De robots gaan zich ermee bemoeien

Onze columnist Klaas vertelt hoe Hollywood nieuwe films promoot en aan de man probeert te brengen. Ze roepen zelfs de hulp in van robots!

Er bestaat een complete industrie in Hollywood die er puur op gericht is om te voorspellen hoe filmkijkers gaan reageren op nieuwe films en of ze er een kaartje voor gaan kopen. Miljarden worden er gepompt in vertoningen aan een testpubliek, enquêtes en eindeloze analyses van bezoekcijfers en waarderingen van de klant.

Niet zo gek, want films maken is een kostbare bezigheid en er moet natuurlijk winst worden gemaakt. Al die onderzoeken hebben de marketinggoeroes daarzo een aardig idee gegeven van hoe ze hun films aan de man moeten brengen, maar ze zijn nog lang niet tevreden. Het lijkt wel alsof ze met niets minder genoegen nemen dan met een magische formule waarmee modellen kunnen worden gebouwd waar Nostradamus trots op zou zijn.

Heilige graal

Het laatste hulpmiddel in de zoektocht naar deze heilige graal is kunstmatige intelligentie. Ja, de robots gaan zich ermee bemoeien! Trailers blijven de voornaamste manier om reclame te maken voor nieuwe films, dus daar wordt eindeloos aan gepriegeld voordat ze worden losgelaten op de wereld. Filmstudio 20th Century Fox heeft nu een systeem ontwikkeld waarbij kunstmatige intelligentie analyseert wat er precies in trailers te zien is voor films die al zijn uitgebracht en die informatie legt de a.i. naast de bezoekcijfers.

Klinkt als iets waar je niet per se zelfdenkende software voor nodig hebt, maar dit gaat heel ver: alles wat er in de trailers te zien is, wordt teruggebracht tot labels, een dier dat in beeld komt, of de mannen baarden hebben, hoe licht het is. Maar robo-nerd gebruikt niet alleen wat er te zien is voor zijn analyse, maar ook wanneer het te zien is en hoe lang.

Nachtmerrie

Het resultaat: de computers konden heel aardig voorspellen welke films bezoekers van de film waarvan de trailer ontleed was nog meer wilden gaan bekijken. Met andere woorden: straks weten de robots nog beter wat mensen gaan doen dan die mensen zelf. Over die nachtmerrie zouden ze eens een film moeten maken.

Al naar Widows geweest? Doen, hele sterke film. Dan kun je meteen één van de populairste actrices van dit jaar aan het werk zien. 

Dan kun je meteen één van de populairste actrices van dit jaar aan het werk zien. Nee, ik bedoel niet Viola Davis of Michelle Rodriguez, maar Olivia, de witte terriër die in de film te zien is als het beestje van het personage van Davis, die haar enige steun is na de dood van haar criminele man. Dit was alweer de derde acteerklus van Olivia in 2018: ze zat ook in de Netflix-serie Insatiable en had een memorabel optreden in Game Night als de hond van de verdachte buurman.

Of zo’n dier een leven in de filmindustrie leuk vindt, zal niemand met zekerheid kunnen zeggen, maar voor haar baasje is het in ieder geval goed nieuws. Een veelgevraagde dierenacteur verdient namelijk heel aardig en mocht Olivia nu uit gaan groeien tot een grote ster, dan kan ze straks botten begraven in al dat geld. Ken je Eddie nog bijvoorbeeld, de Jack Russell van de vader van Frasier uit de gelijknamige comedyserie uit de nineties? Die kreeg seizoenenlang tienduizend dollar per aflevering op zijn hondenbankrekening gestort.

Maar ho: boek niet meteen een ticket naar Hollywood als jouw Fikkie ook zo leuk kan opzitten. De gemiddelde hond, huiskat of parkiet en zijn trainer houden aan hun werk ongeveer elf euro per uur over. Dat wordt een stuk meer als je een perfect gedresseerde beer of struisvogel kunt leveren, maar dan word je natuurlijk minder vaak gebeld. En je kosten zijn aanzienlijk met al die kooien, vergunningen en vervoer. Het is al net als met acteurs van het menselijke soort: voor de lucky few is het glitter en glamour, maar voor de meesten is het sappelen.

Eén belofte: ik zal niet twerken

Mocht u mij een keer in een andere outfit willen zien dan sportkleding of een polo, dan is woensdag 19 december dé kans daarvoor.

Dan is namelijk de verkiezing van Sportman van het Jaar. Dus dat betekent smoking. Nu hoor ik u denken: Maar het is toch lichtjaren geleden dat jij zelf gesport hebt? Zijn die er in jouw maat? En daarbij, je hebt toch nooit echt iets groots gepresteerd? 

Dat klopt bijna allemaal, alleen als coach van Nederlands beste tennisster Kiki Bertens, ben ik dit jaar genomineerd als coach van het jaar. Leuk natuurlijk, betekent dat het behoorlijk wat mensen is opgevallen dat ze een buitengewoon goed jaar heeft gehad. En dat ik er iets mee te maken heb. Maar dat is het precies. Iets mee te maken. Hoeveel weet niemand, ik ook niet. En dat maakt ook niet uit. Het gaat om Kiki, zij heeft al die balletjes met verdomd aardige snelheid over het net en binnen die lijnen geslagen. Ik niet.

U kunt zich misschien voorstellen dat dat dan behoorlijk raar voelt als coach, dat jij wel genomineerd bent en de speler niet. Een beetje alsof de visite alleen mij bedankt voor het heerlijke eten terwijl ik alleen de boodschappen heb gehaald en Fatima drie uur bezig is geweest om die butter chicken op smaak te brengen.
 

Dus zonder Kiki, maar als Team Bertens naar het Sportgala 19 december. En hopen op een avond waarbij de sport in het zonnetje wordt gezet. Ik weet zeker dat dat het idee van de organisatie is, alleen is de bal daar de afgelopen jaren een paar keer behoorlijk misgeslagen. Rare muziekkeuzes, slechte cabaretstukjes, grappig bedoelde filmpjes van genomineerde sporters, ze zijn regelmatig voorbijgekomen. Het valt ook niet mee, iedere keer iets nieuws verzinnen. Wat van mij trouwens ook helemaal niet zou hoeven. Prop het gewoon barstens vol met de mooiste sportbeelden van het jaar. Goeie muziek eronder. Klaar.

Maar het kan altijd erger. Bij de uitreiking van de Gouden Bal voor de beste voetballers zo’n drie weken geleden, werd de Deense winnares Ada Hegerberg gevraagd om op het podium te twerken. Dat kan ik u in ieder geval beloven, dat ik bij winst niet zal twerken. En bij verlies ook niet. Dan kunt u met een gerust hart inschakelen woensdagavond 19 december, mocht u iets met sport hebben.