Dik € 1000 voor een onthoofd poppetje

Veronica Magazine's filmredacteur Klaas Kaptijn over zijn belevenissen in de bioscoop en Hollywood.

Verzamelen: ik hou ervan. En als filmfan biedt het zoveel mogelijkheden. Natuurlijk kun je je eigen videotheek aanleggen – heb ik gedaan – maar eigenlijk veel leuker zijn de randverschijnselen. Mijn favoriet is het speelgoed: niet per se om te kopen, maar om me te verbazen wat er allemaal gemaakt wordt, van Ghostbusters-Lego tot Wonder Woman-Barbies. Maar dat spul wordt in principe gemaakt om mee te spelen. Intussen bestaat er ook een complete industrie rondom speelgoed speciaal om te verzamelen: de collectibles.

Eén van de populairste frutsels in die categorie zijn de Funko Pops: plastic poppetjes van een centimeter of acht hoog, gemodelleerd naar zo’n beetje alles wat je kunt verzinnen op popcultureel gebied. Uiteraard veel superhelden van Marvel en DC, figuurtjes van Star Wars, Disney, The Walking Dead maar ook Amerikaanse sporters, Pokémons en Minecraft-mannetjes zitten erbij, om maar een paar dingen te noemen. Als ik er op tijd mee begonnen was, zou deze hobby misschien ook wel iets voor mij geweest kunnen zijn, maar er zijn er intussen zo afgrijselijk veel, dat ik niet eens weet waar ik zou moeten beginnen.

En dan heb ik het nog niet eens over de kosten. Prijzen voor een Harry Potter of een Deadpool met Bob Ross-pruik variëren tussen de veertien en twintig euro per stuk, maar als je heel specifieke wensen hebt, wordt het echt prijzig. Neem nou de onthoofde Ned Stark uit Game of Thrones: een dikke duizend euro kost die – als je er überhaupt eentje te koop kunt vinden. Of de allerduurste van allemaal: Dumbo met clown-make-up, waar er maar 48 van gemaakt zijn: 5800 euro alstublieft. Gaat me wat ver. Maar misschien dat ik zwicht voor de nieuwste set, met figuurtjes uit Die Hard. Inclusief een dode terrorist met kerstmuts en de politieagent met zijn armen vol Twinkies.

More content below the advertising

More content below the advertising
De zon gaat als een malle voor je schijnen

Raemon Sluiter was net zoals iedereen verrast dat Piet Paulusma mocht vertrekken bij SBS6. Hij gaat de weerman missen en vraagt zich af of de zender wel slim bezig is.

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Na 23 jaar trouwe dienst heeft SBS besloten het contract met weerman Piet Paulusma niet te verlengen. 31 december zal ‘Oant moarn’ voor het laatst klinken. Hoewel… Gaat hij dat wel zeggen, als het ‘tot morgen’ betekent en hij de volgende dag niet op de buis verschijnt?

Natuurlijk gaat hij dat blijven zeggen. Want er gaat een front met aanbiedingen aankomen voor Piet, dat kan niet anders. Bij omroep Max zou hij gezien zijn leeftijd natuurlijk geweldig passen, en voor RTL zou het ook een geweldige stunt zijn. Die zeggen nu dat hij er met z’n SBS-verleden niet past, maar u kent het gezegde: Niks zo veranderlijk als het weer en met elkaar strijdende zenderbazen. Over Piet maak ik me geen zorgen. Over SBS daarentegen…

More content below the advertising

Vernieuwen snap ik. Maar de vraag als je gaat vernieuwen, waarom ga je dan in zee met iconen die in de hoog zomer/ begin herfst van hun carrière zijn? werpt zich natuurlijk wel op. Ik druk me voorzichtig uit, want ik wil geen Gordon op m’n dak. Laat die maar met Angela de Jong door de modder rollen. Is misschien wel een aardig format, trouwens. Ik zit niet te springen om een tv-carrière, maar als ze nog een scheidsrechter nodig hebben, mogen ze me bellen. Ik hoop op een verlenging.

Maar genoeg over SBS. Te veel zelfs. Piet, nu pakken de donkere wolken zich misschien even samen, de zon gaat straks weer als een malle voor je schijnen. Er valt altijd meer regen naast je, dan op je. Laat ze bij SBS maar. Jij weet als geen ander dat als je wind zaait, je storm zult oogsten. Laat ze maar de opgaande zon aanbidden. Het staal wordt in de wind gehard, en jij gaat voor de regen thuis zijn.

Mooi hoe je netjes blijft in je interviews, tegen de wind in is het immers kwaad roeien. Zo gaat het nou eenmaal in die wereld, als het in de kajuit regent, dat drupt het in de hut. Maar jij laat de wind niet door de hekken waaien. Ik hoop dat ze je niet met de noorderzon gaan laten vertrekken, dat ze je eerst op een mooie manier flink in het zonnetje gaan zetten. Want als er iemand met z’n neus in de wind mag lopen, ben jij het.

Oant moarn, Piet. Tot morgen.

Onze columnist Klaas kijkt ieder jaar uit naar de Super Bowl. Niet omdat hij een sportliefhebber is, maar vanwege de leuke reclames tijdens de wedstrijd.

Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar het is mijn ervaring dat de werelden van film- en sportfans over het algemeen strikt gescheiden zijn. Toch is er één sportevenement waar alle filmliefhebbers elk jaar weer naar uitkijken en dat is de Super Bowl. Maar dan niet vanwege dat gehannes op het veld.

De grote finale van de Amerikaanse football-competitie, die vorige week op tv was, is het best bekeken programma op de Amerikaanse televisie, dus staan adverteerders in de rij om hun spotjes te vertonen tijdens een van de vele onderbrekingen. Ook filmstudio’s, die dit evenement gebruiken om hun grote zomerfilms onder de aandacht te brengen, trekken graag de portemonnee.

Die kan maar beter goed gevuld zijn. Dertig seconden reclame tijdens de Super Bowl kost – slik – gemiddeld 5,25 miljoen dollar. Toch is het de moeite waard, want die duurbetaalde seconden belanden in blokken die vol zitten met prestigieuze spots van allerlei firma’s: dit jaar hadden we bijvoorbeeld The Mountain uit Game of Thrones die een bierreclame binnenvalt en Harrison Ford en zijn hond die Alexa van Amazon aanprijzen.

More content below the advertising

Dat levert reclame op waar mensen niet bij wegzappen – sterker nog: mensen stemmen er speciaal op af. En vooral de trailers van de aankomende blockbusters worden naderhand nog miljoenen keren teruggekeken, want Super Bowl-trailers zijn een begrip in hun soort. Bij de highlights van deze editie zat uiteraard die van Avengers: Endgame, de gedoodverfde kassakampioen van dit jaar.

Maar ook Toy Story 4, Captain Marvel en de horrorfilm Us zijn onder grote belangstelling geplugd. Mijn persoonlijke favoriet was die van Hobbs and Shaw, de spin-off van The Fast and the Furious met Dwayne Johnson en Jason Statham als brute krachtpatsers die elkaar haten en toch moeten samenwerken. Niet dat daar een spotje voor nodig was: naar die film ren ik zelfs na alleen dat zinnetje hiervoor.