen in de cast even sterk. Zeker de stukken waarin een langere tijd onafgebroken geacteerd wordt, zijn voor sommige acteurs een opgave. Maar goed, het is ze vergeven. Want hoe je het ook went of keert: de spoken van Hill House (in de breedste zin van het woord) grijpen je met twee ijskoude handen vast en laten je tot het einde niet meer los.

The Haunting of Hill House staat vanaf vandaag op Netflix.