Onze columnist Klaas heeft al veel sterren geïnterviewd, maar Liam Neeson stelde wel hele strenge eisen aan het vraaggesprek. 

Als je als journalist gaat praten met de sterren laten de mensen om hen heen niks aan het toeval over. Soms wordt er in het allereerste mailverkeer over zo’n interview al melding gemaakt van de onderwerpen die taboe zullen zijn, maar meestal gebeurt dat vlak voordat het zover is. De meest voorkomende instructies heb ik intussen wel gehoord, maar vorige week was er een nieuwe.

Ik was in New York voor een interview met Liam Neeson, naar aanleiding van zijn nieuwe zwarte misdaadcomedy Cold Pursuit. Samen met drie andere reporters was ik aan het wachten tot hij zou arriveren in de hotelkamer waar het interview was, toen er een dame kwam vertellen hoe lang het nog zou duren. “Over twee minuten komt Liam. Alsjeblieft geen foto’s en geen hand geven.” Dat eerste is standaard zo’n beetje: al die selfies houden enorm op en er is vaak al zo weinig tijd. Maar dat van die hand geven had ik nog nooit gehoord.

More content below the advertising

Ik was niet beledigd, want ik kan me niet eens voorstellen hoeveel handjes je elke dag moet schudden als populair acteur. En het is sowieso niet gebruikelijk bij groepsgesprekken. Er zijn acteurs die het standaard wél doen: zo perken ze de tijd waarin ze lastige vragen kunnen krijgen weer een beetje in. Vooral Vin Diesel is berucht wat dat betreft: voordat hij klaar is aan alle aanwezigen te vragen hoe ze heten en waar ze vandaan komen, ben je zo vijf minuten kostbare interviewtijd verder.

Maar in elk geval kan er met hem over alles gepraat worden. Het meest gehoorde verboden onderwerp is uiteraard het privéleven, al wordt daar meer de nadruk op gelegd als de acteur in kwestie in het nieuws is met scheidingen of andere schandalen. Maar het kan ook andersom. Een vast terugkerend verzoek bij gesprekken met Richard Gere is of er alsjeblieft géén vragen gesteld kunnen worden over zijn boeddhistische geloof – maar dan van de andere journalisten! Want anders praat hij namelijk nergens anders meer over…

More content below the advertising
De zon gaat als een malle voor je schijnen

Raemon Sluiter was net zoals iedereen verrast dat Piet Paulusma mocht vertrekken bij SBS6. Hij gaat de weerman missen en vraagt zich af of de zender wel slim bezig is.

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Na 23 jaar trouwe dienst heeft SBS besloten het contract met weerman Piet Paulusma niet te verlengen. 31 december zal ‘Oant moarn’ voor het laatst klinken. Hoewel… Gaat hij dat wel zeggen, als het ‘tot morgen’ betekent en hij de volgende dag niet op de buis verschijnt?

Natuurlijk gaat hij dat blijven zeggen. Want er gaat een front met aanbiedingen aankomen voor Piet, dat kan niet anders. Bij omroep Max zou hij gezien zijn leeftijd natuurlijk geweldig passen, en voor RTL zou het ook een geweldige stunt zijn. Die zeggen nu dat hij er met z’n SBS-verleden niet past, maar u kent het gezegde: Niks zo veranderlijk als het weer en met elkaar strijdende zenderbazen. Over Piet maak ik me geen zorgen. Over SBS daarentegen…

More content below the advertising

Vernieuwen snap ik. Maar de vraag als je gaat vernieuwen, waarom ga je dan in zee met iconen die in de hoog zomer/ begin herfst van hun carrière zijn? werpt zich natuurlijk wel op. Ik druk me voorzichtig uit, want ik wil geen Gordon op m’n dak. Laat die maar met Angela de Jong door de modder rollen. Is misschien wel een aardig format, trouwens. Ik zit niet te springen om een tv-carrière, maar als ze nog een scheidsrechter nodig hebben, mogen ze me bellen. Ik hoop op een verlenging.

Maar genoeg over SBS. Te veel zelfs. Piet, nu pakken de donkere wolken zich misschien even samen, de zon gaat straks weer als een malle voor je schijnen. Er valt altijd meer regen naast je, dan op je. Laat ze bij SBS maar. Jij weet als geen ander dat als je wind zaait, je storm zult oogsten. Laat ze maar de opgaande zon aanbidden. Het staal wordt in de wind gehard, en jij gaat voor de regen thuis zijn.

Mooi hoe je netjes blijft in je interviews, tegen de wind in is het immers kwaad roeien. Zo gaat het nou eenmaal in die wereld, als het in de kajuit regent, dat drupt het in de hut. Maar jij laat de wind niet door de hekken waaien. Ik hoop dat ze je niet met de noorderzon gaan laten vertrekken, dat ze je eerst op een mooie manier flink in het zonnetje gaan zetten. Want als er iemand met z’n neus in de wind mag lopen, ben jij het.

Oant moarn, Piet. Tot morgen.

Onze columnist Klaas kijkt ieder jaar uit naar de Super Bowl. Niet omdat hij een sportliefhebber is, maar vanwege de leuke reclames tijdens de wedstrijd.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar het is mijn ervaring dat de werelden van film- en sportfans over het algemeen strikt gescheiden zijn. Toch is er één sportevenement waar alle filmliefhebbers elk jaar weer naar uitkijken en dat is de Super Bowl. Maar dan niet vanwege dat gehannes op het veld.

De grote finale van de Amerikaanse football-competitie, die vorige week op tv was, is het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, dus staan adverteerders in de rij om hun spotjes te vertonen tijdens een van de vele onderbrekingen. Ook filmstudio’s, die dit evenement gebruiken om hun grote zomerfilms onder de aandacht te brengen, trekken graag de portemonnee.

Die kan maar beter goed gevuld zijn. Dertig seconden reclame tijdens de Super Bowl kost – slik – gemiddeld 5,25 miljoen dollar. Toch is het de moeite waard, want die duurbetaalde seconden belanden in blokken die vol zitten met prestigieuze spots van allerlei firma’s: dit jaar hadden we bijvoorbeeld The Mountain uit Game of Thrones die een bierreclame binnenvalt en Harrison Ford en zijn hond die Alexa van Amazon aanprijzen.

More content below the advertising

Dat levert reclame op waar mensen niet bij wegzappen – sterker nog: mensen stemmen er speciaal op af. En vooral de trailers van de aankomende blockbusters worden naderhand nog miljoenen keren teruggekeken, want Super Bowl-trailers zijn een begrip in hun soort. Bij de highlights van deze editie zat uiteraard die van Avengers: Endgame, de gedoodverfde kassakampioen van dit jaar.

Maar ook Toy Story 4, Captain Marvel en de horrorfilm Us zijn onder grote belangstelling geplugd. Mijn persoonlijke favoriet was die van Hobbs and Shaw, de spin-off van The Fast and the Furious met Dwayne Johnson en Jason Statham als brute krachtpatsers die elkaar haten en toch moeten samenwerken. Niet dat daar een spotje voor nodig was: naar die film ren ik zelfs na alleen dat zinnetje hiervoor.