Jackie: Interview met Carice van Houten, Jelka van Houten

Het zal even wennen zijn geweest voor de cast en crew van Jackie. Het grootste gedeelte van dit familiedrama van regisseuse Antoinette Beumer speelt zich af in de woestijn van New Mexico en daar werd dan ook een paar weken gedraaid. Maar nu de opnames er bijna op zitten, is het hele circus neergestreken op een heel wat minder schilderachtige locatie: een bedrijventerrein in Amsterdam, vlak bij de snelweg. We zijn te gast in een kantoor van Eyeworks, de productiemaatschappij van Reinout Oerlemans, dat deze film op de rails heeft gezet. Op een etage die tot voor kort leegstond, is de redactie van een hip blad nagebouwd. De ruimte staat van muur tot muur vol werkplekken waarachter redacteuren en vormgevers druk bezig zijn. Het is maar goed dat we ons buiten het oog van de camera hebben opgesteld, want slonzig geklede verslaggevers zouden meteen uit de toon vallen op deze redactie – iedereen ziet er piekfijn uit, tot aan de laagste kantoorslaaf toe. Carice van Houten past perfect in dit plaatje. Haar personage is de chef van deze groep mensen en zo ziet ze er ook uit: haar bruine lokken strak opgestoken, gekleed in een prijzig ogend jasje en dito rokje, met stiletto’s om de look compleet te maken. In de scène van deze middag wandelt ze langs de bureaus van haar mensen, pleegt ze overleg en deelt ze besluitvaardig instructies uit. Tot ze een telefoontje krijgt. ‘Tring!’, brult een productiemedewerker over de set. Carice neemt op, en zo gaat het beladen verhaal van Jackie van start.

Niemand imponeren
Dat telefoontje brengt het personage van Carice in contact met haar biologische moeder, die ze nog nooit heeft ontmoet. Ze besluit naar de VS te gaan om deze vrouw, die een ongeluk heeft gehad, te helpen. Samen met haar tweelingzus, die gespeeld wordt door Jelka van Houten. Zo zitten de twee zusjes samen in een film – voor het eerst sinds hun huis-, tuin- en keukenoptredens als kleine meisjes, vertellen ze tijdens de lunch. „We dachten dat we elkaar binnen de kortste keren in de haren zouden vliegen”, vertelt Carice. „Maar dat gebeurde helemaal niet. Het was eigenlijk een beetje zoals vroeger.” Ook Jelka’s ervaringen waren positief. „Ik dacht dat er een soort schaamte-ding zou komen”, zegt zij. „Dat je een scène moet spelen en dat de ander zoiets heeft van: ‘doe niet zo gek, je weet ook wel dat ik lieg dat ik barst’. Daar was ik het bangst voor. Maar er was juist een soort gemakkelijkheid in het contact, want je weet precies wanneer iets wel of niet persoonlijk is.” Carice ziet nog meer pluspunten: „Je hoeft de ander niet te imponeren, je kunt helemaal jezelf zijn. Dat is een enorm voordeel. En het is ook gewoon lekker dat je in de auto terug niet hoeft te denken van: O, ik moet nog met iemand gaan praten. We zaten allebei gewoon boerend achterin.” Daarnaast leerden de twee ook nog een paar dingen over hun relatie als zussen. „Ik denk dat we niet bang hoeven te zijn voor heel grote conflicten of zo”, zegt Jelka. „Nu we dit zonder kleerscheuren hebben overleefd, zit het gewoon goed. Het is voor ons een bevestiging van wat we al wisten, maar wat nooit echt getest was.”

Method acting
Ook in de film worden de familiebanden op de proef gesteld. De moeder van de zussen blijkt namelijk een nogal apart figuur, en dan drukken we ons nog voorzichtig uit. Deze vrouw, die in haar eentje in een camper woont en weinig kaas heeft gegeten van sociaal contact, wordt gespeeld door Holly Hunter, die de meeste mensen zullen kennen van haar Oscarwinnende hoofdrol in The Piano. Een vakvrouw tot en met dus, maar wel eentje die werkt volgens the method. Bij deze acteertechniek duiken acteurs zó diep in hun personage, dat ze er zelfs niet uit komen als de camera’s stoppen met draaien. Een manier van werken die volgens Carice in Nederland niet veel aanhangers heeft. „Ik voelde wel dat Holly soms, als de scène daarom vroeg, heel erg afstand hield. Wij zijn dat helemaal niet gewend. We halen onze neus op voor method acting; dat kennen we niet, dat snappen we niet.” Toch oogstte Hunter met haar techniek bewondering bij de zusjes Van Houten. „Ik vond het wel inspirerend om te zien hoe zij met haar vak bezig is”, bekent Carice. „Qua tegenspel ga ik af en toe ook op m’n kop zitten als het moet, maar zij heeft wel een paar dingen geflikt waarvan ik dacht: nou, petje af. Jezus, wat ze met die slang heeft gedaan…” Jelka haakt in: „O man, ik ben er nóg misselijk van.” Veel meer willen de dames helaas niet verklappen over dit voorval. Als dát geen extra reden is om straks naar de bios te gaan...

Veronica Magazine nr. 17 – (KK)