Netflix is een horrorserie rijker. Onze collega's van Superguide verdiepten zich in The Haunting of Hill House en keken hoe eng deze Netflix Original nou eigenlijk is. 

Wanneer Olivia en Henry Crain begin jaren negentig samen met hun vijf kids Steven, Shirley, Theodora, Luke en Nell een zomer lang Hill House betrekken, lijkt alles koek en ei. De pret is echter van erg korte duur: er knaagt een doodenge, paranormale kracht aan dit stulpje die geenszins van plan is de familie met rust te laten. Dertig jaar later wordt dit nogmaals op een pijnlijke manier duidelijk: wat er zich afspeelde in het huis staat aan de basis van alle ellende.

Iedere aflevering is een andere Crain lijdend voorwerp, te beginnen met een volwassen Steven (onze eigen Michiel Huisman). Indrukwekkende montage en prachtige beelden schommelen ons moeiteloos heen en weer tussen het heden en verleden, waardoor het verhaal als een slimme puzzel in elkaar valt. Dat paranormale gespuis voorziet ons (en de Craintjes) niet alleen van hartverzakkingen. Horrorclichés zijn er, maar in plaats van de kijker te bombarderen met ordinaire schrikmomenten, zet regisseur Mike Flanagan ze vakkundig in om de emoties en acties van zijn personages kracht bij te zetten.

Om eerlijk te zijn, het zijn ook deze scènes die soms iets te makkelijk met onze emoties sjoemelen. Een treurig liedje inzetten voelt bij een serie van dit kaliber als een makkelijk trucje. Daarnaast is niet iedereen in de cast even sterk. Zeker de stukken waarin een langere tijd onafgebroken geacteerd wordt, zijn voor sommige acteurs een opgave. Maar goed, het is ze vergeven. Want hoe je het ook went of keert: de spoken van Hill House (in de breedste zin van het woord) grijpen je met twee ijskoude handen vast en laten je tot het einde niet meer los.

The Haunting of Hill House staat vanaf vandaag op Netflix. 

Aquaman **

Het superheldenuniversum van striphuis DC staat nog steeds niet stevig. Terwijl concurrent Marvel de miljarden aan het tellen is, blijft het in het andere kamp rommelen met meestal tegenvallende opbrengsten en dito films. En hoewel Aquaman een stap vooruit is na Justice League, is dit toch ook weer een stuk minder dan Wonder Woman. We zien hoe onze held (Jason Momoa) met zijn menselijke vader en moeder uit Atlantis tussen twee werelden staat en gedwongen wordt te kiezen als zijn halfbroer de macht grijpt in de onderwaterwereld. Het lijkt allemaal wel heel erg op Thor, maar dan met minder karakter en snedigheid en meer overdadige gevechten van allerlei computercreaties. Wat meer ruimte voor Momoa om te laten zien wie deze waterman is, had gescheeld, want wat hij doet, doet hij goed.

Vanaf 13 december in de bioscoop

Mortal Engines ***

Heeft producent Peter Jackson thuis een glazen bol staan? Juist in de periode dat het Verenigd Koninkrijk zich afzet tegen Europa, komt de filmmaker met Mortal Engines. In dit post-apocalyptische avontuur slokt de rijdende metropool Londen elk stadje op dat op zijn pad komt. Aan het stuur van deze hongerige hoofdstad staat snoodaard Thaddeus Valentine die de wraakzuchtige opstandeling Hester Shaw achter zich aan krijgt. Wat volgt is een uiterst vermakelijk en verrassend actueel sf-spektakel dat de looks van Mad Max heeft en de feel van The Hunger Games. Speciale vermelding voor het waanzinnig vormgegeven Londen én de meeslepende soundtrack van onze eigen Tom ‘Junkie XL’ Holkenborg.

Nu in de bioscoop.

Colette ****

In de negentiende eeuw werden vrouwen nog aardig onder de duim gehouden, maar dat weerhield Willy er niet van om het schrijfwerk van zijn vrouw Colette als zijn eigen verdienste te publiceren. Met onze huidige blik vinden we dat (hopelijk) raar, dus het is goed dat de film het enigszins inzichtelijk maakt hoe dat zo kwam. Dominic West maakt geen monster van Willy, evenmin als dat Keira Knightley haar rol als een mak lammetje speelt. Daardoor blijft het spanningsveld tussen die twee veranderen en knetteren, en is Colette meer dan een aardig kostuumdrama. We zijn immers meer dan honderd jaar verder en mensen vechten nog steeds om zichzelf te (mogen) zijn.

Vanaf 20 december in de bioscoop.

The Grinch ****

Dat de studio achter Despicable Me zich heeft gewaagd aan een film over de grote groene kersthater The Grinch ligt eigenlijk best voor de hand: hij heeft namelijk wel wat trekjes gemeen met Gru. En dan ontdooit hij ook nog dankzij een aandoenlijk klein meisje met staartjes. Aan het klassieke verhaal van Dr. Seuss is niet veel geklooid: de felgekleurde zeurpiet is het gezapige kerstgedoe van de bewoners van het plaatsje Whoville zo zat, dat hij besluit alle cadeaus en versieringen te stelen. De combinatie van de manisch opgewekte dorpelingen en de sarcastische Grinch zorgt voor heel veel pret, net als de vele slapstickhumor. En de vormgeving van deze dromerige kerstcreatie is om door een ringetje te halen.

Nu in de bioscoop.

Ralph Breaks the Internet ****

Wreck-It Ralph was hoe dan ook een heel leuke film, maar vanwege zijn verhaal over een 8-bit computerfiguurtje extra tof voor mensen die de dagen van de Atari en Commodore 64 nog hebben meegemaakt. In deze opvolger gaan grote lobbes Ralph en zijn beste vriendin Vanellope online en dat biedt eindeloos veel meer terrein om te verkennen, dat bovendien bekend zal zijn voor veel meer kijkers. Het verhaal is schattig, maar niet het sterkste aan de film (de twee gaan op zoek naar een onderdeel voor een kapotte speelkast en ondertussen leidt Ralph aan verlatingsangst). Maar Ralph Breaks the Internet glanst echt dankzij de geweldig uitgedachte weergave van het internet en de achterkant van bijvoorbeeld eBay, een YouTube-achtig filmpjeskanaal en de Disney-website, waar Ralph een heleboel bekenden tegenkomt.

Vanaf 12 december in de bioscoop.

Bon Bini Holland 2 **

Bij de typetjes van Jandino Asporaat is er geen gulden middenweg: je vindt ze hilarisch óf je gruwt ervan. Met deze opvolger van zijn filmhit van drie jaar geleden lijkt hij dat feit strakker te omarmen dan ooit, want Judeska, Gerrie en nog een handvol van zijn creaties kapen de film volledig. De eerste film had de balans tussen een vlot verhaaltje en dolle kolder aardig op orde, maar met deze proberen de makers het niet eens meer. Oké, er is een plotje waarin ex-oplichter Robertico (Asporaat) zijn twijfelende vriendin probeert terug te winnen, maar dat is zelfs voor een klucht te slap. Dan blijven alleen de typetjes over en die hebben we ook wel eens met meer inspiratie aan het werk gezien.

Vanaf 13 december in de bioscoop.