Escape Room ***

Een escape room doen is vandaag de dag net zo gewoon als een rondje bowlen, dus is het niet zo gek dat dit alweer de tweede horrorfilm binnen twee jaar is die inhaakt op dit fenomeen. Nieuw is het idee van gruwelijke taferelen rond een groepje mensen dat moet ontsnappen uit een levensgevaarlijke ruimte sowieso niet: klassiekers als Cube en Saw flikten dat trucje al eerder. Maar dat neemt niet weg dat deze Escape Room genoeg leuke vondsten biedt om er een lollig genrewerkje van te maken, al is hij vergeleken met die laatste twee wel wat tam. Zes mensen krijgen een uitnodiging voor een escape room die een stuk extremer uitpakt dan ze dachten: als je hier niet op tijd de puzzels oplost, word je geroosterd, ingevroren of geplet. Tussen deze stress door moeten ze ook nog uitzoeken wat de reden is dat juist zij getrakteerd worden op deze folteringen.

More content below the advertising

Nu in de bioscoop.

The Front Runner ***

Het is nu moeilijk voor te stellen dat het ooit revolutionair was om een Amerikaanse politicus persoonlijke vragen te stellen of dat een verkeerd antwoord hem zijn carrière kon kosten. Vroeger was er een gentleman’s agreement met de pers om een oogje dicht te knijpen als iemand er een affaire op na hield. Dat veranderde toen senator Gary Hart zich in 1988 kandidaat stelde voor de presidentsverkiezingen en werd afgerekend op zijn privéleven. Helaas krijgen we in The Front Runner niet veel sympathie voor die man, omdat hij vrij afstandelijk blijft - ook al wordt hij gespeeld door de charmante Hugh Jackman. De film laat het aan de kijker zelf over om de toch best interessante link te leggen met de huidige stand van zaken.

Vanaf 7 maart in de bioscoop.

Peterloo ***

Iedereen kent de verhalen van de Franse revolutie in de achttiende eeuw. Minder bekend is de volksopstand aan de andere kant van het kanaal. Peterloo volgt zowel de hoge als de lage klasse en het is duidelijk waar de sympathie van regisseur Mike Leigh ligt. Al probeert hij het te nuanceren door aan beide kanten wat grijstinten erin te gooien. Het is aan de Britten wel toevertrouwd dat alles er goed verzorgd uitziet en er over de hele linie sterk wordt geacteerd. De film is wel een lange zit en dat komt vooral doordat er geen centrale hoofdpersoon is, zoals in Leighs Mr. Turner. Bij de massascènes blijft de camera dicht op ieders huid en het is niet duidelijk of dat een bedoeling heeft of gewoon een budgettaire noodzaak was.

Nu in de bioscoop.

More content below the advertising