's Ochtends om 8 uur waren we met z'n tienen

Nou, ik heb mijn reputatie van filmgek weer voor minimaal een jaar verlengd. En het kostte me slechts 24 uur om dat te doen.

Op internet is het erg populair: compilaties van fragmenten met een bepaald thema, zoals alle fucks van Scarface achter elkaar of allerlei hotelnummers van 1 tot 1000. Meestal zijn dat filmpjes van een paar minuten, maar kunstenaar Christian Marclay pakte het een maatje groter aan en zocht fragmenten met een tijdsaanduiding (klokken, horloges, enz.) en plakte die chronologisch achter elkaar. Resultaat: The Clock, een film van 24 uur die fungeert als een correcte tijdaanduiding. Dat wilde ik dolgraag zien en mijn kans kwam toen het epos werd vertoond in het Londense museum Tate Modern.

Ik regelde een slaapplek aan de overkant van de straat, at een groot ontbijt (want binnen was eten verboden) en dronk zo min mogelijk water om de wc-pauzes te beperken. Toen het om 8 uur ’s ochtends begon, waren we met tien mensen en dat aantal groeide langzaam tot een stuk of honderd, om na middernacht weer af te zwakken tot een handjevol diehards. Het kijken van The Clock was geweldig en verslavend. Ik heb bijna de neiging om nog een keer te gaan, want ik ben drie keer naar de wc gegaan en een keer in slaap gevallen...

Voor wie het ook wil zien/proberen: dat kan tot en met 20 januari volgend jaar. 

More content below the advertising