Er is een kamer in mijn huis waar meer dan duizend dvd’s en blu-rays staan. De manier waarop ze georganiseerd zijn, is veelzeggend: twee derde van de collectie is onderverdeeld in voor mij logische partities, waarbinnen de boel in kasten met glazen deuren keurig gealfabetiseerd is. De rest – de meest recente aanwinsten – ligt er maar een beetje omheen, vaak nog in het plastic.

Begin jaren negentig ben ik begonnen met films verzamelen, toen nog op VHS. Een fortuin heb ik erin gestopt, en toen kwam de dvd. Net als iedereen wilde ik alleen nog maar digitaal en kon ik die videobanden aan de straatstenen niet kwijt. Na een treurige episode in opslag in een bedompte kelder kon ik de boel wegdonderen. Ik heb alle films die ertoe deden opnieuw gekocht op dvd, sommige later zelfs nóg een keer op blu-ray. Daar kwamen een heleboel nieuwe titels, speciale edities en seizoenen van tv-series achteraan.

Toen ging ik samenwonen en kwam de nog veel grotere collectie van mijn vriendin er ook nog bij. We hebben alles netjes samengevoegd en daarna nog veel gekocht, maar gaandeweg steeds minder en nu is het punt bereikt dat er amper nog wat bijkomt. En als ik nu thuis een film kijk, gaat dat via Netflix – zelfs als ik ’m ook boven in de kast heb staan. Weg met die stoffige zooi dan maar weer? No way. Je weet maar nooit wanneer Netflix besluit om Star Trek: The Next Generation er weer af te gooien. En dan zit ik gebakken, ha!

Ik ga eerst maar naar de koelkast

Ik vond het eerste seizoen van Kroongetuige goed te pruimen. Nu was ik misschien niet helemaal objectief aangezien er een ex-hockeyster nu pokerspeelster aan meedeed voor wie ik al wat langere tijd warme gevoelens koester, maar zelfs als ik dat buiten beschouwing laat, vond ik het leuk.

Tuurlijk had het wat weg van Wie Is de Mol?, maar dat mocht de pret niet drukken. Je kon zien dat de kandidaten er veel plezier in hadden (in tegenstelling tot de meeste rappers die meedoen aan Expeditie Robinson; enige waarmee die hun naam eer aandoen is dat ze rapper dan iedereen weer thuis zijn omdat ze een paar dagen op een onbewoond eiland niet aan kunnen) en dat het buitengewoon ingenieus in elkaar stak. Enige minpuntje: het had allemaal iets minder moeilijk gemogen, de verhaallijnen en opdrachten. Als ik even naar de koelkast ging voor een versnapering, moest ik ’m daarna terugspoelen om te kunnen blijven volgen. Maar misschien zegt dat meer over mijn analytisch vermogen. Of dat ik iets te lang met m’n neus in de koelkast bleef hangen, kan ook.

Vandaar dat ik uitkijk naar het nieuwe seizoen, waarvan aanstaande maandag om 20.30 uur op RTL 4 de eerste aflevering te zien gaat zijn. Er is een mooie groep mensen opgetrommeld, onder wie Viggo Waas, Kluun, Loretta Schrijver, Birgit Schuurman, en niet te vergeten good old Fred Teeven. Een kleine update voor de mensen die het hele Kroongetuige-verhaal vorig jaar gemist hebben: In Kroongetuige gaat een groep BN’ers in een Zweeds dorpje een moord proberen op te lossen. Eén van de BN’ers heeft zwijggeld gekregen en probeert het onderzoek te bemoeilijken. Aan het einde van iedere aflevering moet er een proces verbaal opgemaakt worden over de verkregen informatie, en wie dat het slechtst doet, moet het programma verlaten. Oké, oké, oké… het heeft misschien wel iets meer weg van Wie Is de Mol? dan een beetje…

Wat een geschenk moet het geweest zijn voor de makers dat Fred Teeven meedoet aan het nieuwe seizoen. Dat moet het bedenken van de opdrachten een stuk makkelijker gemaakt hebben. Laat ik het zo zeggen: van mij zou die iedere aflevering op zoek moeten naar een ander bonnetje. Eerste keer naar het bonnetje van de nieuwe Volvo, tweede aflevering naar het bonnetje van de Ikea, hier zit een running gag in waarvan het zonde zou zijn als daar niks mee gedaan werd.

Bonnetjes of niet, ik ga weer kijken. Ik zal alleen van tevoren m’n versnaperingen alvast uit de koelkast pakken.

Kroongetuige is vanaf maandag iedere week te zien om 21:30 uur op RTL 4.

Dik € 1000 voor een onthoofd poppetje

Veronica Magazine's filmredacteur Klaas Kaptijn over zijn belevenissen in de bioscoop en Hollywood.

Verzamelen: ik hou ervan. En als filmfan biedt het zoveel mogelijkheden. Natuurlijk kun je je eigen videotheek aanleggen – heb ik gedaan – maar eigenlijk veel leuker zijn de randverschijnselen. Mijn favoriet is het speelgoed: niet per se om te kopen, maar om me te verbazen wat er allemaal gemaakt wordt, van Ghostbusters-Lego tot Wonder Woman-Barbies. Maar dat spul wordt in principe gemaakt om mee te spelen. Intussen bestaat er ook een complete industrie rondom speelgoed speciaal om te verzamelen: de collectibles.

Eén van de populairste frutsels in die categorie zijn de Funko Pops: plastic poppetjes van een centimeter of acht hoog, gemodelleerd naar zo’n beetje alles wat je kunt verzinnen op popcultureel gebied. Uiteraard veel superhelden van Marvel en DC, figuurtjes van Star Wars, Disney, The Walking Dead maar ook Amerikaanse sporters, Pokémons en Minecraft-mannetjes zitten erbij, om maar een paar dingen te noemen. Als ik er op tijd mee begonnen was, zou deze hobby misschien ook wel iets voor mij geweest kunnen zijn, maar er zijn er intussen zo afgrijselijk veel, dat ik niet eens weet waar ik zou moeten beginnen.

En dan heb ik het nog niet eens over de kosten. Prijzen voor een Harry Potter of een Deadpool met Bob Ross-pruik variëren tussen de veertien en twintig euro per stuk, maar als je heel specifieke wensen hebt, wordt het echt prijzig. Neem nou de onthoofde Ned Stark uit Game of Thrones: een dikke duizend euro kost die – als je er überhaupt eentje te koop kunt vinden. Of de allerduurste van allemaal: Dumbo met clown-make-up, waar er maar 48 van gemaakt zijn: 5800 euro alstublieft. Gaat me wat ver. Maar misschien dat ik zwicht voor de nieuwste set, met figuurtjes uit Die Hard. Inclusief een dode terrorist met kerstmuts en de politieagent met zijn armen vol Twinkies.

Die Hard

★★★★★
Actie 1988
Film