Maxime Meiland

In de schaduw van de flamboyante Martien Meiland bouwt zijn dochter aan een eigen leven in de spotlights. We spraken Maxime (24) over de band met haar ouders en haar plannen voor na Chateau Meiland.

Wie ‘Wijnen, wijnen, wijnen!’ hoort, denkt meteen aan de Meilandjes. Het gezin van Martien Meiland en zijn vrouw Erica, dat bekend werd toen ze in 2007 in Frankrijk gingen wonen en werden gevolgd door het tv-programma Ik Vertrek van AVROTROS. Dat eerste project strandde, ze keerden terug naar Nederland, maar de emigratiekriebel bleef en vorig jaar probeerden ze het opnieuw, nu gevolgd door de camera’s van SBS6. Chateau Meiland werd een enorm succes en ze wonnen er zelfs de Televizier-Ring mee. De flamboyante vader Martien Meiland trekt het meeste bekijks, maar ook dochter Maxime (24) mag niet klagen over belangstelling. Op Instagram heeft ze ondertussen bijna 350.000 volgers.

We videobellen, want ook het gezin Meiland zit in een soort lockdown-situatie op hun kasteel in Frankrijk. De verrassing van de dag: Maxime – die we kennen met een stijl bobje - heeft opeens een grote bos krullen. Met een brede, sprankelende glimlach: “Tja, dit is mijn natuurlijke haar, krullen. Omdat ik toch even nergens naartoe hoef en er vanwege de lockdown in Frankrijk ook geen gasten zijn, ben ik gestopt met die stijltang. Wat vind je ervan? Kan best toch?”

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Een bericht gedeeld door Maxime Meiland (@maximemeiland) op

Voor het interview is ze even op de kamer van haar dochtertje Claire (2) gaan zitten. Beneden is het een drukte van belang. Publiekslieveling en huishoudster Nadège is er samen met moeder Erica en vader Martien, de hond loopt rond en kleine Clairtje verveelt zich na weken van quarantaine zo dat er geen land met haar te bezeilen valt. Maxime: “Heel erg, ik heb echt een mega-glijbaan van vier meter voor haar gekocht, zodat ze kan spelen en ze niet de héle tijd maar om mijn aandacht vraagt. We zouden hem buiten plaatsen, maar het regent vandaag dus hij staat nu midden in de eetkamer. Tja, dan maar even enorm verwend.”

Article continues after the ad

Verveel jij je inmiddels ook al?

“De afgelopen weken hadden we onze handen vol met het verbouwen van het chateau. We hebben kamers aangepakt en ook onze verdieping opgeknapt. Maar dat loopt inmiddels ook wel een beetje op z’n einde. Ik verlang er enorm naar om weer even naar Nederland te kunnen, al is het maar een weekje. M’n oma heb ik al maanden niet gezien. Dat is toch enorm sneu?”

De meeste meiden van 24 zouden gillend gek worden van de hele dag opgescheept zitten met hun familie. Jij niet?

“Nee, ik heb dat eigenlijk helemaal niet. Dat komt ook doordat de meeste anderen van mijn leeftijd niet zo’n band hebben met hun ouders als ik. Ze zijn niet alleen mijn ouders, maar ook mijn beste maatjes en ik kan me geen leven voorstellen zonder dat we samenwonen of op z’n minst dicht bij elkaar. Het lijkt me echt verschrikkelijk in mijn eentje. Ruzie hebben we eigenlijk nooit en ik vind het vooral gezellig om ze om me heen te hebben. Als ik een avondje niks heb, denk ik er niet aan om op mijn kamer te gaan zitten Netflixen.” En dan met die karakteristieke Meiland-intonatie: “Nee meid, echt niet hoor!”

We lazen dat je je als puber wel behoorlijk tegen ze hebt afgezet.

“Meid, echt vreselijk. Mijn moeder heeft echt wel wat met me te stellen gehad in die tijd. Mijn vader heeft er misschien wat minder van meegekregen, want hij woonde toen tijdelijk in Amsterdam. Ik zat niet lekker in mijn vel en reageerde dat op haar af. Ik kwam met verkeerde vriendjes in aanraking, ik blowde, dronk, klom uit het raam en bleef nachten weg van huis. Mijn moeder wist zo niet wat ze met me aan moest, dat ze uiteindelijk professionele hulp heeft ingeschakeld.”

Waarom voelde jij je zo ellendig?

“Door een opeenstapeling van dingen. We kwamen net terug uit Frankrijk na Ik Vertrek. Ik had daardoor geen CITO-toetsen kunnen doen en werd op een school geplaatst waarvan het niveau misschien lager was dan zou moeten. Ik vond de kinderen niet leuk en voelde me er niet thuis. Mijn vader ging in die tijd naar Amsterdam, een tijdje op zichzelf wonen, zoals hij ook al eerder had gedaan. Ik werd gepest. En tot overmaat van ramp werd er toen een compromitterend filmpje van me doorgestuurd dat ik naar een jongen had gestuurd. De volgende dag kwam ik op school en werd ik met de nek aangekeken omdat iedereen het had gezien. Ik denk dat het een van de ergste dingen is die je als puber kan overkomen.”

Had je er veel moeite mee dat je vader weg was?

“De eerste keer was ik nog heel klein, een jaar of vier. Montana kan zich dat beter herinneren dan ik. Papa ging toen met een goeie vriend naar Frankrijk om er een woonwinkel te openen. Na drie weken heeft hij mijn moeder gebeld om te zeggen dat hij ons miste en is-ie weer teruggekomen. Toen hij later weer een tijdje wegging, vond ik het vooral moeilijk om te zien hoe dat mijn moeder raakte. Al bleef ze dapper zeggen: ‘Het is een fase waar papa doorheen moet’. Elke keer als ze ons naar hem toebracht en ik haar alleen weer weg zag gaan, vond ik dat zo zielig. Gelukkig heeft het niet lang geduurd, papa miste ons te erg en kwam in ieder geval elke woensdag weer bij ons koken en wijnen. Later besloten ze weer samen te gaan wonen.”

Hoe ben jij uit die rotperiode gekomen?

“Ik ben in therapie gegaan, bij een therapeut die mijn moeder had leren kennen toen ze een tijdje overspannen was geweest. Het was fijn om met haar alles te bespreken, zo kon ik dingen verwerken. Mijn moeder zegt altijd: ‘Je kunt beter even praten en huilen, dan ben je het kwijt’. Zo denk ik er ook over. Die therapie was goud. Ik denk uiteindelijk dat de geboorte van Claire echt een keerpunt in mijn leven is geweest. Daarvoor legde ik de lat voor mezelf ontzettend hoog en dacht ik dat het draaide om een goeie baan en een auto voor de deur. Maar door haar veranderde dat gevoel, ik kreeg zoveel blijheid door haar dat ik besefte dat het allemaal geen snars uitmaakt.”

Claires vader was al snel niet meer in beeld. Vond je dat lastig?

“Nee, niet echt. Vanaf het eerste moment zei die jongen dat hij niet zat te wachten op een kind. Dus besloot ik het alleen te gaan doen. Voor mezelf vind ik het niet moeilijk, voor Claire zou ik soms willen dat ze haar vader kon leren kennen. Ik heb nog wel steeds contact met zijn vader en zijn opa en oma. Die mensen zijn al op leeftijd en willen Claire zo graag een keer zien. Als ik in Nederland ben, ga ik bij ze langs heb ik me voorgenomen.”

Jullie zijn wel een bijzonder gezin. Je vader en moeder die wel samenwonen maar geen fysieke relatie met elkaar hebben.

“Ik weet eigenlijk niet beter. Het is dat anderen ons daar op aanspreken, dat ik me realiseer dat wij misschien niet zo standaard zijn als andere gezinnen. Ik ben gewend dat mijn vader en moeder samenleven. Ze zijn voor elkaar geboren, kunnen zich geen leven zonder elkaar voorstellen. Ze zijn elkaars ware liefde, ook al hebben ze geen seks en slapen ze niet samen. Twee keer had mijn moeder een andere relatie na mijn vader. Maar dat vonden mijn zus en ik - ik was achttien of negentien toen - maar raar, zo’n heterovent in huis. Die ziet ‘t niet eens als je je haar geverfd hebt bijvoorbeeld, die mist gewoon de voelsprieten die papa wel heeft. Ik sluit niet uit dat mama of papa ooit nog een andere relatie zal hebben, maar volgens mij hebben ze daar allebei op dit moment geen behoefte aan.”

En jij dan? Ben jij aan het daten?

“Nee eigenlijk niet. Natuurlijk, als ik soms in Nederland ben, ga ik wel eens uit en ontmoet ik wel eens leuke mannen. Maar daten? Dat doe ik niet. Toen ik zestien was, had ik voor het laatst een vriendje, ik heb nog nooit een serieuze relatie gehad. Hier in Frankrijk zijn de mannen oud, klein en niet knap. Ik hou van blonde Hollandse kerels. Ach, wie weet als ik straks weer in Nederland ben.”

Zoals we op televisie hebben gezien, hebben jullie een huis gekocht in Hengelo. De planning is om daar aan het einde van dit jaar naartoe te verhuizen. Heb je daar zin in?

“Enorm. Het is fijn dat we hier nog even zijn, maar het is ook prima om weer te gaan. Dit hele Frankrijk-plan is gewoon enorm uit de hand gelopen. Opeens hadden we een goedlopende B&B die vanaf de eerste dag vol zat met gasten en werd onze reality-serie zo’n groot succes dat we er zelfs een Televizierring voor kregen. De drukte was enorm. Er zijn altijd andere mensen in huis, ondertussen zijn we ook nog aan het verbouwen. Ik moet voor mijn gevoel altijd paraat staan. En dan heb ik ook nog in mijn eentje de zorg over Claire. Het is gewoon te veel, ik heb echt behoefte aan rust straks. Een beetje normaler leven. Claire die naar de crèche kan, af en toe een stapavond met mijn vriendinnen, aan het werk.”

Je timmert inmiddels flink aan de weg op Instagram, je begint een echte influencer te worden!

“Ja, haha, ik haat dat woord, maar het lijkt er inderdaad wel op. En eerlijk: ik vind het allemaal heel erg leuk om te doen. Om een mooie foto te maken voor Instagram, pak ik echt uit. Ik ben creatief, ik ga aan de slag met lampen, kies een mooie plek in het huis en ga voor de perfecte foto. Make-upje op, leuke kleding aan en gaan. Ja hoor, ik hou ervan, die aandacht. Al kan ik me niet voorstellen hoe het zal zijn om straks in Nederland op straat bijvoorbeeld herkend te worden. Hier in Frankrijk zijn we ons misschien nog niet zo bewust van de bekendheid in Nederland.”

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Een bericht gedeeld door Maxime Meiland (@maximemeiland) op

Met de bekendheid komt ook de kritiek. Je krijgt het soms flink te verduren in de media. Er is kritiek omdat Claire zonder kinderstoeltje in de auto zat, maar ook soms op jou persoonlijk. Wat doet dat met je?

“Nou ik vond dat laatst wel moeilijk. Er werd toen gezegd dat ik te veel het gedrag van mijn vader overnam en dat ik te veel aan het schreeuwen was. Tja, misschien is dat wel zo. We zitten continu op elkaars lip en ik ben tenslotte zijn kind. Logisch dat ik dingen van hem overneem. Fijn is het natuurlijk niet, ik wil gewoon het liefst dat iedereen me leuk vindt. Maar terecht zeggen mama en papa dan meteen: ‘Maak je niet druk! Dat waait wel weer over’. En ze hebben gelijk, zo moet ik dat naast me neerleggen.”

Hoe voelt dat grote succes van jullie eigenlijk? Is dat onwerkelijk?

“Ja, nogal. Soms kan ik er echt niet over uit wat er allemaal met ons gebeurt en hoe we opeens in de picture staan. Van die momenten die haast vervreemdend zijn. De uitreiking van de Televizierring bijvoorbeeld. Zaten wij daar, als gewone familie, tussen al die mensen die al jaren aan een tv-carrière werken en wonnen wij hem ook nog. Of zoals laatst toen ik een bikinifoto postte op Instagram en dat ‘nieuws’ werd in Boulevard en Shownieuws. Dat we gepersifleerd worden bij de TV-Kantine is ook echt bizar, maar ongelooflijk leuk. Ik vind ons heel goed lijken. Behalve de neus van mijn vader, die is in het echt veel groter.”                                                                                                                                                                                  

Er komen ook leuke dingen voort uit je bekendheid. Je bent inmiddels voor LINDA. Meiden aan het vloggen bijvoorbeeld. Zou je een eigen tv-show willen?

“Dát weet ik nog niet zo goed. In ieder geval niet mijn eigen realityshow denk ik. Ik denk juist dat de kracht van Chateau Meiland zit in de chemie tussen ons als gezin. Ik ben in mijn eentje denk ik veel minder interessant. Maar ik sta open voor van alles, dat wel.”

En je bent bezig met je eigen kledinglijn.

“Yes. Dat heb ik altijd al gewild, maar nu pas heb ik het gevoel dat de tijd daar rijp voor is. Ik heb ontwerpen gemaakt, samples laten ontwikkelen en een website in elkaar getimmerd. Ik hoop dat ik binnenkort mijn eigen lijn kan lanceren, maar natuurlijk is dat nu in tijden van corona nog even af te wachten. De fabriek waar mijn kleding in China wordt gemaakt komt nu voorzicht weer op gang, dus wie weet…”

Dan is het lunchtijd. Maxime heeft er zin in, want lunchen doen ze in Chateau Meiland op z’n Frans natuurlijk. “Lekker met een wijntje erbij!”

Dit interview met Maxime Meiland komt uit Veronica Magazine nummer 19.

More content below the advertising