'Ik zie mezelf al staan met m'n toiletrol'

Of het nou m’n leeftijd is, ik weet het niet, maar ik ga Omroep MAX meer en meer waarderen. 

Waar ze bij de commerciële omroepen twijfelen of het volgende programma nu Naakt Kaatsen met BN’ers of Teletekstpagina’s Opzoeken met BN’ers moet gaan worden, stuurt MAX een cameraploeg mee met een aantal oudere kampeerders dat samen een lange reis gaat maken. Het hoeft allemaal niet zo moeilijk, en het hoeft al helemaal niet met BN’ers, laten Jan Slagter en z’n vrienden ons zien. Misschien dat ik mezelf nu een beetje in de vingers snijd en waarschijnlijk niet voor Reet Afvegen met BN’ers gevraagd ga worden, maar so be it.

In We Zijn Er Bijna!, waar komende week het achtste seizoen van start, gaat Omroep MAX’ alleskunner Martine van Os met een groep oudere reizigers op kampeertocht. Er worden excursies gedaan, maar er wordt vooral gekampeerd. Verwacht mooie beelden van de bezienswaardigheden aldaar, maar zeker net zoveel van senioren die de caravan schoonspuiten na een lange reis of samen op een campingstoeltje rustig de dag doornemen. Is dat dan de moeite waard om naar te kijken?

Twee miljoen kijkers vonden het afgelopen seizoen in ieder geval van wel. En daar is er nog eentje bijgekomen. Waarom is lastig uit te leggen. Voor spannende tv moet je niet bij We Zijn Er Bijna! zijn, tenzij je een zwak hebt voor oudere mannen met bouwvakkersdecolleté. Het is gewoon heerlijk rustig. Alsof je zelf een plekje op de camping hebt en met een biertje en een borrelnootje zit toe te kijken hoe de nieuwe overburen hun ingewikkelde nieuwe tent proberen op te zetten.

Iets waar ik trouwens geen moment aan moet denken, want als ik ergens een bloedhekel aan heb, is het kamperen. Ik wil liggen en vreten op vakantie, en het liefst nog tegelijk. En dan wel graag eten dat ik niet zelf heb klaargemaakt. Dat kost namelijk tijd, plus dat het de kans dat ik daarna vaker dan me lief is naar het toilet moet, ernstig vergroot. Ik zie mezelf al in de rij staan met m’n rolletje onder m’n arm en vijf wachtenden voor me die gezien de duur van het toiletbezoek ook de kip net niet lang genoeg gebakken hebben. No thanks, ik sla even over.

Maar dat wil niet zeggen dat ik er niet naar kan kijken. We Zijn Er Bijna! is heerlijke, langzame feelgood-tv. En dat kan iedereen op z’n tijd wel gebruiken. Jong en oud. Kampeerders en verwende nesten. 

Ik gok dat All You Need Is Love wint

Onze columnist Klaas kijkt al vooruit op de kerstperiode en vraagt zich af welke films goed gaan scoren.

Bioscopen halen een royaal deel van hun opbrengst binnen in de laatste twee maanden van het jaar, zeker in Nederland. We zijn hier echte winter-filmkijkers en daar houden de makers van eigen bodem in elk geval rekening mee. Maar ook internationaal zetten de studio’s steevast een heleboel potentiële kaskrakers klaar, want rondom de kerst naar de bioscoop gaan is over heel de wereld een geliefde traditie.

Eén van die blockbusters arriveert deze week al in de zalen, dus is het een mooi moment om op de zaken vooruit te lopen en te voorspellen wat de grote kerstklapper van dit jaar gaat worden. Eén van de voornaamste kanshebbers draait dus al bijna: Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald. Dat lijkt vroeg om nog wat bezoekers te kunnen trekken tegen de tijd dat de Kerstman ten tonele verschijnt, maar deze Potter-prequel zit niet voor niks in hetzelfde ‘time slot’ als veel van de Harry-films: die vult de stoelen nog tot diep in december.

Een andere geheide hit is All You Need Is Love, een romcom die de Alles is Liefde van dit jaar moet gaan worden. Dat is vaker geprobeerd en het is een paar keer nog bijna gelukt ook, maar deze heeft alles in zich om die ambitie echt waar te maken. Is dat soort humor je wat te braaf, dan heeft Jandino nog het tweede deel van Bon Bini Holland voor je. Of als het juist nog wat opgepoetster moet allemaal, dan staat er nog een ander deel twee op de kalender: Mary Poppins Returns.

Allemaal goede kandidaten voor een dik kerstsucces en dan heb ik de meest klassieke kerstfilm van het stel nog niet eens genoemd: de animatiefilm The Grinch. Maar toch gok ik erop dat All You Need Is Love dit jaar als kerstkampioen uit de bus komt. Die cast, Will Koopman, het feelgood-verhaal, die titel: dan heb je geen kerstwonder meer nodig.

Het is me toch een teringzooi daar

Het nieuwe EO-programma Genaaid zette onze columnist Raemon Sluiter aan het denken over zijn eigen kledingkeuzes. 

Bij een nieuw programma dat Genaaid heet, denkt u waarschijnlijk in eerste instantie aan die droevige schwalbes op de voetbalvelden. Aan onze minister-president met zijn valse beloftes. Of aan Kim Holland die zich weer eens van haar beste kant laat zien. Welke kant dat is, laat ik aan ieder voor zich, smaken verschillen.

Maar nee, Genaaid is een nieuw programma van de EO, dus kan er door Kim wel een streep. En ik moet u teleur- dan wel geruststellen, het gaat ook niet over het seksleven van Andries Knevel. Maar ook zonder de hulp van Kim en Andries zou dit programma het wel eens heel goed kunnen gaan doen.

In Genaaid gaat Jennifer Hoffman met een aantal kledingontwerpers op reis om te zien hoe de ontworpen kleding uiteindelijk gemaakt wordt, en welke gevolgen dat heeft. Allemaal leuk een aardig dat fashionwereldje, maar wat gebeurt er nou eigenlijk voor je collectie in de winkel ligt? Bijna iedereen weet over het hongerloon dat de arbeiders daar krijgen. Maar is er nog meer dat het daglicht niet kan verdragen?

In de eerste aflevering (woensdagavond op NPO 3) overvalt Jennifer de jonge ontwerpers met het bericht dat ze naar Myanmar gaan. Chapeau voor de makers: ik kan me zo voorstellen dat de deelnemers dachten twee weken naar Milaan te gaan, even lunchen met Donatella Versace, brainstormsessie met Viktor en Rolf, en ’s avonds nog een feestje meepakken met Doutzen Kroes en Karl Lagerfeld.

Maar in plaats daarvan mogen ze naar de katoenvelden om mee te helpen, naar de ververijen om te zien met wat voor verschrikkelijke (pardon dames en heren van de EO, maar dit is nu eenmaal hoe ik dingen nog iets duidelijker maak) teringzooi de arbeiders moeten werken om onze shirtjes een leuk kleurtje te geven. En die troep gaat vervolgens zo de rivier in, waar het weer in het drinkwater terechtkomt en het land ermee besproeid wordt. Met een beetje geluk gaan er bomen met fel gele en roze T-shirts groeien. En met een beetje pech gaat er een heel land naar de kloten omdat wij die leuke trui ook toch ook wel graag in het kobaltblauw willen.

Ik ga in ieder geval kijken. En proberen iets bewuster met m’n kledingkeuze aan de slag te gaan.