'Wie zet dat nou op de kalender?'

Ik heb het WK voetbal zo goed als aan me voorbij laten gaan. De halve finales en finale heb ik wel met een schuin oog gekeken, maar voor de rest was het toch echt te pijnlijk om aandachtig te volgen. Het is een beetje alsof je tijdens je vakantie met een infectie op een hotelkamer in Lloret ligt terwijl je door het raam je vrienden aan de rand van het zwembad een cursus Zweeds ziet krijgen van het Stockholm-bikiniteam. 

Leuk dat internationale voetbalfeest, vanaf komend weekend is het gelukkig weer tijd voor het echte werk: Willem II-VVV, Excelsior-Fortuna Sittard, ADO Den Haag-Emmen…Dat kan maar 1 ding betekenen: De eredivisie gaat weer van start . Vanaf vrijdag 10 augustus kunnen we praktisch ieder weekend weer gaan genieten van de (wan)prestaties van onze favoriete club. 

Voor competitiewedstrijden zit ik in de aanslag. Vanwege werkzaamheden zit ik veel in het buitenland, maar dat weerhoudt me er niet van om m’n cluppie Feyenoord waar mogelijk te volgen. Midden in de nacht de wekker zetten als de agenda voor de volgende dag het enigszins toelaat bijvoorbeeld. Beetje ongelukkig voor de mensen die in de kamers naast me slapen bij een doelpunt, maar ja, dat is overmars. Overmacht bedoel ik. U ziet het, ik ben er al behoorlijk mee bezig.

Maar ook ik heb m’n grenzen. Voor de Johan Cruijff Schaal aanstaande zaterdag (kampioen PSV tegen bekerwinnaar Feyenoord) ga ik de wekker niet zetten. Nu hoeft dat ook niet, aangezien ik in het land ben en de wedstrijd om 18.00 uur begint. Alhoewel, misschien is een verlengde siësta met deze temperaturen ook geen slecht plan. 

Mis ik die veredelde oefenwedstrijd ook meteen. Want dat is het natuurlijk. Kunnen de trainers zeggen dat het om de eerste prijs van het seizoen gaat, maar die weten ook wel beter. Hoe kan je serieus om een prijs spelen terwijl je nog geen wedstrijd om het ‘echie’ hebt gespeeld dit seizoen? Het kan nóg gekker, want ik zag Ajax tijdens het zappen in de kwalificatie van de Champions League.., Wie regelt die voetbalkalender? Dat slaat toch nergens op? Ben ik nou zo gek of zijn zij nou zo dom?! zou een andere voetbalkenner die elders in dit blad aan bod komt, waarschijnlijk zeggen.

Vanaf volgende week ben ik er iedere week weer bij wat betreft het voetbal. Maar zaterdag? Misschien dat ik even meepik hoe m’n cluppie ervoor staat voor het komend seizoen. Maar het zou ook zomaar kunnen dat ik met deze temperaturen een tukkie op de bank doe. Of aan de rand van het zwembad ga liggen.

'Ik scheurde volledig uit m'n broek!'

Nog even volhouden en dan zit die ellendige komkommer-tv-zomertijd erop. Dan is het gelukkig weer tijd voor nieuwe afleveringen van oude favorieten en splinternieuwe formats. Maar tot die tijd moeten we nog een kleine twee weken met herhalingen doorkomen. En dat gaat de NPO je zo makkelijk mogelijk maken door vanaf vanavond iedere werkdag rond 19.30 uur de 'celebrity' versie van de Britse First Dates te laten zien. 

First Dates is misschien wel het leukste tv-programma van de afgelopen jaren. Hierin kunnen mensen zich opgeven, of laten opgeven, voor een blind date. Door middel van informatie die verstrekt is, wordt er iemand voor ze gezocht die zo goed mogelijk bij ze zou moeten passen. Samen eten ze dan in het First Dates Restaurant, compleet met gastman, barman en twee lieve dames in de bediening, die waar mogelijk geruststellen en het ijs wat proberen te breken. Aan het einde van het etentje komt de grote vraag: gaan ze voor een tweede date?
 

Zelf heb ik aardig geluk gehad met m’n laatste First Date. Nou ja, geluk… Er werd geen etentje in een restaurant gepland, maar een wandeltje in het Kralingse Bos. Na een stukje lopen, besloten we even te gaan zitten op één van de vele bankjes. Er ontstond een serieus, fijn gesprek. Echt zo’n gesprek waarin de zenuwen die door je lijf gieren, langzaam in kleine vlinders wordt omgezet. Toen we een kwartier later besloten te gaan en ik opstond van het bankje, bleek het touwtje dat in een van de zakken van m’n legerbroek zat (die waren in de mode toen, echt waar), op miraculeuze wijze vastgeknoopt te zijn aan het bankje, en scheurde ik m’n broek volle bak kapot.

Wat bleek nou: deze vrouwelijke versie van Ralph Inbar had me gevraagd naar een lief hondje te kijken op het bankje ergens links van me, terwijl ze aan de rechterkant het touwtje uit m’n broekzak haalde en dit vastknoopte... Er kwam toch een tweede date, en nu elf jaar later zijn we nog steeds bij elkaar. Het was de eerste, maar zeker niet de laatste keer dat ze me in de maling nam. Degene die mijn optreden als lijdend voorwerp in Bananasplit hebben gezien een aantal jaar geleden, zal dat waarschijnlijk niet verbazen.

Ik heb denk ik de helft van de afleidingen gezien, dus ik ga zeker kijken. Ik hoop op weinig gebroken harten, en veel gescheurde kleren. 

Er is een kamer in mijn huis waar meer dan duizend dvd’s en blu-rays staan. De manier waarop ze georganiseerd zijn, is veelzeggend: twee derde van de collectie is onderverdeeld in voor mij logische partities, waarbinnen de boel in kasten met glazen deuren keurig gealfabetiseerd is. De rest – de meest recente aanwinsten – ligt er maar een beetje omheen, vaak nog in het plastic.

Begin jaren negentig ben ik begonnen met films verzamelen, toen nog op VHS. Een fortuin heb ik erin gestopt, en toen kwam de dvd. Net als iedereen wilde ik alleen nog maar digitaal en kon ik die videobanden aan de straatstenen niet kwijt. Na een treurige episode in opslag in een bedompte kelder kon ik de boel wegdonderen. Ik heb alle films die ertoe deden opnieuw gekocht op dvd, sommige later zelfs nóg een keer op blu-ray. Daar kwamen een heleboel nieuwe titels, speciale edities en seizoenen van tv-series achteraan.

Toen ging ik samenwonen en kwam de nog veel grotere collectie van mijn vriendin er ook nog bij. We hebben alles netjes samengevoegd en daarna nog veel gekocht, maar gaandeweg steeds minder en nu is het punt bereikt dat er amper nog wat bijkomt. En als ik nu thuis een film kijk, gaat dat via Netflix – zelfs als ik ’m ook boven in de kast heb staan. Weg met die stoffige zooi dan maar weer? No way. Je weet maar nooit wanneer Netflix besluit om Star Trek: The Next Generation er weer af te gooien. En dan zit ik gebakken, ha!