'Het greep me hard bij m'n strot'

Mijn opa en oma vertelden nooit over de oorlog. Het was duidelijk dat dat leed nooit meer boven het kleed terecht mocht komen. Voor ons, maar misschien ook wel voor zichzelf om door te kunnen. 

Zo hard mogelijk weglopen en niet meer omkijken naar die hel. Mede daardoor heb ik, misschien heel triest, nooit échte, zware verbondenheid gevoeld met dat wat er in Nederland gebeurd is in de oorlogsjaren. Komende uit Rotterdam schaam ik me het te zeggen. Het zou kunnen dat het feit dat opa en oma het achter zich wilden laten er bij mij voor gezorgd heeft dat ik me er nooit echt in heb verdiept. Of dat ik, net als zij, bang was dat het leed me zo hard bij m’n strot zou grijpen en me niet meer los zou laten. 

Dat was precies wat het deed, me hard bij m’n strot grijpen. En het heeft me sindsdien ook niet meer losgelaten. Twee weken geleden waren Bart van Es en Lien de Jong te gast bij Jeroen Pauw. Bart is de schrijver van het boek Vergeet-Mij-Niet, dat gaat over het leven van Lien. Lien werd ten tijde van de oorlog als negenjarig meisje door haar Joodse ouders bij een Nederlands gezin ondergebracht. Haar verdere leven was een reis langs onderduikadressen, waar ze als kind dagenlang moest werken, waar ze misbruikt werd en ondertussen moest leren omgaan met het feit dat ze opgroeide zonder haar ouders. Het lukte Lien bijna niet, er werd een zelfmoordpoging gedaan, juist op het moment dat alles beter leek te gaan. Maar uiteindelijk is het Lien gelukt om op te krabbelen en door te gaan.

Er zat een rustige, sterke, wijze vrouw aan tafel bij Jeroen. (Over wie het hier even niet gaat, maar die zoals altijd weer de juiste toon en vraagstelling wist te vinden. Wat een klasbak). Vertellend over de oorlog, wat voor vreselijks er allemaal gebeurd is. Maar ook het verband leggend met de zaak van Lili en Howick, de Armeense kinderen die gelukkig niet ons land uitgezet hoeven te worden, die ook zonder de directe aanwezigheid van hun ouders opgroeien. Lien was in balans, kon na alles wat gebeurd is, toch spreken van ‘geluk’ dat ze ook gehad heeft. De lieve man die ze had, en de kinderen en kleinkinderen die ze heeft.

Dank u, Lien, voor de verhalen over de oorlog. En een nog grotere dank voor het laten zien dat je de meest vreselijke gebeurtenissen een plek kunt geven, zonder dat het je van binnen helemaal opvreet. Ik hoop dat het u goed blijft gaan.

More content below the advertising
More content below the advertising
De zon gaat als een malle voor je schijnen

Raemon Sluiter was net zoals iedereen verrast dat Piet Paulusma mocht vertrekken bij SBS6. Hij gaat de weerman missen en vraagt zich af of de zender wel slim bezig is.

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Na 23 jaar trouwe dienst heeft SBS besloten het contract met weerman Piet Paulusma niet te verlengen. 31 december zal ‘Oant moarn’ voor het laatst klinken. Hoewel… Gaat hij dat wel zeggen, als het ‘tot morgen’ betekent en hij de volgende dag niet op de buis verschijnt?

Natuurlijk gaat hij dat blijven zeggen. Want er gaat een front met aanbiedingen aankomen voor Piet, dat kan niet anders. Bij omroep Max zou hij gezien zijn leeftijd natuurlijk geweldig passen, en voor RTL zou het ook een geweldige stunt zijn. Die zeggen nu dat hij er met z’n SBS-verleden niet past, maar u kent het gezegde: Niks zo veranderlijk als het weer en met elkaar strijdende zenderbazen. Over Piet maak ik me geen zorgen. Over SBS daarentegen…

More content below the advertising

Vernieuwen snap ik. Maar de vraag als je gaat vernieuwen, waarom ga je dan in zee met iconen die in de hoog zomer/ begin herfst van hun carrière zijn? werpt zich natuurlijk wel op. Ik druk me voorzichtig uit, want ik wil geen Gordon op m’n dak. Laat die maar met Angela de Jong door de modder rollen. Is misschien wel een aardig format, trouwens. Ik zit niet te springen om een tv-carrière, maar als ze nog een scheidsrechter nodig hebben, mogen ze me bellen. Ik hoop op een verlenging.

Maar genoeg over SBS. Te veel zelfs. Piet, nu pakken de donkere wolken zich misschien even samen, de zon gaat straks weer als een malle voor je schijnen. Er valt altijd meer regen naast je, dan op je. Laat ze bij SBS maar. Jij weet als geen ander dat als je wind zaait, je storm zult oogsten. Laat ze maar de opgaande zon aanbidden. Het staal wordt in de wind gehard, en jij gaat voor de regen thuis zijn.

Mooi hoe je netjes blijft in je interviews, tegen de wind in is het immers kwaad roeien. Zo gaat het nou eenmaal in die wereld, als het in de kajuit regent, dat drupt het in de hut. Maar jij laat de wind niet door de hekken waaien. Ik hoop dat ze je niet met de noorderzon gaan laten vertrekken, dat ze je eerst op een mooie manier flink in het zonnetje gaan zetten. Want als er iemand met z’n neus in de wind mag lopen, ben jij het.

Oant moarn, Piet. Tot morgen.

Onze columnist Klaas kijkt ieder jaar uit naar de Super Bowl. Niet omdat hij een sportliefhebber is, maar vanwege de leuke reclames tijdens de wedstrijd.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar het is mijn ervaring dat de werelden van film- en sportfans over het algemeen strikt gescheiden zijn. Toch is er één sportevenement waar alle filmliefhebbers elk jaar weer naar uitkijken en dat is de Super Bowl. Maar dan niet vanwege dat gehannes op het veld.

De grote finale van de Amerikaanse football-competitie, die vorige week op tv was, is het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, dus staan adverteerders in de rij om hun spotjes te vertonen tijdens een van de vele onderbrekingen. Ook filmstudio’s, die dit evenement gebruiken om hun grote zomerfilms onder de aandacht te brengen, trekken graag de portemonnee.

Die kan maar beter goed gevuld zijn. Dertig seconden reclame tijdens de Super Bowl kost – slik – gemiddeld 5,25 miljoen dollar. Toch is het de moeite waard, want die duurbetaalde seconden belanden in blokken die vol zitten met prestigieuze spots van allerlei firma’s: dit jaar hadden we bijvoorbeeld The Mountain uit Game of Thrones die een bierreclame binnenvalt en Harrison Ford en zijn hond die Alexa van Amazon aanprijzen.

More content below the advertising

Dat levert reclame op waar mensen niet bij wegzappen – sterker nog: mensen stemmen er speciaal op af. En vooral de trailers van de aankomende blockbusters worden naderhand nog miljoenen keren teruggekeken, want Super Bowl-trailers zijn een begrip in hun soort. Bij de highlights van deze editie zat uiteraard die van Avengers: Endgame, de gedoodverfde kassakampioen van dit jaar.

Maar ook Toy Story 4, Captain Marvel en de horrorfilm Us zijn onder grote belangstelling geplugd. Mijn persoonlijke favoriet was die van Hobbs and Shaw, de spin-off van The Fast and the Furious met Dwayne Johnson en Jason Statham als brute krachtpatsers die elkaar haten en toch moeten samenwerken. Niet dat daar een spotje voor nodig was: naar die film ren ik zelfs na alleen dat zinnetje hiervoor.