Onze tv-columnist Raemon Sluiter, zelf oud-topsporter, houdt er een verrassende mening op na.

Je zou misschien kunnen denken dat er wat mij betreft nooit te veel sport op tv kan zijn. Mocht dat het geval zijn, dan kan ik je uit de droom helpen: Ik vind dat er meer dan genoeg sport op tv is. Oké, er zou wat meer tennis mogen zijn vóór de decoder in plaats van erachter, maar daar ben ik natuurlijk niet helemaal objectief. Hoe leuk ik het ook vind om drie uur naar Monica Niculescu tegen Fiona Ferro te kijken, ik denk dat je liever de vaatwasser in of uit gaat ruimen.

En dat is waarschijnlijk wat ik ga doen tijdens de eerste World Cup-wedstrijden schaatsen die vanmiddag te zien zijn bij de NOS. Alhoewel, strijken of stofzuigen zou ook kunnen, nog maar even kijken. Waarschijnlijk  is het voor de liefhebbers heel interessant en spannend om te kijken hoe de schaatsers ervoor staan aan het begin van het nieuwe schaatsseizoen. Maar dat ben ik dus niet. Verre van. Dan moet er iets meer op het spel staan dan een World Cup om mijn schaatsinteresse op te wekken.


Hoe anders zit dat bij de voetbaldames die deze week beginnen aan hun tweeluik voor kwalificatie voor het WK volgend jaar in Frankrijk. Daar zal de vaat toch echt even voor moeten wachten, want de spanning viert hier hoogtij. Rechtstreekse kwalificatie zat er niet in, daarom moet er via extra wedstrijden deelname afgedwongen worden. Denemarken werd verslagen, nu moet alleen nog Zwitserland opzij gezet worden.
Vrijdagavond is het eerste duel, en dan woensdagavond het allesbeslissende. Dat zou toch moeten lukken, zei hij met een zak chips en een fles cola zero op de bank terwijl hij gisteravond met z’n zaalvoetbalteam 2-7 op z’n broek kreeg… De meiden moeten het maar weer ‘even’ doen. 

Ik voel me altijd een beetje lullig als ik dit tik. Terwijl Sven Kramer vandaag 150 kilometer fietst, twaalf etages trappen met kangoeroesprongen neemt, een caesarsalade zonder dressing bestelt, en ’s avonds om te snacken nog gezellig een paar amandelen en kerstomaatjes oppeuzelt naast dat grote glas water om straks zo beslagen mogelijk ten ijs te komen, tik ik hier even dat het begin van het schaatsseizoen me eigenlijk geen reet boeit. Maar ja, het is de waarheid. 

Mijn focus gaat de komende week in ieder geval volledig naar de voetbaldames. En mocht er nog wat over zijn, snoep ik Monica Niculescu tegen Fiona Ferro achter de decoder nog even mee.

Potje Tetris erachteraan en je vlucht is voorbij

Ik zap graag. Als je iets niet meer nodig hebt in deze tijd, is het zappen, want je kunt tegenwoordig alles op elk tijdstip kijken. Maar toch zap ik nog steeds graag.

Voor mij is het meer dan een beetje drukken op knopjes. Zappen heeft iets rustgevends, het werkt bijna meditatief. Je zapt een halfuurtje, waarbij je alles om je heen vergeet en alleen maar bezigt ben met wat er op het beeldscherm verschijnt. En dan komt soms ook nog die wereldfilm voorbij die je vergeten was. Alsof je achter in het vriesvak nog een Magnum ontdekt, terwijl je toch zeker wist dat ze op waren. Heerlijk.

Zo gaat het dus ook als ik op reis ben. In hotelkamers, maar ook in het vliegtuig. Daar heb je weliswaar geen live tv (op enkele vluchten wel), maar wel zo’n entertainmentsysteem. Hierop kun je films, series en documentaires kijken, muziek luisteren of spelletjes spelen. Een fantastische uitkomst voor iemand als ik, met semi-vliegangst. Ik krijg geen hap door m’n strot in die bak, en bij elk windvlaagje of geluidje knijp ik m’n billen hard bij elkaar, alsof Gerard Joling in een volle tram achter me staat. Slapen is daarom ook een kansloze onderneming. Het enige tijdverdrijf dat dan overblijft, is dat entertainmentsysteem.

En daar kun je, net als tijdens het zappen op tv, geluk dan wel pech mee hebben. Dat is in grote mate afhankelijk van met welke maatschappij je vliegt. KLM komt wat mij betreft niet zo best uit de bus. Sorry, uit het vliegtuig bedoel ik. Tuurlijk, je kunt wat extra Nederlandstalige muziek luisteren, en een paar Nederlandse films kijken. Maar het aanbod is vrij beperkt vergeleken bij dat van een aantal buitenlandse vliegmaatschappijen. En wat het ergste is: ze hebben van de meeste series maar één aflevering. En dan ook niet de eerste van seizoen één. Nee, aflevering drie van seizoen vier, en dat soort gekkigheden.

Nee, dan toppers als Emirates en Qatar Airways. Die hebben complete seizoenen. Weet je hoe lekker dat is? Laten we zeggen dat het hele seizoen twaalf afleveringen van drie kwartier lang is. Dan heb je op een vlucht van een kleine elf uur om precies te zijn nog een eh, klein deel van de vlucht over om in te vullen. Een potje Tetris erachteraan en je vlucht is voordat je er erg in hebt voorbij… gevlogen.

Geen zorgen, je krijgt over een week geen tips over hoe je je koffer het beste kunt inpakken en welke zonnebrand het langst beschermt. Ik hou het bij dit eenmalige reisadvies. Volgende keer gaan we het weer gewoon over tv hebben, daar voel ik me een stuk relaxter bij. En mijn billen ook, kan ik je vertellen.

Ondanks bakken geld toch een sof

Onze columnist Klaas keek naar de grote flops van 2018 en daar zaten een aantal verrassende films tussen.

Ja, het is alweer even 2019. Maar ik zit nog steeds in de lijstjesmodus: iets wat me tegen het einde van ieder jaar gebeurt. Want intussen heb ik van iedereen gehoord wat de beste film van het jaar was (met afstand Three Billboards, maar dat terzijde) en welke het meest succesvol (Avengers: Infinity War wereldwijd, Bohemian Rhapsody in Nederland), maar hoe zit het met de minder fortuinlijke projecten?

De grootste sof deze keer was Mortal Engines, het miljoenenverslindende spektakel over een enorme mobiele stad die alles op zijn pad opslokt. Deze film uit de stal van Peter Jackson, die meestal wel weet waar mensen op afkomen, wist zijn merkwaardige concept niet te verkopen, met als gevolg een financiële strop. Ook duur en dun bezocht was Robin Hood, de flink gestroomlijnde verfilming van het bekende verhaal met Taron Egerton als de toffe dief. Deze wilde gewoon iets te graag vlot, modern en flitsend zijn, en daar prikte het publiek al snel doorheen.

Een flop die ik van een kilometer afstand aan zag komen was The Happytime Murders: een poppenfilm uit de stal van The Muppets, maar dan voor zestien jaar en ouder. Die combinatie deed me op voorhand al gruwelen en blijkbaar werd dat sentiment wereldwijd gedeeld. De volgende deed zulke tegenvallende zaken in Amerika dat hij in Nederland niet eens de bioscoop heeft gehaald en dat is A Wrinkle in Time: het bewijs dat niet alles wat Oprah aanraakt in goud verandert.

En tot slot is er nog Solo: A Star Wars Story: ja, een Star Wars-flop. Oké, hij heeft bakken geld binnengehaald, maar vergeleken met de andere was het erg karig en als gevolg hiervan gaat er nog eens ernstig gekeken worden naar de plannen voor andere spin-offs. Om maar aan te geven dat geen film onfeilbaar is vandaag de dag.