Ondanks bakken geld toch een sof

Onze columnist Klaas keek naar de grote flops van 2018 en daar zaten een aantal verrassende films tussen.

Ja, het is alweer even 2019. Maar ik zit nog steeds in de lijstjesmodus: iets wat me tegen het einde van ieder jaar gebeurt. Want intussen heb ik van iedereen gehoord wat de beste film van het jaar was (met afstand Three Billboards, maar dat terzijde) en welke het meest succesvol (Avengers: Infinity War wereldwijd, Bohemian Rhapsody in Nederland), maar hoe zit het met de minder fortuinlijke projecten?

De grootste sof deze keer was Mortal Engines, het miljoenenverslindende spektakel over een enorme mobiele stad die alles op zijn pad opslokt. Deze film uit de stal van Peter Jackson, die meestal wel weet waar mensen op afkomen, wist zijn merkwaardige concept niet te verkopen, met als gevolg een financiële strop. Ook duur en dun bezocht was Robin Hood, de flink gestroomlijnde verfilming van het bekende verhaal met Taron Egerton als de toffe dief. Deze wilde gewoon iets te graag vlot, modern en flitsend zijn, en daar prikte het publiek al snel doorheen.

More content below the advertising

Een flop die ik van een kilometer afstand aan zag komen was The Happytime Murders: een poppenfilm uit de stal van The Muppets, maar dan voor zestien jaar en ouder. Die combinatie deed me op voorhand al gruwelen en blijkbaar werd dat sentiment wereldwijd gedeeld. De volgende deed zulke tegenvallende zaken in Amerika dat hij in Nederland niet eens de bioscoop heeft gehaald en dat is A Wrinkle in Time: het bewijs dat niet alles wat Oprah aanraakt in goud verandert.

En tot slot is er nog Solo: A Star Wars Story: ja, een Star Wars-flop. Oké, hij heeft bakken geld binnengehaald, maar vergeleken met de andere was het erg karig en als gevolg hiervan gaat er nog eens ernstig gekeken worden naar de plannen voor andere spin-offs. Om maar aan te geven dat geen film onfeilbaar is vandaag de dag.

More content below the advertising