Hij nam geen blad voor de mond op de baan, en daarbuiten

Raemon Sluiter heeft nu al zin in Wimbledon, niet alleen voor de wedstrijden, maar ook vanwege het commentaar van John McEnroe. 

Roland Garros is achter de rug, maar over een paar weken staat Wimbledon weer voor de deur. Vanaf 1 juli te volgen op de BBC. De mooiste Grand Slam om te kijken, maar zeker ook om naar te luisteren. Dit vanwege het bataljon aan oud-profs dat daar commentaar geeft tijdens de wedstrijden. Die Engelsen trekken elk jaar weer een blik open, daar zeg je u tegen. Of Boris, Martina, Tim en John, mag ook.

Veruit de meest spraakmakende is John McEnroe. Een fantastische oud-tennisser met een ego dat zo groot is dat-ie niet één, maar twee hoofdletters in z’n achternaam heeft. John nam vroeger geen blad voor de mond op de baan, en doet dat daarbuiten zeker ook niet. Zoals ik aan den lijve heb mogen ondervinden. Maar hij zelf ook.

More content below the advertising

Zo speelde ik een jaar of achttien geleden de halve finale op het toernooi van Queens, een voorbereidingstoernooi op Wimbledon, waarbij ik achteraf hoorde dat John het commentaar verzorgde. Ik raakte ze vrij aardig, en kwam in een goede positie terecht om de wedstrijd te winnen.

John vroeg zich af: “Who is this guy with this terrible technique but great timing? He can play! Why is het not in the top 50?” Om vervolgens tien minuten later, toen ik de gewonnen positie nogal klungelig uit handen had gegeven, te zeggen: “I guess that’s why he is not top 50...” En bedankt John. Maar hij had wel gelijk.

Waar John geen gelijk had, was een jaar of twintig geleden, toen hij het commentaar verzorgde bij een tweede ronde Australian Open tussen Lleyton Hewitt en de bij u ongetwijfeld onbekende Todd Larkham. Todd Larkham had de eerste ronde in een titanenstrijd gewonnen, en was niet fit genoeg meer om de wedstrijd tegen Hewitt goed te spelen.

Logisch, hij had de dag ervoor vijf uur staan spelen in 42 graden, er was simpelweg niet genoeg tijd om te herstellen. John deed anderhalf uur lang niks anders dan Todd afkraken, over z’n techniek, z’n tactiek, z’n fysiek, alleen z’n vriendin en z’n hond bleven buiten schot. Wat John alleen vergeten was, was dat Todd een grote broer heeft die Brent heet.

Brent vloog meteen na de wedstrijd naar de commentaarpositie, tilde John met twee handen tegen de muur en eiste excuses voor z’n broer. En die heeft-ie gekregen. John kan dus ook z’n ongelijk toegeven. Onder enige vorm van druk, dat dan weer wel!