Veronica Magazine's filmredacteur Klaas Kaptijn over zijn belevenissen in de bioscoop én in Hollywood. 

Het is grappig hoe snel een mens aan iets kan wennen. Neem nou een gemiddeld bezoekje aan de bioscoop, een plek waar ik al een kleine dertig jaar zeer regelmatig kom. Zaken die daar ooit heel gewoon waren, zijn dat nu niet meer en dingen waar je ooit met smart op zat te wachten, zijn intussen doodnormaal. Iedere keer dat ik terecht kom in een bioscoop waar de film bruut wordt onderbroken voor een pauze, weet ik niet wat ik meemaak: dat soort archaïsche onzin zou al lang uitgestorven moeten zijn. En tegelijkertijd zucht ik eens diep als blijkt dat de film waar ik heen wil alleen in 3D-versie draait, want dat kost me weer geld voor die bril. Terwijl ik tien jaar geleden zonder twijfel drie steden verderop naar de bioscoop ging als ik daar een bepaalde film in 3D kon zien.

De laatste technologische verbetering op filmgebied die zijn sjeu dreigt te verliezen, is IMAX. Ik zeg niet dat het mooie dagen waren, de tijd dat we het moesten doen met vier films per jaar op dit reusachtige beeldformaat, maar intussen draait er elke twee, drie weken wat nieuws in de grootste zaal. Zelfs films zonder al te veel spektakel zoals The Nun en Bohemian Rhapsody krijgen de IMAX-treatment en ik vrees dat het op deze manier niet lang echt nog wat bijzonders blijft.

Toch zit er één film tussen waarvoor ik mijn best ga doen om die te zien in IMAX en dat is The House with a Clock in Its Walls. Niet voor de film zelf, ook al lijkt deze kindvriendelijke horror met Jack Black en Cate Blanchett me heel aardig, maar omdat hij – in Amerika in elk geval – voorafgegaan wordt door een volledig geremasterde 3D-versie van Thriller van Michael Jackson. Zo verzinnen ze toch elke keer weer iets om je naar de bioscoop te blijven laten komen.
 

Ik gok dat All You Need Is Love wint

Onze columnist Klaas kijkt al vooruit op de kerstperiode en vraagt zich af welke films goed gaan scoren.

Bioscopen halen een royaal deel van hun opbrengst binnen in de laatste twee maanden van het jaar, zeker in Nederland. We zijn hier echte winter-filmkijkers en daar houden de makers van eigen bodem in elk geval rekening mee. Maar ook internationaal zetten de studio’s steevast een heleboel potentiële kaskrakers klaar, want rondom de kerst naar de bioscoop gaan is over heel de wereld een geliefde traditie.

Eén van die blockbusters arriveert deze week al in de zalen, dus is het een mooi moment om op de zaken vooruit te lopen en te voorspellen wat de grote kerstklapper van dit jaar gaat worden. Eén van de voornaamste kanshebbers draait dus al bijna: Fantastic Beasts: The Crimes of Grindelwald. Dat lijkt vroeg om nog wat bezoekers te kunnen trekken tegen de tijd dat de Kerstman ten tonele verschijnt, maar deze Potter-prequel zit niet voor niks in hetzelfde ‘time slot’ als veel van de Harry-films: die vult de stoelen nog tot diep in december.

Een andere geheide hit is All You Need Is Love, een romcom die de Alles is Liefde van dit jaar moet gaan worden. Dat is vaker geprobeerd en het is een paar keer nog bijna gelukt ook, maar deze heeft alles in zich om die ambitie echt waar te maken. Is dat soort humor je wat te braaf, dan heeft Jandino nog het tweede deel van Bon Bini Holland voor je. Of als het juist nog wat opgepoetster moet allemaal, dan staat er nog een ander deel twee op de kalender: Mary Poppins Returns.

Allemaal goede kandidaten voor een dik kerstsucces en dan heb ik de meest klassieke kerstfilm van het stel nog niet eens genoemd: de animatiefilm The Grinch. Maar toch gok ik erop dat All You Need Is Love dit jaar als kerstkampioen uit de bus komt. Die cast, Will Koopman, het feelgood-verhaal, die titel: dan heb je geen kerstwonder meer nodig.

Het is me toch een teringzooi daar

Het nieuwe EO-programma Genaaid zette onze columnist Raemon Sluiter aan het denken over zijn eigen kledingkeuzes. 

Bij een nieuw programma dat Genaaid heet, denkt u waarschijnlijk in eerste instantie aan die droevige schwalbes op de voetbalvelden. Aan onze minister-president met zijn valse beloftes. Of aan Kim Holland die zich weer eens van haar beste kant laat zien. Welke kant dat is, laat ik aan ieder voor zich, smaken verschillen.

Maar nee, Genaaid is een nieuw programma van de EO, dus kan er door Kim wel een streep. En ik moet u teleur- dan wel geruststellen, het gaat ook niet over het seksleven van Andries Knevel. Maar ook zonder de hulp van Kim en Andries zou dit programma het wel eens heel goed kunnen gaan doen.

In Genaaid gaat Jennifer Hoffman met een aantal kledingontwerpers op reis om te zien hoe de ontworpen kleding uiteindelijk gemaakt wordt, en welke gevolgen dat heeft. Allemaal leuk een aardig dat fashionwereldje, maar wat gebeurt er nou eigenlijk voor je collectie in de winkel ligt? Bijna iedereen weet over het hongerloon dat de arbeiders daar krijgen. Maar is er nog meer dat het daglicht niet kan verdragen?

In de eerste aflevering (woensdagavond op NPO 3) overvalt Jennifer de jonge ontwerpers met het bericht dat ze naar Myanmar gaan. Chapeau voor de makers: ik kan me zo voorstellen dat de deelnemers dachten twee weken naar Milaan te gaan, even lunchen met Donatella Versace, brainstormsessie met Viktor en Rolf, en ’s avonds nog een feestje meepakken met Doutzen Kroes en Karl Lagerfeld.

Maar in plaats daarvan mogen ze naar de katoenvelden om mee te helpen, naar de ververijen om te zien met wat voor verschrikkelijke (pardon dames en heren van de EO, maar dit is nu eenmaal hoe ik dingen nog iets duidelijker maak) teringzooi de arbeiders moeten werken om onze shirtjes een leuk kleurtje te geven. En die troep gaat vervolgens zo de rivier in, waar het weer in het drinkwater terechtkomt en het land ermee besproeid wordt. Met een beetje geluk gaan er bomen met fel gele en roze T-shirts groeien. En met een beetje pech gaat er een heel land naar de kloten omdat wij die leuke trui ook toch ook wel graag in het kobaltblauw willen.

Ik ga in ieder geval kijken. En proberen iets bewuster met m’n kledingkeuze aan de slag te gaan.