Het is geen Derksen, maar McEnroe kan er ook wat van

Raemon Sluiter is naast columnist ook nog eens tenniscoach en dat geeft hem gelijk een goed idee voor een televisieprogramma. 

Op het moment van tikken zit ik Australië, Melbourne om precies te zijn. Daar vindt het eerste grandslamtoernooi van het jaar plaats, de Australian Open. Zoals sommigen van jullie weten ben ik naast columnist ook nog coach van tennisster Kiki Bertens. In die hoedanigheid mag ik de wereld rondreizen en iedere dag bezig zijn met datgene waar ik helemaal gek van ben: tennis.

Grandslamtoernooien zijn de spannendste weken, maar ook de leukste. De spannendste omdat het de grootse toernooien zijn. Je kunt er de meeste punten voor de wereldranglijst halen en het meeste geld verdienen. Het zijn dus ook meteen de meest stressvolle weken. Waar komt dat leukste dan vandaan hoor ik u denken? Nou, dat komt door het tv kijken.

Niet naar MasterChef Australia of die andere Australische kookknaller My Kitchen Rules. Het is simpeler dan dat. Ik kijk alleen maar tennis. De hele dag. Van elf uur in de ochtend, totdat de laatste bal geslagen is, meestal ergens rond middernacht. Misschien zal ik ergens tussendoor een column tikken, maar dat was het dan ook wel.

More content below the advertising

Het tennis wordt tijdens de Australian Open, net zoals tijdens de andere grandslams (Roland Garros, Wimbledon en US Open, mocht u ooit de vraag bij Triviant krijgen), uitgebreid voor- en nabesproken op tv. Zoals het in Nederland bij het voetbal wordt gedaan, zo wordt hier met het grootste tennistoernooi omgegaan. Zonder Johan Derksen dan, al kan tennislegende John McEnroe ook aardig uit de hoek komen.

Toen ik lichtjaren geleden een wedstrijd in Londen speelde, waarbij McEnroe commentaar deed voor de BBC, vroeg hij zich hardop af waarom ik geen top 50 stond. Ik stond namelijk best aardig te tennissen op dat moment. Toen ik een paar ballen verprutste en vanuit gewonnen positie alsnog de tweede set uit handen gaf, was het enige dat Johnny Mac zei: ’I guess that’s why he’s not top 50…’ Ik wist weer waar ik stond. Geen top 50 in ieder geval.

Ik, op mijn beurt, vraag me nu al een tijdje iets heel anders af: waarom er nog geen productiemaatschappij bij Kiki en mij heeft aangeklopt? Als je een cameraploeg een jaar met ons meestuurt, heb je tien seizoenen aan reisprogramma’s in de pocket. Wat nou Frans Bauer in China? Wat nou Jan, Nick en Simon en nog drie andere J’s ergens op vakantie? Look no further. Kiki en Raemon de wereld rond.