Hij belde een sekslijn vanaf z'n trekker

Soms moet je een beetje buiten de gebaande paden treden.

Tuurlijk had ik het hier kunnen hebben over de uithaal van Anouk naar Lil Kleine in The Voice of Holland. Of Maxim Hartman die doodserieus bij Pauw de borsten van Dionne Stax analyseert. Of diezelfde Maxim Hartman die een discussie aangaat met Olcay Gulsen bij RTL Boulevard omdat hij haar zonder make-up onherkenbaar dan wel lelijk had genoemd. Maar die dingen krijgen jullie allemaal wel mee. Was het niet live op tv, dan wel in één van de programma’s die de volgende dag het showbizznieuws bespreken. Of op de website van een krant en in het slechtste geval in de column van Angela de Jong.

Dus ben ik op zoek gegaan naar iets anders, en kwam ik via een tip van de geweldige redactie van dit blad op de documentaire Hallo, met Kyoko. Deze docu van een dikke drie kwartier gaat over de 25-jarige Kelly van Binsbergen. Ze werd als baby geadopteerd uit China, en kwam in Zeeland terecht bij een stel dat een seksshop runde. Nu is Kelly al vijf jaar sekstelefoniste, en laat ze ledematen van mannen sneller kloppen. Maar wat begon als iets waar ze snel wat extra geld mee kon verdienen, is nu meer geworden dan dat. Er zijn banden ontstaan met bepaalde klanten. Behoorlijk grote banden zelfs, getuige de boer die Kyoko belt vanaf zijn trekker. U leest het goed, de beste man belt een sekslijn vanaf zijn trekker. 

Zelf heb ik één keer een sekslijn gebeld, ruim twintig jaar geleden. Er volgde een leuk gesprek, waarbij de vrouw aan de andere kant van de lijn buitengewoon geïnteresseerd in me bleek. Er ontstond wat argwaan over de intentie van de jongedame, want nadat ze had gevraagd naar mijn tien favoriete steden, mijn tien lekkerste chocoladerepen, mijn tien favoriete tennissers en mijn tien favoriete diersoorten vroeg ze ook nog naar mijn tien favoriete tv-programma’s. Was ze nou écht heel geïnteresseerd in me, of had ze beet en probeerde ze het spartelende visje zo lang mogelijk aan de lijn te houden om die teller maar te laten lopen? Probeer ze maar eens naïever te vinden dan mijn tienerversie, ik wens u veel succes. 

Hallo, met Kyoko is een absolute aanrader, op 6 december te zien op NPO 3. Tenzij je zelf regelmatig sekslijnen belt, dan zou ik ‘m even overslaan. Want na het zien hoe Kyoko de gesprekken met de mannen daadwerkelijk uitvoert, denk ik niet dat je het nog trekt.

Al naar Widows geweest? Doen, hele sterke film. Dan kun je meteen één van de populairste actrices van dit jaar aan het werk zien. 

Dan kun je meteen één van de populairste actrices van dit jaar aan het werk zien. Nee, ik bedoel niet Viola Davis of Michelle Rodriguez, maar Olivia, de witte terriër die in de film te zien is als het beestje van het personage van Davis, die haar enige steun is na de dood van haar criminele man. Dit was alweer de derde acteerklus van Olivia in 2018: ze zat ook in de Netflix-serie Insatiable en had een memorabel optreden in Game Night als de hond van de verdachte buurman.

Of zo’n dier een leven in de filmindustrie leuk vindt, zal niemand met zekerheid kunnen zeggen, maar voor haar baasje is het in ieder geval goed nieuws. Een veelgevraagde dierenacteur verdient namelijk heel aardig en mocht Olivia nu uit gaan groeien tot een grote ster, dan kan ze straks botten begraven in al dat geld. Ken je Eddie nog bijvoorbeeld, de Jack Russell van de vader van Frasier uit de gelijknamige comedyserie uit de nineties? Die kreeg seizoenenlang tienduizend dollar per aflevering op zijn hondenbankrekening gestort.

Maar ho: boek niet meteen een ticket naar Hollywood als jouw Fikkie ook zo leuk kan opzitten. De gemiddelde hond, huiskat of parkiet en zijn trainer houden aan hun werk ongeveer elf euro per uur over. Dat wordt een stuk meer als je een perfect gedresseerde beer of struisvogel kunt leveren, maar dan word je natuurlijk minder vaak gebeld. En je kosten zijn aanzienlijk met al die kooien, vergunningen en vervoer. Het is al net als met acteurs van het menselijke soort: voor de lucky few is het glitter en glamour, maar voor de meesten is het sappelen.

Eén belofte: ik zal niet twerken

Mocht u mij een keer in een andere outfit willen zien dan sportkleding of een polo, dan is woensdag 19 december dé kans daarvoor.

Dan is namelijk de verkiezing van Sportman van het Jaar. Dus dat betekent smoking. Nu hoor ik u denken: Maar het is toch lichtjaren geleden dat jij zelf gesport hebt? Zijn die er in jouw maat? En daarbij, je hebt toch nooit echt iets groots gepresteerd? 

Dat klopt bijna allemaal, alleen als coach van Nederlands beste tennisster Kiki Bertens, ben ik dit jaar genomineerd als coach van het jaar. Leuk natuurlijk, betekent dat het behoorlijk wat mensen is opgevallen dat ze een buitengewoon goed jaar heeft gehad. En dat ik er iets mee te maken heb. Maar dat is het precies. Iets mee te maken. Hoeveel weet niemand, ik ook niet. En dat maakt ook niet uit. Het gaat om Kiki, zij heeft al die balletjes met verdomd aardige snelheid over het net en binnen die lijnen geslagen. Ik niet.

U kunt zich misschien voorstellen dat dat dan behoorlijk raar voelt als coach, dat jij wel genomineerd bent en de speler niet. Een beetje alsof de visite alleen mij bedankt voor het heerlijke eten terwijl ik alleen de boodschappen heb gehaald en Fatima drie uur bezig is geweest om die butter chicken op smaak te brengen.
 

Dus zonder Kiki, maar als Team Bertens naar het Sportgala 19 december. En hopen op een avond waarbij de sport in het zonnetje wordt gezet. Ik weet zeker dat dat het idee van de organisatie is, alleen is de bal daar de afgelopen jaren een paar keer behoorlijk misgeslagen. Rare muziekkeuzes, slechte cabaretstukjes, grappig bedoelde filmpjes van genomineerde sporters, ze zijn regelmatig voorbijgekomen. Het valt ook niet mee, iedere keer iets nieuws verzinnen. Wat van mij trouwens ook helemaal niet zou hoeven. Prop het gewoon barstens vol met de mooiste sportbeelden van het jaar. Goeie muziek eronder. Klaar.

Maar het kan altijd erger. Bij de uitreiking van de Gouden Bal voor de beste voetballers zo’n drie weken geleden, werd de Deense winnares Ada Hegerberg gevraagd om op het podium te twerken. Dat kan ik u in ieder geval beloven, dat ik bij winst niet zal twerken. En bij verlies ook niet. Dan kunt u met een gerust hart inschakelen woensdagavond 19 december, mocht u iets met sport hebben.