Gefileerd
Source
Foto: Ferry Knijn

In het programma Gefileerd reist Jennifer Hoffman naar de andere kant van de wereld om ons het akelige verhaal achter onze kipnuggets, garnalen en rijsttafel te laten zien. Maar wat heeft zij – letterlijk en figuurlijk – op haar eigen bordje?

“Kun je die broccoli nog een beetje verplaatsen?” vraagt de fotograaf. Voor hem schurken twee stronken groenvoer gezellig tegen een stapel hamburgerbroodjes aan, terwijl een stuk of tien winterwortelen uitrusten in frietzakjes. Een vette knipoog naar het nieuwe EO-programma van Jennifer Hoffman, Gefileerd, waarin misstanden in de voedselketen aan de kaak worden gesteld. “Heb je vorig jaar Genaaid gezien?” vraagt Jennifer terwijl ze als stralend middelpunt van de food-orgie de ene na de andere pose aanneemt. “Gefileerd gaat eigenlijk over hetzelfde thema, maar dan in de voedselindustrie. Wie betaalt de échte prijs voor onze goedkope producten?”

Was het je eigen idee om dit programma te maken?
“Nee, ik ben ervoor gevraagd. Eigenlijk wilde ik niet meer presenteren, omdat ik het vaak een beetje hol vind. Iets met inhoud of een wat zwaarder onderwerp past gewoon beter bij me. Daarom ging ik ook overstag voor Genaaid en Gefileerd. Dit zijn programma’s waarvan ik het belangrijk vind dat ze worden gemaakt, waarbij ook meespeelt dat het van de EO is. Als je Gefileerd voor RTL5 maakt, wordt het een heel ander programma. Bij de EO gaat het echt om de inhoud.” 

Weet je zelf altijd wat je eet?
“Ja, maar dat is wel van de afgelopen jaren. Mijn ouders hebben mij opgevoed met een stukje vlees en daarbij groentes en aardappelen. Ik vond koken nooit echt leuk, omdat je altijd om dat vlees heen moest plannen. Inmiddels eet ik vrijwel geen dierlijke producten meer, alleen als ik weet dat het van een goeie plek komt en op een bijzondere manier is bereid. Laatst hebben mijn vriend en ik op een markt in Frankrijk bijvoorbeeld een kip gekocht waar we elk onderdeel van hebben gebruikt. Daar zeg ik dan geen ‘nee’ tegen.”

Article continues after the ad

Ben je een beetje een kokkie? 
“Dat ben ik geworden door de restricties die ik mezelf opleg. Of je nu schrijver, schilder of kok in je eigen keukentje bent, uit restricties ontstaat creativiteit. Ik zie het als een uitdaging om even leuk te eten als voordat ik ging focussen op vegan voedsel. Het grappige is dat ik nu eigenlijk veel lekkerder eet dan toen. Het is ook makkelijker en sneller, omdat vlees toch vaak lang moet garen. Vegetarische gerechten zijn heel praktisch.”

Wat is je USP in de keuken? 
“De laatste tijd ben ik enorm aan het bakken geslagen: vegan bananenbrood, pompoenbrood... Ik heb ineens een sweet tooth ontwikkeld.”

Heb je een guilty pleasure?
“Frikandellen. Ik vind van mezelf dat ik geen slecht vlees mag eten, maar daar heb ik een enorm zwak voor. Eens in het half jaar haal ik er eentje. Patat mét erbij. Heerlijk!”

Wat was vroeger je lievelingsgerecht?
“Tot mijn 17e lustte ik niks. Ik at veel bloemkool en broccoli, met appelmoes. Verder weinig. Het was een beetje wat de boer niet kent dat vreet ‘ie niet. Dat veranderde toen ik voor het eerst op vakantie ging met vriendinnetjes. Ik wilde niet flauw doen, dus ik nam gewoon hetzelfde als zij. Nu eet ik vrijwel alles, maar ik ga mezelf binnenkort wel helemaal laten doormeten.”

Doe je vaker een bodycheck?
“Nee, dit is voor het eerst. Sinds mijn 18e ben ik allergisch, maar ze weten niet waar dat vandaan komt en hoe ze het moeten genezen. Ik heb er pillen voor, waarvan de artsen zeggen dat ik die de rest van mijn leven moet blijven slikken. Dat kan ik niet echt accepteren, want je wordt toch suffer van die pillen. Ik wil kijken of het misschien iets met mijn hormoonspiegel of een intolerantie is. Dit jaar heb ik voor het eerst vierenhalve dag gevast en sindsdien slik ik nog maar een halve pil. Sinds ik aan Intermittent Fasting doe, voel ik me ook veel beter. Ik wil graag dat een deskundige daar wat meer richting aan geeft.”

Wat gebeurt er als je je pillen niet slikt?
“Ik krijg jeuk. Overal. Elke dag. Dat bouwt een uur lang op, daarna is er een piek van een uur, vervolgens duurt het nog een uur voordat het over is.”

Speelt je gewicht ook een rol bij wat je wel of juist niet eet?
“Ik let nooit op calorieën. Soms ben ik zwaarder, soms ben ik lichter. Een weegschaal heb ik nog nooit gehad. Ik weet nog dat ik ooit bij een onderzoek m’n gewicht op een formulier moest invullen. Mijn idee was dat mannen gemiddeld zo’n 100 kg wegen en vrouwen zo’n 75 kg. Ik had dus opgeschreven: 75 kg. Toen de arts terugkwam, zei hij: ‘Mevrouw Hoffman, ik denk dat dit niet klopt.’ Ik bleek zo’n 60 kg te wegen, inmiddels is dat denk ik iets minder.”

Waar kun jij je misselijk aan eten?
“Borrelhapjes. Ouderwetse kaas, worst, chips. Een snoeper ben ik niet. Nooit geweest ook.”

Kook je elke avond?
“Ja. Mijn vriend heeft in de Foodhallen een stand met gezond Mexicaans eten met een Aziatische twist: taco’s, burrito’s en dat soort dingen. Soms neemt hij iets mee, maar meestal maken we zelf iets klaar. Afhalen doen we eigenlijk nooit.”

Je klinkt bijna als een heilige. Ben je ook alcoholvrij?
“Nee, ik drink wel. Vroeger was ik een echte bierdrinker, de laatste jaren wijn. Dat komt ook omdat mijn vriend en z’n broertje een bedrijf hebben dat natuurlijke wijnen vanuit Europa naar Amerika importeert. Als je eenmaal snapt hoe natuurlijke wijnen worden gemaakt en hebt geproefd hoe lekker ze zijn, dan is er bijna geen weg meer terug.”

Heb je ooit rechtgeaarde Nederlander ooit hasjcake geprobeerd?
“Jazeker. Dat neem ik eens in de maand. Een vriendinnetje van mij verwerkt het in vegan brownies. Eens in de maand neem ik daar ‘s avonds na het eten een kwartje van. Niet om high of stoned te worden, maar meer om mijn hoofd even uit te zetten en lekker een filmpje te kijken. Je slaapt er ook heel prettig op.”

Wat komt er sinds de opnames van Gefileerd niet meer op je bord?
“Ik heb me nooit goed gerealiseerd wat overbevissing inhoudt en wat de consequenties daarvan zijn, bijvoorbeeld dat mensen steeds verder en langer de zee op moeten om goedkope vis voor ons te vangen. De Thaise bevolking wil dat niet meer doen, daarom worden er immigranten geronseld die als een soort moderne slaven worden behandeld. Ze krijgen speed in hun water zodat ze lekker veel uren kunnen maken, ze krijgen niet betaald, ze worden mishandeld en soms vermoord. We hebben een man gesproken die dacht dat hij twee weken op een boot meeging, maar er vervolgens pas na tien jaar weer vanaf kwam. Dat is verschrikkelijk.”

Kun je zulke verhalen eenmaal thuis weer loslaten?
“Nee. Ik kan niet meer normaal naar vis kijken, net zoals ik door Genaaid niet meer normaal naar kleding kan kijken. Hoe meer ik me erin verdiep, hoe meer ellende er bovenkomt.”

Beschouw jij jezelf als zwaar op de hand?
Schiet in de lach: “Helemaal niet. Dit soort onderwerpen trekt me omdat er een kleine wereldverbeteraar in me zit. Op m’n achtste wilde ik bij de padvinderij omdat ik dacht: we gaan de wereld beter maken. Toen ik ontdekte dat er alleen maar werd geknutseld, ben ik er weer afgegaan. Ik had ook allemaal zelfgemaakte posters met ‘Red de olifant’ en ‘Red de zeehond’ hangen. Die kant van mezelf heeft heel lang stilgelegen vanwege andere uitdagingen en sociale dingen. Maar nu vind ik er ineens de ruimte voor en vindt zo’n programma mij.”

Betekent dit het einde van je acteercarrière?
“Het mooiste zou zijn als ik het allebei kan doen. Maar als ik vaker ga presenteren, dan zal dat het acteren toch in de weg zitten. Als ik heel eerlijk ben, dacht ik bij deze presentatieklussen ook: nu zit ik nog in de poule, over een paar jaar ben ik ouder en vragen ze hier andere mensen voor. Door hier nu ‘ja’ op te zeggen, kan ik mezelf op een andere manier ontwikkelen. Ik zou het leuk vinden om het presenteren wat verder uit te bouwen.”

Hoe groot is de kans dat we je in een glitterjurk op een showtrap gaan zien?
“Er is ooit tegen me gezegd: ‘Jij moet de nieuwe Wendy van Dijk worden.’ Ik vind Wendy heel leuk en volgens mij is er geen tweede van haar nodig, maar ik moet sowieso niet denk aan zo’n trap en een jurkje en wimpers.”

Nog even terug naar het acteren: komt er een Luizenmoeder-film?
“Dat ligt aan Ilse Warringa. Zij heeft de serie vanuit haar tenen geschreven, omdat er iets uit moest. Dat was ook de kracht van De Luizenmoeder. Dus we moeten er eigenlijk op wachten of er bij haar nog iets uit moet.”

Stel: er moet nog iets uit bij Ilse, doe jij dan mee?
“Als ik gevraagd word, dan ben ik van de partij!”

Gefileerd is iedere donderdag te zien om 20:55 uur op NPO 3.

Dit interview staat in Veronica Magazine, nummer 2.

More content below the advertising