Potje Tetris erachteraan en je vlucht is voorbij

Ik zap graag. Als je iets niet meer nodig hebt in deze tijd, is het zappen, want je kunt tegenwoordig alles op elk tijdstip kijken. Maar toch zap ik nog steeds graag.

Voor mij is het meer dan een beetje drukken op knopjes. Zappen heeft iets rustgevends, het werkt bijna meditatief. Je zapt een halfuurtje, waarbij je alles om je heen vergeet en alleen maar bezigt ben met wat er op het beeldscherm verschijnt. En dan komt soms ook nog die wereldfilm voorbij die je vergeten was. Alsof je achter in het vriesvak nog een Magnum ontdekt, terwijl je toch zeker wist dat ze op waren. Heerlijk.

Zo gaat het dus ook als ik op reis ben. In hotelkamers, maar ook in het vliegtuig. Daar heb je weliswaar geen live tv (op enkele vluchten wel), maar wel zo’n entertainmentsysteem. Hierop kun je films, series en documentaires kijken, muziek luisteren of spelletjes spelen. Een fantastische uitkomst voor iemand als ik, met semi-vliegangst. Ik krijg geen hap door m’n strot in die bak, en bij elk windvlaagje of geluidje knijp ik m’n billen hard bij elkaar, alsof Gerard Joling in een volle tram achter me staat. Slapen is daarom ook een kansloze onderneming. Het enige tijdverdrijf dat dan overblijft, is dat entertainmentsysteem.

More content below the advertising

En daar kun je, net als tijdens het zappen op tv, geluk dan wel pech mee hebben. Dat is in grote mate afhankelijk van met welke maatschappij je vliegt. KLM komt wat mij betreft niet zo best uit de bus. Sorry, uit het vliegtuig bedoel ik. Tuurlijk, je kunt wat extra Nederlandstalige muziek luisteren, en een paar Nederlandse films kijken. Maar het aanbod is vrij beperkt vergeleken bij dat van een aantal buitenlandse vliegmaatschappijen. En wat het ergste is: ze hebben van de meeste series maar één aflevering. En dan ook niet de eerste van seizoen één. Nee, aflevering drie van seizoen vier, en dat soort gekkigheden.

Nee, dan toppers als Emirates en Qatar Airways. Die hebben complete seizoenen. Weet je hoe lekker dat is? Laten we zeggen dat het hele seizoen twaalf afleveringen van drie kwartier lang is. Dan heb je op een vlucht van een kleine elf uur om precies te zijn nog een eh, klein deel van de vlucht over om in te vullen. Een potje Tetris erachteraan en je vlucht is voordat je er erg in hebt voorbij… gevlogen.

Geen zorgen, je krijgt over een week geen tips over hoe je je koffer het beste kunt inpakken en welke zonnebrand het langst beschermt. Ik hou het bij dit eenmalige reisadvies. Volgende keer gaan we het weer gewoon over tv hebben, daar voel ik me een stuk relaxter bij. En mijn billen ook, kan ik je vertellen.

More content below the advertising
De zon gaat als een malle voor je schijnen

Raemon Sluiter was net zoals iedereen verrast dat Piet Paulusma mocht vertrekken bij SBS6. Hij gaat de weerman missen en vraagt zich af of de zender wel slim bezig is.

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Na 23 jaar trouwe dienst heeft SBS besloten het contract met weerman Piet Paulusma niet te verlengen. 31 december zal ‘Oant moarn’ voor het laatst klinken. Hoewel… Gaat hij dat wel zeggen, als het ‘tot morgen’ betekent en hij de volgende dag niet op de buis verschijnt?

Natuurlijk gaat hij dat blijven zeggen. Want er gaat een front met aanbiedingen aankomen voor Piet, dat kan niet anders. Bij omroep Max zou hij gezien zijn leeftijd natuurlijk geweldig passen, en voor RTL zou het ook een geweldige stunt zijn. Die zeggen nu dat hij er met z’n SBS-verleden niet past, maar u kent het gezegde: Niks zo veranderlijk als het weer en met elkaar strijdende zenderbazen. Over Piet maak ik me geen zorgen. Over SBS daarentegen…

More content below the advertising

Vernieuwen snap ik. Maar de vraag als je gaat vernieuwen, waarom ga je dan in zee met iconen die in de hoog zomer/ begin herfst van hun carrière zijn? werpt zich natuurlijk wel op. Ik druk me voorzichtig uit, want ik wil geen Gordon op m’n dak. Laat die maar met Angela de Jong door de modder rollen. Is misschien wel een aardig format, trouwens. Ik zit niet te springen om een tv-carrière, maar als ze nog een scheidsrechter nodig hebben, mogen ze me bellen. Ik hoop op een verlenging.

Maar genoeg over SBS. Te veel zelfs. Piet, nu pakken de donkere wolken zich misschien even samen, de zon gaat straks weer als een malle voor je schijnen. Er valt altijd meer regen naast je, dan op je. Laat ze bij SBS maar. Jij weet als geen ander dat als je wind zaait, je storm zult oogsten. Laat ze maar de opgaande zon aanbidden. Het staal wordt in de wind gehard, en jij gaat voor de regen thuis zijn.

Mooi hoe je netjes blijft in je interviews, tegen de wind in is het immers kwaad roeien. Zo gaat het nou eenmaal in die wereld, als het in de kajuit regent, dat drupt het in de hut. Maar jij laat de wind niet door de hekken waaien. Ik hoop dat ze je niet met de noorderzon gaan laten vertrekken, dat ze je eerst op een mooie manier flink in het zonnetje gaan zetten. Want als er iemand met z’n neus in de wind mag lopen, ben jij het.

Oant moarn, Piet. Tot morgen.

Onze columnist Klaas kijkt ieder jaar uit naar de Super Bowl. Niet omdat hij een sportliefhebber is, maar vanwege de leuke reclames tijdens de wedstrijd.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar het is mijn ervaring dat de werelden van film- en sportfans over het algemeen strikt gescheiden zijn. Toch is er één sportevenement waar alle filmliefhebbers elk jaar weer naar uitkijken en dat is de Super Bowl. Maar dan niet vanwege dat gehannes op het veld.

De grote finale van de Amerikaanse football-competitie, die vorige week op tv was, is het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, dus staan adverteerders in de rij om hun spotjes te vertonen tijdens een van de vele onderbrekingen. Ook filmstudio’s, die dit evenement gebruiken om hun grote zomerfilms onder de aandacht te brengen, trekken graag de portemonnee.

Die kan maar beter goed gevuld zijn. Dertig seconden reclame tijdens de Super Bowl kost – slik – gemiddeld 5,25 miljoen dollar. Toch is het de moeite waard, want die duurbetaalde seconden belanden in blokken die vol zitten met prestigieuze spots van allerlei firma’s: dit jaar hadden we bijvoorbeeld The Mountain uit Game of Thrones die een bierreclame binnenvalt en Harrison Ford en zijn hond die Alexa van Amazon aanprijzen.

More content below the advertising

Dat levert reclame op waar mensen niet bij wegzappen – sterker nog: mensen stemmen er speciaal op af. En vooral de trailers van de aankomende blockbusters worden naderhand nog miljoenen keren teruggekeken, want Super Bowl-trailers zijn een begrip in hun soort. Bij de highlights van deze editie zat uiteraard die van Avengers: Endgame, de gedoodverfde kassakampioen van dit jaar.

Maar ook Toy Story 4, Captain Marvel en de horrorfilm Us zijn onder grote belangstelling geplugd. Mijn persoonlijke favoriet was die van Hobbs and Shaw, de spin-off van The Fast and the Furious met Dwayne Johnson en Jason Statham als brute krachtpatsers die elkaar haten en toch moeten samenwerken. Niet dat daar een spotje voor nodig was: naar die film ren ik zelfs na alleen dat zinnetje hiervoor.