License to Wed: Interview met Robin Williams

Komieken. Dat zijn toch sippe hoopjes ellende, als de camera niet draait? Als er iets waar is van het stereotiepe beeld dat bestaat van beroepsmatige grappenmakers, is Robin Williams de uitzondering die de regel bevestigt. Een interview met hem draait steevast uit op een spervuur van stemmetjes, imitaties, grappen en andere gein, die hij schijnbaar zonder enige moeite uit zijn mouw schudt. Vandaag is de wielrengek naar het zonnige strand van Santa Monica gefietst om wat te vertellen over zijn nieuwe comedy License to Wed. Daarin speelt hij een predikant die een verloofd stel teistert met de meest waanzinnige opdrachten, zodat ze kunnen bewijzen dat ze werkelijk klaar zijn voor het huwelijk. Best een geschikt gespreksonderwerp, maar ja, zie dit grollenkanon maar eens ergens op te richten. De eerste vijf minuten aan de interviewtafel met journalisten uit alle hoeken van de wereld gaan op aan een ononderbroken imitatie van allerhande exotische tongvallen: Williams begint als Italiaanse wielrenner en komt uit bij een Braziliaans klinkend verhaal over minuscule badkleding, met tussenstops in Spanje, China en Duitsland. Als Williams eenmaal uitgerateld is, wil hij ook best een serieus antwoord geven. Laten we het eens proberen...

Wat is het beste advies dat jij een stel met trouwplannen zou geven?
„Het idee van een huwelijk is dat het voor het leven is. Er ís een uitweg, als je die wilt nemen, maar zo moet je het niet bekijken. Je moet je afvragen wat je zo bevalt aan de persoon met wie je wilt trouwen, en wat je niet bevalt; is er een balans? Houd er ook rekening mee dat je veel tijd zult gaan doorbrengen met deze persoon. De lust die je aanvankelijk voelt, is prachtig, als je zoiets hebt van: Grrrrr! De feromonen vliegen je om de oren. Dat draagt je door een zekere fase, maar als die voorbij is... Wat bindt je voor de lange termijn? Praat je graag met elkaar, ben je goede vrienden? Ik weet dat er wel gezegd wordt dat vrienden geen geliefden kunnen zijn, maar waar deel je in als je al een tijdje getrouwd bent, wat maakt het mogelijk om te groeien? Eerlijkheid, speelsheid en plezier in elkaars gezelschap, dat houdt je bij elkaar in moeilijke tijden.”

Vond je het leuk om een priester te spelen?
„Hij is geen priester, maar een predikant. Vandaar dat jochie van acht dat de hele film achter hem aanloopt... Ik denk dat het een goed idee is om een film over een predikant te maken. Ik heb er de nodige gekend in m’n leven, die me gesteund hebben. Een spiritueel raadgever zijn is een loodzware baan, zeker vandaag de dag. In dienst staan van God, laat staan het idee uitdragen dat er een God bestaat, is moeilijk in de ellende van tegenwoordig. Medeleven tonen, vriendelijkheid, zorg en al die dingen. En ze zijn er echt, die bikkels.”

Welke favorieten zou je kiezen uit je eigen films?
„Dead Poets Society, Awakenings, The Fisher King. The World According to Garp is een prachtige film, net als Moscow on the Hudson. Ik kan er niet eentje uitkiezen, want ik heb bij het maken van al die films heel veel plezier gehad.”

Wat rest je nu nog als acteur?
„Gewoon blijven werken. Ik was erbij toen Al Pacino zijn Life Achievement Award kreeg van het Amerikaans Filminstituut, en dat was prachtig. Hij sprak over zijn beroemdste personages en dat was als een schitterende acteerles. Hij vertelde wat hij doet bij elk personage. Ik zou willen blijven werken als hij, het lukt Al steeds weer om personages te vinden die je bijblijven. Dat wil ik ook meer gaan doen.”

Heb je nog veel last van pesterige persmuskieten?
„Ik zit eigenlijk altijd op de fiets, en dan kunnen ze me niet volgen. Ze kunnen geen foto’s schieten en tegelijkertijd blijven rijden. Ik woon in San Francisco, daar is er sowieso maar één, en ik weet wie hij is. Ik heb er ook geen last van, tenzij ik helemaal naakt ben, maar dan wordt het een kwestie van dierenrechten. Dan is het natuurfotografie. Toen ik nog dronk, viel er nog wel wat te fotograferen voor de paparazzi. Maar ja, toen dronk ik, dus kon het me niks schelen. Nu ik van de drank af ben, heb ik er ook geen last van. Laatst fietste ik over de Pacific Coast Highway en werd ik kilometers lang gevolgd door een fotograaf. Ik vroeg me af wat er zo interessant was. (Williams zet een vet Schots accent op) ‘Er zit zweet in je bilspleet, wat een supersexy foto!’

Veronica Magazine nr. 33 – (KK)