Alles is liefde: Interview met Carice van Houten
„De eerste dag was best vreemd, want daar stond ik ineens tegen een grote pepernoot en een roe aan te kijken, terwijl ik zelf als een cadeautje was verkleed. Dat pak was erg lastig, maar ik mocht het tussendoor niet uitdoen. En dan komen mensen langs die roepen: ‘Minoes!’ of ‘Zwartboek!’ en sta ik daar met een grote strik op mijn kop!”
Hoe was het om op locatie in Amsterdam te filmen?
„In de Bijenkorf konden we alleen ’s nachts terecht. Het was een soort kinderdroom
om na sluitingstijd door die grote winkel te lopen. Ik ben ook even op een bed gaan liggen... Op de Dam hadden we de camera verborgen of filmden we om zes uur ’s ochtends, maar er waren toch altijd toeschouwers. Ik begrijp het wel: ook al is het mijn werk, als ik ergens langs fiets en ik zie dat ze iets filmen, is het toch spannend en wil ik weten wat er aan de hand is.”
Wat is de kracht van deze film?
„Volgens mij het oer-Hollandse ervan: hij speelt zich af rond 5 december. En het Sinterklaasfeest bindt de mensen, je kunt er gewoon niet omheen. Ik ben ontroerd door Kim van Kooten, door haar talent voor het schrijven. Ze kan zich heel goed inleven in de personages en heeft iedereen een sympathieke kant gegeven.”
Vooral jouw personage is levensecht.
„Dat is ook zo leuk aan haar. Kiki wil heel graag die romantische liefde, maar sluit zich er tegelijk voor af. Het maakt het er niet makkelijker op dat ze verliefd wordt op een prins. Haar onzekerheid zie je in de scène dat ze haar kamer voor hem opruimt. Zo’n scène spelen zonder tekst vind ik heerlijk. Laat de camera tien minuten rollen en knip eruit wat je hebben wilt. Ik zou het liefst nog eens in een stomme film spelen. Misschien had ik wel de mimeschool moeten doen. In beweging, mimiek en met blikken kun je ook iets zeggen. En het is vaak subtieler en echter dan wanneer je het met woorden zegt. Datzelfde geldt voor muziek. Music supervisor, de muziek uitzoeken voor een film, vind ik het leukst om te doen. Bij Alles is liefde heb ik een beetje geholpen. Ik ben een muziekfreak - helemaal in combinatie met beelden. Die zie ik meteen voor me, wanneer ik muziek hoor. Als ik zelf een film zou maken, zou ik met de muziek beginnen en dan de beelden erbij zetten. Dat zou voor mij de ultieme baan zijn.”
Hoe was het om niet de film te dragen, maar onderdeel van een groep te zijn?
„Het was leuk om de film in zijn geheel te zien met alle verhaallijnen waar ik niet bij was. Het is te gek dat er zo veel collega’s in zitten en ik ben trots op iedereen. Ook de mensen die maar twee zinnen zeggen, zijn goed! Bijvoorbeeld mijn beste vriend Alex Klaassen, die even te zien is in het middeleeuwse rollenspel. Iedereen is goed gecast, maar ik had elke rol wel willen spelen. Bij het lezen van het script schoten de tranen in mijn ogen. Ik ben op zich geen janker, maar ik had echt een brok in mijn keel. Vanaf een kwartier voor het einde houd je het niet droog. Neem zakdoeken mee!”
Hoe heb je de rol gekregen?
„Ze gaven mij de rol van een cadeautje en dan zeg je gewoon ‘dankjewel’. Kim van Kooten is zelf actrice, dus die weet wat leuk is om te spelen. Toen ik de tekst las, dacht ik vaak: O wat leuk, mag ik dat zeggen?! Het was erg fijn om de film te doen, al maak je in Nederland lange dagen. We hebben weinig geld en middelen, maar we kunnen mooie films maken, als er maar genoeg liefde is! Dat geldt voor alles in het leven en dat is ook de boodschap van de film.”
Waarom is sneeuw en regen altijd zo romantisch in een film?
„Sneeuw is zacht en lief. En regen is romantisch, omdat je dan zo verliefd bent, dat het je niets meer kan schelen. Kijk maar naar die scène in Four Weddings and a Funeral - ik was vroeger helemaal weg van Hugh Grant.”
Jouw scène op het dak; is dat toeval of een Minoes-referentie?
„Heb je het gemerkt? We dachten er eerst over om mij een groen jasje te geven (zoals in Minoes, red.) of dat ik een kat van het dak trap, maar dan had het er weer te dik op gelegen. Nu is het subtieler en tegelijk een referentie aan Sinterklaas.”
Heb jij iets met dieren?
„Ik hou van honden, maar verder ben ik niet zo’n dierenvriend. Terwijl ik ze wel steeds in mijn films tegenkom; dat is blijkbaar mijn karma. Schildpadden in Suzy Q, olifanten in Knetter, katten bij Minoes en in Alles is liefde rijd ik op een paard. Dat was best eng, en ik heb echt iets moeten overwinnen om dat te doen. Vogels vind ik het ergste. Als ze me ooit vragen voor een remake van The Birds, zou ik er echt even over moeten nadenken.”
Welke remake zou je wel meteen doen?
„Dan denk ik aan Labyrinth. Dat meisje wilde ik zijn: met die jurk en die muziek van David Bowie! Het is jammer dat ze die oude Hollywood-musicals niet meer maken. Singin’ in the Rain is mijn favoriete film. Gene Kelly is zo ongelooflijk sexy en ‘zingen in de regen’ is een goed levensmotto.”
Veronica Magazine nr. 40 – (RvK)
