Enemy at the Gates

Na The talented Mr. Ripley waren al heel wat meiden gevallen voor de gebronsde blonde god Jude Law. Ze zullen voorlopig niet van de grond komen aangezien hij in Enemy at the Gates eigenhandig de tweede wereldoorlog wint. Terwijl Jude weer stoer mag doen, is Joseph Fiennes (zie Shakespeare in Love) weer de slome dweil die meer denkt dan doet. Rachel Weisz als de vrouw tussen hen in herhaalt haar Mummy-rol van romantische actieheldin. Het feit dat de acteurs die typetjes al eerder hebben gespeeld, kan een reden zijn dat ze deze keer niet echt uit de verf komen. Ze verzuipen in de beelden van de oorlog in plaats van dat die oorlog de achtergrond vormt voor hun verhaal. De enige die overeind blijft staan, is Ed Harris en zijn kille blauwe ogen. Die man straalt de juiste autoriteit uit om angst en ontzag in de boezemen. Na het geweld en chaos wordt, net als bij Saving Private Ryan, het allemaal teruggebracht tot een klein, persoonlijk verhaal. In dit geval het doorlopende duel tussen Koenig en Vassili. De oorlog gaat natuurlijk gewoon door maar voor ons draait het om deze twee mannen. De liefde voor Tania en de concurrentie van Danilov zijn slechts bijzaak. Koenig en Vassili spelen een soort schaak met elkaar, waarbij weinig wordt gepraat en veel wordt gewacht. Dat is niet bevorderlijk voor de vaart van de film. Je moet te vaak plaatjes kijken, al zijn die wel erg indrukwekkend. Er is duidelijk zorg besteed aan de kostuums en de vormgeving. En het is een absoluut pluspunt dat iedereen gewoon Engels praat, zonder enge kwasi-Duitse accenten.