Hebben die mensen geen eigen smaak?

Ik ben niet vies van een flauwe woordspeling. Maar een programma waarin je een trouwerij kunt winnen In de Ban van de Trouwring noemen, vraagt sowieso om een vijftien jaar durende vechtscheiding met alles erop en eraan. 

In deze nieuwe reality-spelshow van SBS gaan zes koppels onder leiding van Kees Tol drie weken met elkaar in een huis zitten om samen de ideale trouwerij te plannen. Enige addertje onder het gras, of zeg maar gerust anaconda, is dat ze met de zes stellen één trouwerij moeten plannen, die dan uiteindelijk door één stel gewonnen gaat worden. Er zullen dus volop concessies gedaan moeten worden. Iets wat ze na het sluiten van het huwelijk ook zullen moeten doen om het huwelijk kans van slagen te geven, misschien is dat de insteek. Maar om daar tijdens het plannen van het huwelijk al met andere stellen mee te beginnen, is wel een tikkeltje overdreven. Of behoorlijk stompzinnig, as you wish. 

Enige leuke zou misschien nog kunnen zijn dat de stellen na twee dagen zo’n pleurishekel aan elkaar hebben, dat ze het meest droevige huwelijk ooit in elkaar zetten. Alles om de ander een onvervalste pleurisdag te bezorgen, die ze inderdaad nooit meer zullen vergeten. Denk aan een huwelijksreis naar Lelystad Zuid, het verbinden in de echt door Emile Ratelband en Peter Jan Rens, en een bruidstaart in de vorm van een dikke drol inclusief mini-rookmachine eronder voor het dramatische effect.

Wie doen er aan zoiets mee vraag ik me af? Mensen die geen eigen smaak hebben? Megafans van Kees Tol? Mensen die niet genoeg geld hebben voor een bruiloft? Trouwlustigen die zo graag op tv willen dat de invulling van hun huwelijksdag ze geen reet meer boeit? Ik heb echt werkelijk waar geen idee. Of je moet al zo’n bloedhekel aan je partner hebben dat je er alles aan doet om een zeldzame kutbruiloft voor hem of haar in elkaar te zetten. Hoe vergezocht dat misschien ook lijkt, dat klinkt nog het meest logisch. En dat zegt meteen alles over dit programma. 

Misschien zit ik er helemaal naast, maar ik laat mezelf op voorhand alvast van de gastenlijst van deze huwelijksdag halen. En ik vrees met grote vrezen dat In de Ban van de Trouwring qua kijkers weleens een heeeel besloten feestje kon worden. 

In de Ban van de Trouwring is vanaf zaterdag 27 oktober acht weken lang om 21.30 uur te zien op SBS6.

More content below the advertising
More content below the advertising
De zon gaat als een malle voor je schijnen

Raemon Sluiter was net zoals iedereen verrast dat Piet Paulusma mocht vertrekken bij SBS6. Hij gaat de weerman missen en vraagt zich af of de zender wel slim bezig is.

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Na 23 jaar trouwe dienst heeft SBS besloten het contract met weerman Piet Paulusma niet te verlengen. 31 december zal ‘Oant moarn’ voor het laatst klinken. Hoewel… Gaat hij dat wel zeggen, als het ‘tot morgen’ betekent en hij de volgende dag niet op de buis verschijnt?

Natuurlijk gaat hij dat blijven zeggen. Want er gaat een front met aanbiedingen aankomen voor Piet, dat kan niet anders. Bij omroep Max zou hij gezien zijn leeftijd natuurlijk geweldig passen, en voor RTL zou het ook een geweldige stunt zijn. Die zeggen nu dat hij er met z’n SBS-verleden niet past, maar u kent het gezegde: Niks zo veranderlijk als het weer en met elkaar strijdende zenderbazen. Over Piet maak ik me geen zorgen. Over SBS daarentegen…

More content below the advertising

Vernieuwen snap ik. Maar de vraag als je gaat vernieuwen, waarom ga je dan in zee met iconen die in de hoog zomer/ begin herfst van hun carrière zijn? werpt zich natuurlijk wel op. Ik druk me voorzichtig uit, want ik wil geen Gordon op m’n dak. Laat die maar met Angela de Jong door de modder rollen. Is misschien wel een aardig format, trouwens. Ik zit niet te springen om een tv-carrière, maar als ze nog een scheidsrechter nodig hebben, mogen ze me bellen. Ik hoop op een verlenging.

Maar genoeg over SBS. Te veel zelfs. Piet, nu pakken de donkere wolken zich misschien even samen, de zon gaat straks weer als een malle voor je schijnen. Er valt altijd meer regen naast je, dan op je. Laat ze bij SBS maar. Jij weet als geen ander dat als je wind zaait, je storm zult oogsten. Laat ze maar de opgaande zon aanbidden. Het staal wordt in de wind gehard, en jij gaat voor de regen thuis zijn.

Mooi hoe je netjes blijft in je interviews, tegen de wind in is het immers kwaad roeien. Zo gaat het nou eenmaal in die wereld, als het in de kajuit regent, dat drupt het in de hut. Maar jij laat de wind niet door de hekken waaien. Ik hoop dat ze je niet met de noorderzon gaan laten vertrekken, dat ze je eerst op een mooie manier flink in het zonnetje gaan zetten. Want als er iemand met z’n neus in de wind mag lopen, ben jij het.

Oant moarn, Piet. Tot morgen.

Onze columnist Klaas kijkt ieder jaar uit naar de Super Bowl. Niet omdat hij een sportliefhebber is, maar vanwege de leuke reclames tijdens de wedstrijd.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar het is mijn ervaring dat de werelden van film- en sportfans over het algemeen strikt gescheiden zijn. Toch is er één sportevenement waar alle filmliefhebbers elk jaar weer naar uitkijken en dat is de Super Bowl. Maar dan niet vanwege dat gehannes op het veld.

De grote finale van de Amerikaanse football-competitie, die vorige week op tv was, is het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, dus staan adverteerders in de rij om hun spotjes te vertonen tijdens een van de vele onderbrekingen. Ook filmstudio’s, die dit evenement gebruiken om hun grote zomerfilms onder de aandacht te brengen, trekken graag de portemonnee.

Die kan maar beter goed gevuld zijn. Dertig seconden reclame tijdens de Super Bowl kost – slik – gemiddeld 5,25 miljoen dollar. Toch is het de moeite waard, want die duurbetaalde seconden belanden in blokken die vol zitten met prestigieuze spots van allerlei firma’s: dit jaar hadden we bijvoorbeeld The Mountain uit Game of Thrones die een bierreclame binnenvalt en Harrison Ford en zijn hond die Alexa van Amazon aanprijzen.

More content below the advertising

Dat levert reclame op waar mensen niet bij wegzappen – sterker nog: mensen stemmen er speciaal op af. En vooral de trailers van de aankomende blockbusters worden naderhand nog miljoenen keren teruggekeken, want Super Bowl-trailers zijn een begrip in hun soort. Bij de highlights van deze editie zat uiteraard die van Avengers: Endgame, de gedoodverfde kassakampioen van dit jaar.

Maar ook Toy Story 4, Captain Marvel en de horrorfilm Us zijn onder grote belangstelling geplugd. Mijn persoonlijke favoriet was die van Hobbs and Shaw, de spin-off van The Fast and the Furious met Dwayne Johnson en Jason Statham als brute krachtpatsers die elkaar haten en toch moeten samenwerken. Niet dat daar een spotje voor nodig was: naar die film ren ik zelfs na alleen dat zinnetje hiervoor.