Henny herenigd met de succesvolste deelnemers aan zijn show
Marco Borsato en Henny Huisman
Source
Foto: Mike van den Toorn

Thuisblijven voor televisie, dat is echt iets van vroeger. Henny Huisman weet er alles van, want voor zijn programma’s bléven de mensen ook thuis.

Van 1985 tot 2002 had hij met De Soundmixshow een waar kijkcijferkanon in handen. Een kanon waarmee de carrières van menig artiest werden gelanceerd. Na al die jaren organiseerde Veronica Magazine een weerzien tussen ome Henny en zijn meest succesvolle pupillen. “Gerard Joling stuurt me nog altijd vakantiekaartjes.”

Zijn karakteristieke stem schalt door de fotostudio en brengt ons terug naar de zaterdagavonden van vroeger. Van 1985 tot 2002, schaaltje chips op schoot, keken we massaal naar De Soundmixshow. Kijkcijfers zweefden tussen vijf en zes miljoen kijkers. Was je bij Henny, dan kende half Nederland je de volgende dag. Henny anno nu weer zien, is alsof we worden teruggeworpen in de tijd. Zijn kenmerkende zware loop, de schouders een tik voorover, de haren grijs-blond. De grote Henny Huisman lijkt geen spat veranderd. 

Toen we hem, weken geleden, vertelden over ons plan voor een Soundmix-reünie, moest hij hard lachen. “Ik dacht dat het niks zou worden. Te ambitieus, te veel tijd opslurpend voor de artiesten. Maar ook zij worden ouder en denken misschien na over de springplank die de show voor ze is geweest. De glans van hun succes straalde op mij af. Glennis greep bij haar Whitney Tribute in de AFAS Live de microfoon en riep: Dank Henny, dat je er bent, want bij jou is het begonnen! Dan ben ik zo trots als een pauw. Bij haar jubileumconcert in Carré gaf Edsilia me de zetel waar normaal de koning zit. En Gerard stuurt me nog altijd vakantiekaartjes met lieve groeten. Ze zijn hun ome Henny nooit vergeten.” 

More content below the advertising

Kijkcijferstress was indertijd niet nodig. “Al checkte ik wel meteen Teletekstpagina 222. De waardering voor amusement zoals wij dat boden, was enorm hoog. Wat mijn aandeel daarin was? Joop van den Ende zei: Je zoekt naar een lachmoment. De kwinkslag waarbij je jezelf of de kandidaat in de maling neemt. Als een kandidaat zei dat zijn moeder in de zaal zat, zei ik: Ik zie haar, die met die rooie kop! En iemand anders die zei met een derde plaats ook gelukkig te zijn, diende ik van repliek met: Je wilt winnen, zei je net nog!" 

"Dat was het publiek niet gewend van presentatoren, want dat waren keurige mensen in pak. Joop koos me als presentator vanwege mijn humor. Dat was een groot compliment van iemand die de grootste komiek van het land, André van Duin, in z’n stal had.” Wil hij niet opnieuw op tv met de voorloper der talentenshows? Henny: “Nou nee. Dacht het niet. Ik woon lekker tussen de boeren. Mijn ene buur heeft koeien, de andere teelt bloembollen. Dat houdt me nuchter. Ik vind het wel gezegend zo.”

Marco Borsato (52) wint in 1990 de finale met At This Moment van Billy Vera.
“Er waren vier televisiezenders. Naar De Soundmixshow keken zo sensationeel veel mensen, dat kun je je nu niet meer voorstellen. Ik was ontzettend zenuwachtig. In de stijl van Billy Vera kreeg ik een stoppelbaard gemaakt van Pritt-stift en plakharen. Een knuffel van Henny leverde hem een hele veeg van dat spul op zijn pak op. Zoals met alles in mijn leven, had ik een plan A, B en C gemaakt. Plan B, als kok terug de keuken in, heb ik gelukkig nooit in werking hoeven stellen. Na de Soundmix was mijn eerste Italiaanse album redelijk succesvol, maar daarna liep de verkoop terug. De platenmaatschappij wilde me de Nederlandstalige kant op sturen en ik mocht het proberen met De Meeste Dromen Zijn Bedrog. Het werd de langst genoteerde nummer 1-hit allertijden en de verkoop ging triple platina. Waar ik het meest trots op ben? Dat ik in heel veel volle stadions mocht zingen. 53 keer in het Sportpaleis, 14 keer in de Kuip en 25 keer in Gelredome. Cijfers die op zichzelf al heel bijzonder zijn, maar helemaal prachtig: de generatie voor wie ik die eerste keer zong, is er nu nóg. Met hun kinderen op de schouders zingen ze mee met rapper Snelle’s Lippenstift. Daar ben ik zo dankbaar voor, dat ik na dertig jaar nog steeds die aansluiting vind.”

Gerard Joling (59) zingt in 1985 Crying van Don McLean. Wint niet, maar scoort dat jaar wel zijn eerste hits met Love Is In Your Eyes en Ticket To The Tropics.
“Voordat ik meedeed aan De Soundmixshow trok ik al met Henny het land door, op zoek naar kandidaten voor zijn programma’s. Kun je net zo hoog zingen als Gerard? Doe ook mee! Het was een werving. Ik had al verschillende platen opgenomen, maar het mislukte steeds. Doe mee aan de Soundmix, zei Henny en hij nam me onder zijn hoede. Zes miljoen kijkers, dat sneed hout. Liesbeth List was jurylid en zei: Ik weet niet wat ik meemaak, jij wordt groot. Ik brak door –en goed ook! In Taiwan, Japan, de Filippijnen en Korea, overal wilden ze me hebben voor shows. Het heeft me geen windeieren gelegd en dat allemaal dankzij dat eerste optreden vijfendertig jaar geleden bij Henny. Ik ben hem stikdankbaar, dat weet hij ook. Elke vakantie stuur ik hem een kaartje met een getekend zonnetje en de temperatuur erin, met veel liefs voor Henny, van Geer. Al die jaren hielden we contact. Dat Henny in de top van zijn carrière aan de kant is gezet omdat een heel enge man vond dat de zender moest verjongen, heb ik nooit begrepen. Een belachelijke zet, want alles wat die man destijds maakte, van de De Mini-playbackshow tot De Surpriseshow en Soundmix, was succesvol. Het is Henny niet in de koude kleren gaan zitten. Ik geef die lieve man een erestoel tijdens mijn jubileumconcert volgend jaar.”

Edsilia Rombley (41) wint in 1996 met Oleta Adams’ I Just Had To Hear Your Voice.
“Mijn familie had me opgegeven. Ik was net achttien en belandde in een groot Aalsmeers avontuur. Maar ging erheen met een beetje tegenzin. Ik was geïnteresseerd in alles behalve het optreden, want ik vond het backstage veel gezelliger dan on stage. Daar ouwehoerde ik met de naaisters en de koks, ik kletste met de dansers en de make-up dames toen hoorde ik: Edsiliaaa! Waar is ze?? Zingen deed ik met twee verschillende schoenmaten aan mijn voeten. Nonchalant, maar het pakte goed uit. Ik won en deed vervolgens mee aan de Europese Soundmixshow, die ik ook won. Ome Henny was altijd heel betrokken. Hij stond aan de start van mijn carrière. Ik ging van school af en vertegenwoordigde ons land bij het Eurovisiesongfestival. Onlangs vierde Henny mijn twintigjarig jubileum in Carré mee. Het was magisch om te staan op die historische plek waar veel grootheden hebben opgetreden, maar door mijn ontroering en emotie was het niet eens mijn beste concert ooit. Meedoen aan de huidige talentenjachten op tv zou ik nooit durven. Elke kijker op social media deelt zijn ongezouten mening. Mij niet gezien.”

Petra Berger (53) bereikt met zus Lida in 1987 de finale met I Know Him So Well van Elaine Paige en Barbara Dickson. 
“Het markeert zo’n bijzonder moment in mijn leven dat ik regelmatig in gedachten terugkeer naar mijn deelname aan De Soundmixshow. Ik werkte op dat moment in de IT-branche, zingen was een droom maar niet iets waarvan ik dacht het ooit tot beroep te kunnen maken. Met mijn zus zong ik een moeilijk duet, het luisterde nauw qua zuiverheid en er zat een lange uithaal in waarvoor ik bang was. Ik dronk geen druppel, maar mijn zus tikte voor de show wijntje na wijntje weg. Zij werd los en lacherig, ik maakte me steeds meer zorgen over onze live performance. Onder Henny’s vleugels maakten we een metamorfose door. De kantoortutjes gooien hun haar los, lachte hij dan. Na de show kregen we meteen een platencontract aangeboden. Later maakte ik naam als solozangeres en bracht ik zes albums uit. Zo’n deelname aan de Soundmixshow is geen zekerheid tot succes. Het is een waardevolle eerste les in optreden en dan moet je zelf doorpakken en ontwikkelen. Met Marco Borsato zong ik in die tijd de tune in voor tv-programma Blind Date. Ik weet niet of het nog gaat lukken, ik denk er aan toch kok te worden, zei hij. Het was twee jaar voor zijn grote doorbraak. Het leven hangt af van zoveel momenten die je koers bepalen. Leuk om je daarvan bewust te zijn.”

Glennis Grace (41) is 16 jaar als ze in 1994 de finale wint met One Moment in Time van Whitney Houston.
“Een kroeg in Lutjebroek verruilen voor het podium van Soundmix, ga er maar aan staan. Ik was zestien en een zenuwachtig meisje. Het gevoel dat heel het land keek, dat ik het moest waarmaken... Eerder was mijn moeder benaderd door het productieteam. Ik was opgevallen. Wilde ik optreden op nationale tv? Die lieve ‘oom’ Henny wist precies hoe hij mij, het Amsterdamse brutaaltje, moest aanpakken. Speels, want ik was nog zo jong. Achter de jurydesk zaten Jacques d’Ancona, Barry Stevens en Margriet Eshuijs - zij noemde me een artiest van de buitencategorie. Ik wist niet wat het betekende, maar mijn moeder werd gek van blijdschap, het moest dus goed zijn. Op donderdag won ik de finale, op maandag kwam mijn single uit. Boekingen stroomden binnen, ik werd herkend op straat, uit het niets was er die manager die me avond na avond liet optreden in discotheken. Er werd niet goed op me gelet en ik brandde op. Verloor mijn creativiteit en de zin in het zingen. In paniek stopte ik en ging de Frank Sanders musicalacademie doen. Na drie jaar kwam de lust om te zingen weer terug. Op burn-out verschijnselen blijf ik eeuwig alert. En mijn levensverhaal verwerk ik op het moment in liedjes voor mijn nieuwe album. Het is er tijd voor.”

Tino Martin (35) doet in 2002 mee met René Froger’s This is the Moment.
“Toen ik zeven was en mijn strot opendeed, was duidelijk dat mijn stem op die van René Froger leek en niet op die van, bijvoorbeeld, Gerard Joling. De klanken, zangtechnieken en -trucjes had ik als kind al in me en tien jaar later bleek De Soundmixshow het perfecte format ervoor. Maar ik klapte dicht en begon te shaken zodra ik naast Henny stond. Hij was charismatisch en stelde me gerust. Die beelden uit 2002 komen zo vaak bovendrijven dat -al zou ik het willen, haha- ik ze nooit kan vergeten. Twaalf jaren volgden waarin ik zong op elke bruiloft en feestpartij die je kunt bedenken. Heel veel vlieguren maakte ik en die had ik nodig. Tegelijkertijd was ik stuurloos zonder een team naast me dat mijn carrièrekoers bepaalde. Pas zeven jaar geleden kwam daar verandering in. Ik sprak de droom uit om voor zo veel mogelijk mensen op te treden in een zo groot mogelijke zaal. Niet de roem vond ik belangrijk, maar het mogen optreden in zalen als Ahoy of, op 1 mei met Tino Martin Viva Las Vegas in Ziggo Dome (check tinomartin.com). Ik weet hoe lastig het is beroemd te worden en zalen te vullen. Daar zal ik aan denken als ik straks duizenden lampjes de lucht in zie gaan en mensen luidkeels hoor meezingen.”

Rudolph van Veen (52) doet in 1993 mee als Sid Vicious en zingt My Way.
“Op het moment werk ik aan mijn veertiende kookboek en ben ik betrokken bij FoodFirst Network, een online platform waar we mensen helpen met het verbeteren van hun leefstijl. Lekker en gezond eten hoort daar natuurlijk bij. Zangambitie heb ik nooit gehad. Ik deed mee aan De Soundmixshow, omdat ik aandacht wilde vragen voor het culinaire vak, het ambacht van een andere kant wilde belichten. Dat is goed gelukt. Ik koos voor Sid Vicious, een artiest waar de publieke perceptie van is dat hij níét kon zingen. Voor het voorstelfilmpje gaf ik niet het nummer van mijn ouders en vrienden door, maar van Meesterkoks, met het verzoek om iets over ons mooie vak te vertellen. Dat werkte. Voor de tv-opnames maakte ik prachtige petitfours met minidruifjes en marsepein die ik pontificaal naast Henny in beeld zette. Het zingen was natuurlijk hartstikke moeilijk, ik was meteen schor. Jacques d’Ancona zei: Wat zong je vals, maar wat vind ik het heerlijk dat het precies zo vals is als het zou moeten zijn. Jurylid Jan Rietman zag er de grap niet van in en wilde geen mening geven. Dat vind ik nog steeds flauw. Het meedoen was voor mij een avontuurtje en het beoogde effect werd bereikt: het culinaire vak werd op een ludieke manier onder de aandacht gebracht.”

Dit artikel stond in Veronica Magazine, editie 46.