Robin Hood ***

Nog geen tien jaar nadat Russell Crowe de beroemde maillot aantrok in Robin Hood, dient de volgende struikrover zich al weer aan. En al doet Taron Egerton (de held uit de Kingsman-films) het nog zo leuk; hij doet niets nieuws. Hij sluit weer vriendschap met Little John en broeder Tuck, wordt verliefd op Marian en neemt het op tegen de gemene sheriff van Nottingham. De toevoeging van een aantal moderne elementen, zoals militaire kleding die meer lijkt op de beelden van CNN dan de geschiedenisboeken, maakt het er helaas niet spannender op. Het is gewoon de zoveelste onderhoudende Robin Hood-film, maar inmiddels is het hoog tijd dat daar wat originelers van wordt gebakken.

More content below the advertising

Vanaf 22 november in de bios

Mary Shelley ***

Rond 1800 was het geen pretje om een ambitieuze, onafhankelijke vrouw te (willen) zijn. Dat ondervond Mary Godwin (Elle Fanning) aan den lijve. Het hielp niet dat ze verliefd werd op de dichter Percy Bysshe Shelley (Douglas Booth), maar we weten allemaal (toch?) dat ze doorbrak met haar debuutroman Frankenstein. Het verhaal van haar monster is al vaker verfilmd, maar kunnen we nu nooit meer met dezelfde ogen bekijken. Mary Shelley is een fraai kostuumdrama met een puike titelrol van de Amerikaanse Fanning, die het Britse accent van haar tegenspelers goed te pakken heeft.

Vanaf 22 november in de bioscoop

The Wife ****

Iedereen kent de oude wijsheid dat achter een groot man een nog grotere vrouw staat. Maar wie weet wat die dames echt allemaal doen en opgeven voor het succes van die kerels? Is dat nog wel van deze tijd? En welk effect heeft dat op de kinderen? Genoeg interessante vragen die worden opgeroepen met het verhaal van de gevierde schrijver Joe Castleman (Jonathan Pryce) en zijn echtgenote Joan (Glenn Close). We kunnen één vraag nu al beantwoorden: mag Glenn Close voor deze rol eindelijk haar dik verdiende Oscar krijgen? We denken het wel.

Vanaf 22 november in de bioscoop

More content below the advertising

Cold Pursuit ****

Om de een of andere reden is een koud dorpje bedekt met sneeuw een perfect decor voor een gitzwarte misdaadcomedy. Vast omdat bloedrood zo mooi afsteekt tegen wit. Dat is ook een reden dat Cold Pursuit vaak doet denken aan genreklassieker Fargo en die vergelijking kan de film heel aardig doorstaan. Liam Neeson speelt een zwijgzame sneeuwploegchauffeur die hardhandig verhaal gaat halen als zijn zoon min of meer per ongeluk vermoord wordt door leden van een drugsbende. Met elke schurk die hij doodmept, stookt hij meer onrust in de onderwereld en vallen er meer doden. Neeson heeft intussen zat ervaring als harde kerel, maar comedy is een ander verhaal. Maar omdat dit zulke grimmige humor is, werkt de combinatie toch. En er valt ook echt wat te acteren, want de personages hebben meer diepte dan je zou verwachten in een film als deze.

More content below the advertising

Nu in de bioscoop.

Vice ****

Na de komst van Donald Trump in het Witte Huis kregen sommige mensen spontaan heimwee naar de tijd dat die andere idiote republikein de baas was: George W. Bush. Vice laat zien dat voor dat soort misplaatste nostalgie geen enkele reden is. Het is geen geheim dat Bush’ vice-president Dick Cheney eigenlijk aan de touwtjes trok tijdens diens presidentschap. Deze film vertelt met smakelijk sarcasme hoe deze man veranderde van een zuipschuit in een geraffineerde en geslepen politicus en in zijn zucht naar macht en geld de wereld niet bepaald beter achterliet dan hij ‘m vond. Toch laat Vice hem zien als mens met al zijn gebreken in plaats van een plat monster. Al betekent dat niet dat het oordeel van schrijver en regisseur Adam McKay (The Big Short) niet glashelder is. Ook duidelijk: Christian Bale is een geniaal acteur, zoals hij compleet onherkenbaar opgaat in de rol van Cheney.

Vanaf 28 februari in de bioscoop.

Mid 90s ****

Jonah Hill is even goed thuis in de penisgrappen als in Oscarwaardig werk, dus dat maakt direct benieuwd naar zijn regiedebuut. Mid90s valt weer in een heel andere categorie: klein, intiem en ongepolijst. Stevie is een eenzaam dertienjarig jochie met een alleenstaande moeder en een knurft van een broer, die aansluiting zoekt bij een groepje skaters uit de buurt. Hij kijkt enorm op tegen de twee beste jongens van het stel en zij vinden het wel lollig om dit ukkie erbij te hebben. In dit wereldje wordt Stevie opeens heel snel volwassen. Het geweldige acteurtje dat hem speelt, helpt enorm, maar ook de poespasloze manier waarop Hill het verhaal vertelt, betrekt je echt bij deze tieners met elk hun eigen sores. Dit smaakt zeker naar meer.

Vanaf nu in de bioscoop.

The Lego Movie 2 ***

De eerste Lego-film was verrassend leuk en de tweede kan er ook mee door, al is het nieuwtje er een beetje af na die Lego Batman- en Lego Ninjago-film tussendoor. Dat wordt deels gecompenseerd met een extra dot adrenaline en nog meer verwijzingen, waardoor het bijna een soort filmquiz wordt. We zijn in het verhaal vijf jaar verder en door buitenaardse Duplo-indringers is het leven in Bricksburg verre van ‘awesome’ geworden. Gelukkig blijft Emmet de super-positivo, want dat is hard nodig als de oorlog op de spits wordt gedreven. De film zit weer vol leuke details en oneliners die vaak (te) snel voorbij komen. Het is wat minder geslaagd dat de film steeds heen en weer schakelt tussen de legowereld en de echte wereld. Let na afloop even op het liedje dat heerlijk de draak steekt met de aftiteling.

More content below the advertising

Nu in de bioscoop.

At Eternity's Gate **

Willem Dafoe als Vincent van Gogh: het leek een wat merkwaardige castingkeuze. Om maar eens wat te noemen: de goede man is veel te oud om de schilder te spelen, die niet ouder werd dan 37. Maar achteraf bekeken was het een meesterzet, want zonder zijn mooie bijdrage was er helemáál weinig houvast in dit portret, dat even scherp is als een nat schilderij in de regen. De feiten worden versnipperd gepresenteerd. We zien wat van de eerste ontmoeting tussen Van Gogh en zijn kameraad Paul Gauguin, hoe hij de mensen om zich heen van zich vervreemdt met zijn verwarde gedrag en hoe hij in een inrichting belandt. Het is opzet, maar het blijven losse vegen, die op de zeldzame momenten dat er gesproken wordt ook nog eens erg theatraal zijn.

Nu in de bioscoop.

If Beale Street Could Talk ****

Tish (KiKi Layne) en Fonny (Stephan James) zijn stapelverliefd op elkaar en daar brengt een onverwachte zwangerschap of gevangenschap geen verandering in. Gelukkig maar, want deze twee mensen gun je alle geluk van de wereld. Na de Oscar voor zijn tweede (!) film Moonlight scoort regisseur Barry Jenkins opnieuw met zijn verfilming van James Baldwins boek If Beale Street Could Talk. Hij scoorde een Oscarnominatie voor het scenario dat met meerdere tijdlijnen een boeiend verhaal in elkaar vlecht. Verder zijn er kansen op goud voor de muziek en voor Regina King, die vol overtuiging Tish’ moeder speelt.

Vanaf 14 februari in de bioscoop.