The Island of Dr. Moreau

Deze film, die uitkwam in het jaar dat de klassieke sf-roman honderd jaar bestond, is genoeg om schrijver H.G. Wells te laten tollen in zijn graf. Eigenlijk is het nog een klein wonder dat de film überhaupt afgemaakt is, als je weet wat voor toestanden zich op de set afspeelden. Allereerst was dit het droomproject van regisseur Richard Stanley (Hardware), die na jaren leuren met zijn scenario eindelijk het groene licht kreeg. Hij zal ruw uit zijn droom ontwaakt zijn, nadat een samenzwering tussen Kilmer en Brando ervoor zorgde dat Stanley binnen een week op staande voet ontslagen zou worden. De toen 66-jarige veteraan Frankenheimer werd overhaast ingehuurd om de klus af te maken. Kilmer, die zijn reputatie van onhandelbaar sujet nog een extra dimensie gaf, dreigde verder op te stappen als hij geen kleinere rol zou krijgen. In plaats van het hoofdpersonage (nu gespeeld door Thewlis) is hij nu de aan drugs verslaafde assistent van dr. Moreau. Deze geschifte wetenschapper, die op een exotisch eiland voor God speelt en een ras van half mensen, half beesten creëert, wordt op onnavolgbare wijze neergezet door Brando. Iedereen die hem ooit als beste acteur van de eeuw bestempelde, moet voor straf deze tenenkrommende performance zien. Brando zal het misschien niet serieus genomen hebben, maar deze vette imitatie van zijn bekende Apocalypse Now-rol waarin het witgeschminkte zwaargewicht zich bij voorkeur tooit met bizarre hoofddeksels, geeft aan tot welke ontstellende diepten de ooit fameuze acteur is gezonken. Dieptepunt (of hoogtepunt, als je de film als een comedy beschouwt) is de scène waarin Brando een theepot op zijn hoofd plaatst, die hij continu bijvult. Ook de scène waarin Brando zijn monsters pianoles geeft is onbedoelde maar pure camp. Enig lichtpuntje is de prestatie van Balk. Uiteindelijk keren Brando's scheppingen, trouwens voorzien van lachwekkende kostuums, zich tegen hem en vervalt het paradijselijke eilandje in barbarij. Richard Stanley lachte trouwens het laatst (en dat nog voordat hij de film gezien had), omdat hij zich direct na zijn ontslag liet inhuren als figurant en zodanig onherkenbaar voor Kilmer en anderen de chaos op de set van dichtbij kon observeren. Enig gevoel voor humor kan filmmaatschappij New Line ook niet ontzegd worden, die dit wanproduct van de slagzin 'hét sf-evenement van deze zomer' voorzag. Inderdaad, dezelfde zomer waarin Independence Day ging draaien...