'Ik dacht: wat moet dat irritante mannetje daar?'

Toen ik een aantal jaar geleden tennisjeugd begeleidde, vroeg ik wat ze nou zoal luisterden op die grote koptelefoons. Ik kreeg er eentje aangereikt, en het eerste wat ik hoorde was: “Als je een beetje wil chillen is het geen probleem, dan ga ik erheen, ik kom niet alleen, want ik heb drank en drugs, ik heb drank en drugs”.

De rest van de week ging de discussie over of dit soort teksten nu moeten kunnen voor jongeren. Hun standpunt was dat de trainer het allemaal iets te serieus nam. De trainer kwam er trouwens een half jaar later pas achter dat het niet “Als je een beetje wil chillen” is, maar “Als je bitch wil chillen”. Als ik dat had geweten, had ik de koptelefoons een week lang te serieus ingenomen.

En het werd niet beter. Hoe meer ik van ’m zag, hoe meer ik ’m een Lil’ Kleine Irritant Mannetje vond. Op filmpjes gooide hij er meer ‘kankers’ uit dan je op een willekeurige dag in het Erasmus Ziekenhuis hoort. Op een ander filmpje maakte hij een meisje belachelijk vanwege haar gewicht, en op nog een paar andere reageerde hij uiterst denigrerend op mensen die gewoon hun werk deden, zoals politie en vrijwilligers. De naam Lil’ Kleine leek me vooral slaan op z’n incasseringsvermogen. Iets dat bevestigd werd bij zijn deelname aan Expeditie Robinson. Na een Kleine drie dagen trok Lil’ Kleine het niet meer. 

Maar de reden waarom was verrassend, voor mij in ieder geval. Waar ik dacht dat Kleine vooral z’n heel mooie en vooral dure appartement en auto miste, miste hij de mensen om ’m heen, vond hij het heerlijk zonder telefoon, en had inzicht gekregen waar het nou eigenlijk allemaal om draait. Toeval of niet, sindsdien lijkt het allemaal een stuk rustiger rond Kleine. 

En nu is Kleine coach in het nieuwe seizoen van The Voice of Holland. Waar ik eerder dacht van: moet dat irritante mannetje op die stoel, denk ik nu dat hij wel van toegevoegde waarde kan zijn. Hoe je het ook wendt of keert, Kleine weet wat het is om succesvol te worden, en zijn. En dat kunnen de kandidaten zeker gebruiken. Als ze dan ook nog iets respectvoller kunnen blijven naar mensen die netjes hun werk proberen te doen, en die vreselijke ziekte qua scheldwoord overslaan, ben ook ik helemaal happy. En ga ik iedere vrijdag om half negen weer chillen bij RTL 4, want ik heb chips en bier. Ik heb chips. En bier.

Het nieuwe seizoen van The Voice of Holland is vanaf vrijdag 2 november om 20.30 uur te zien op RTL 4.

Potje Tetris erachteraan en je vlucht is voorbij

Ik zap graag. Als je iets niet meer nodig hebt in deze tijd, is het zappen, want je kunt tegenwoordig alles op elk tijdstip kijken. Maar toch zap ik nog steeds graag.

Voor mij is het meer dan een beetje drukken op knopjes. Zappen heeft iets rustgevends, het werkt bijna meditatief. Je zapt een halfuurtje, waarbij je alles om je heen vergeet en alleen maar bezigt ben met wat er op het beeldscherm verschijnt. En dan komt soms ook nog die wereldfilm voorbij die je vergeten was. Alsof je achter in het vriesvak nog een Magnum ontdekt, terwijl je toch zeker wist dat ze op waren. Heerlijk.

Zo gaat het dus ook als ik op reis ben. In hotelkamers, maar ook in het vliegtuig. Daar heb je weliswaar geen live tv (op enkele vluchten wel), maar wel zo’n entertainmentsysteem. Hierop kun je films, series en documentaires kijken, muziek luisteren of spelletjes spelen. Een fantastische uitkomst voor iemand als ik, met semi-vliegangst. Ik krijg geen hap door m’n strot in die bak, en bij elk windvlaagje of geluidje knijp ik m’n billen hard bij elkaar, alsof Gerard Joling in een volle tram achter me staat. Slapen is daarom ook een kansloze onderneming. Het enige tijdverdrijf dat dan overblijft, is dat entertainmentsysteem.

En daar kun je, net als tijdens het zappen op tv, geluk dan wel pech mee hebben. Dat is in grote mate afhankelijk van met welke maatschappij je vliegt. KLM komt wat mij betreft niet zo best uit de bus. Sorry, uit het vliegtuig bedoel ik. Tuurlijk, je kunt wat extra Nederlandstalige muziek luisteren, en een paar Nederlandse films kijken. Maar het aanbod is vrij beperkt vergeleken bij dat van een aantal buitenlandse vliegmaatschappijen. En wat het ergste is: ze hebben van de meeste series maar één aflevering. En dan ook niet de eerste van seizoen één. Nee, aflevering drie van seizoen vier, en dat soort gekkigheden.

Nee, dan toppers als Emirates en Qatar Airways. Die hebben complete seizoenen. Weet je hoe lekker dat is? Laten we zeggen dat het hele seizoen twaalf afleveringen van drie kwartier lang is. Dan heb je op een vlucht van een kleine elf uur om precies te zijn nog een eh, klein deel van de vlucht over om in te vullen. Een potje Tetris erachteraan en je vlucht is voordat je er erg in hebt voorbij… gevlogen.

Geen zorgen, je krijgt over een week geen tips over hoe je je koffer het beste kunt inpakken en welke zonnebrand het langst beschermt. Ik hou het bij dit eenmalige reisadvies. Volgende keer gaan we het weer gewoon over tv hebben, daar voel ik me een stuk relaxter bij. En mijn billen ook, kan ik je vertellen.

Ondanks bakken geld toch een sof

Onze columnist Klaas keek naar de grote flops van 2018 en daar zaten een aantal verrassende films tussen.

Ja, het is alweer even 2019. Maar ik zit nog steeds in de lijstjesmodus: iets wat me tegen het einde van ieder jaar gebeurt. Want intussen heb ik van iedereen gehoord wat de beste film van het jaar was (met afstand Three Billboards, maar dat terzijde) en welke het meest succesvol (Avengers: Infinity War wereldwijd, Bohemian Rhapsody in Nederland), maar hoe zit het met de minder fortuinlijke projecten?

De grootste sof deze keer was Mortal Engines, het miljoenenverslindende spektakel over een enorme mobiele stad die alles op zijn pad opslokt. Deze film uit de stal van Peter Jackson, die meestal wel weet waar mensen op afkomen, wist zijn merkwaardige concept niet te verkopen, met als gevolg een financiële strop. Ook duur en dun bezocht was Robin Hood, de flink gestroomlijnde verfilming van het bekende verhaal met Taron Egerton als de toffe dief. Deze wilde gewoon iets te graag vlot, modern en flitsend zijn, en daar prikte het publiek al snel doorheen.

Een flop die ik van een kilometer afstand aan zag komen was The Happytime Murders: een poppenfilm uit de stal van The Muppets, maar dan voor zestien jaar en ouder. Die combinatie deed me op voorhand al gruwelen en blijkbaar werd dat sentiment wereldwijd gedeeld. De volgende deed zulke tegenvallende zaken in Amerika dat hij in Nederland niet eens de bioscoop heeft gehaald en dat is A Wrinkle in Time: het bewijs dat niet alles wat Oprah aanraakt in goud verandert.

En tot slot is er nog Solo: A Star Wars Story: ja, een Star Wars-flop. Oké, hij heeft bakken geld binnengehaald, maar vergeleken met de andere was het erg karig en als gevolg hiervan gaat er nog eens ernstig gekeken worden naar de plannen voor andere spin-offs. Om maar aan te geven dat geen film onfeilbaar is vandaag de dag.