Instant Family ***

Met al die Hollywoodsterren die kinderen adopteren, is het best apart dat er niet meer films over dit onderwerp gemaakt worden. Het verhaal van Instant Family is gebaseerd op de ervaringen van de schrijver en regisseur, dus feitelijk in elk geval aardig accuraat. Maar om een beetje luchtigheid aan dit lang niet altijd even vrolijke traject toe te voegen, moest er ook een vracht grappen bij en die zijn nou niet het beste onderdeel van deze verder goed te genieten film. Mark Wahlberg en Rose Byrne spelen een stel dat besluit een gezin te beginnen door twee zussen en een broer te adopteren: kinderen van een verslaafde bajesklant die al jaren worden rondgeschoven door het systeem. Er zit van alles bij: een afstandelijk tienermeisje, een emotionele en onhandige jongen en een opstandige kleuter. Net als iedereen een beetje aan elkaar gewend is, komt de biologische moeder weer in beeld.

More content below the advertising

Nu in de bioscoop.

The Quake ***

Een film over een aardbeving… in Oslo? Dat lijkt verder gezocht dan het is. The Quake leert ons dat Noorwegen het meeste last van gerammel heeft van heel Noord-Europa en dat er in 1904 een flinke beving was in de hoofdstad. Maar verder gebruikt de film de feiten gewoon zoals dat hoort in een rampenfilm: als excuus voor veel verwoesting. Het verhaal gaat verder waar The Wave, het actiespektakel over een tsunami in een fjord, ophield. De geoloog die dat overleefde, waarschuwt nu voor een aardbeving, maar zoals dat hoort in dit genre luistert niemand. De makers doen hun best om het stukje wetenschap aannemelijk te maken, maar uiteindelijk draait het om instortende gebouwen en op dat vlak kan The Quake zich prima meten met soortgenoten uit Hollywood.

Vanaf 7 februari in de bioscoop.

Time Freak **

Spelen met de tijd kan verrassende en bijzonder sterke films opleveren. Denk aan Memento, Groundhog Day en natuurlijk Back to the Future. Helaas valt Time Freak niet in bovenstaande categorie. Als Stillman wordt gedumpt door zijn liefje Debbie, zit de natuurkunde-nerd stuk van verdriet. Hij besluit daarom een tijdmachine te ontwikkelen, in de hoop dat hij op die manier de klok terug kan draaien en zo zijn ex kan heroveren. Wat volgt is een goedbedoelde, maar tamelijk gemakzuchtige romcom zonder ziel, humor en inspiratie. Dus: denk goed na voor je een ticket voor Time Freak koopt. Je hebt waarschijnlijk geen tijdmachine bij de hand om terug te gaan in de tijd om een leukere of betere film uit te zoeken.

Vanaf 7 februari in de bioscoop.

More content below the advertising

The Lego Movie 2 ***

De eerste Lego-film was verrassend leuk en de tweede kan er ook mee door, al is het nieuwtje er een beetje af na die Lego Batman- en Lego Ninjago-film tussendoor. Dat wordt deels gecompenseerd met een extra dot adrenaline en nog meer verwijzingen, waardoor het bijna een soort filmquiz wordt. We zijn in het verhaal vijf jaar verder en door buitenaardse Duplo-indringers is het leven in Bricksburg verre van ‘awesome’ geworden. Gelukkig blijft Emmet de super-positivo, want dat is hard nodig als de oorlog op de spits wordt gedreven. De film zit weer vol leuke details en oneliners die vaak (te) snel voorbij komen. Het is wat minder geslaagd dat de film steeds heen en weer schakelt tussen de legowereld en de echte wereld. Let na afloop even op het liedje dat heerlijk de draak steekt met de aftiteling.

More content below the advertising

Nu in de bioscoop.

At Eternity's Gate **

Willem Dafoe als Vincent van Gogh: het leek een wat merkwaardige castingkeuze. Om maar eens wat te noemen: de goede man is veel te oud om de schilder te spelen, die niet ouder werd dan 37. Maar achteraf bekeken was het een meesterzet, want zonder zijn mooie bijdrage was er helemáál weinig houvast in dit portret, dat even scherp is als een nat schilderij in de regen. De feiten worden versnipperd gepresenteerd. We zien wat van de eerste ontmoeting tussen Van Gogh en zijn kameraad Paul Gauguin, hoe hij de mensen om zich heen van zich vervreemdt met zijn verwarde gedrag en hoe hij in een inrichting belandt. Het is opzet, maar het blijven losse vegen, die op de zeldzame momenten dat er gesproken wordt ook nog eens erg theatraal zijn.

Nu in de bioscoop.

If Beale Street Could Talk ****

Tish (KiKi Layne) en Fonny (Stephan James) zijn stapelverliefd op elkaar en daar brengt een onverwachte zwangerschap of gevangenschap geen verandering in. Gelukkig maar, want deze twee mensen gun je alle geluk van de wereld. Na de Oscar voor zijn tweede (!) film Moonlight scoort regisseur Barry Jenkins opnieuw met zijn verfilming van James Baldwins boek If Beale Street Could Talk. Hij scoorde een Oscarnominatie voor het scenario dat met meerdere tijdlijnen een boeiend verhaal in elkaar vlecht. Verder zijn er kansen op goud voor de muziek en voor Regina King, die vol overtuiging Tish’ moeder speelt.

Vanaf 14 februari in de bioscoop.

How to Train Your Dragon 3 ***

Na twee filmdelen leven vikingjongen Hiccup en zijn stamgenoten in vrede met de draken. Uiteraard liggen er nog steeds schurken op de loer, die de beesten een paar koppen kleiner willen maken, dus Hiccup en zijn huisdraak Toothless moeten toch weer aan de bak. Dat gaat gepaard met dezelfde ongein en hetzelfde animatieniveau als de vorige films. Het is heel simpel: als je die leuk vond, zul je ook genieten van deze afsluiter, want het niveau is lekker stabiel gebleven.

More content below the advertising

Nu in de bioscoop

The Hate U Give *****

De meeste tieners doen in zeker mate al aan ‘code-switching’ en laten thuis een ander gezicht zien dan op school. Voor Starr (Amandla Stenberg) geldt dat nog meer, want zij past zich aan naar gelang ze in haar zwarte wijk loopt of op haar witte school. Ze probeert zo min mogelijk op te vallen maar dat wordt steeds moeilijker naarmate de spanningen tussen die twee werelden oplopen. Het gelijknamige boek van Agie Thomas liet al zien dat het Young Adult-genre ons tot nadenken kan stemmen en dat geldt ook voor deze puike verfilming. Zowel film als stralend middelpunt Stenberg zal niemand onberoerd laten.

Vanaf 24 januari in de bioscoop.

Welcome to Marwen **

Nadat Mark Hogencamp (Steve Carell) genadeloos in elkaar is geslagen, verliest hij een deel van zijn geheugen en motorische functies. Als alternatieve therapie bouwt hij het fictieve plaatsje Marwen, waar zijn alter ego het (als pop) opneemt tegen de nazi’s. Bij dat laatste leeft de regisseur zich heerlijk uit met special effects en we vermoeden dat dit de hoofdreden was om het waargebeurde verhaal te verfilmen. Dat is mooi gedaan, maar de poppen weten weinig emoties te tonen of op te roepen. Barbie is geëmancipeerder dan haar collega’s hier.

Nu in de bioscoop