Snow Falling on Cedars (1999)

Het was lang wachten op de opvolger van regisseur Hicks' mooie Shine, maar eindelijk was daar dan deze verfilming van David Gutersons boek. En kort gezegd: het valt allemaal nogal tegen. Hicks gaat met Snow Falling on Cedars opzichtig op de artistieke toer, maar hij kan zijn pretenties niet waarmaken. Het tempo wordt opzettelijk tergend laag gehouden, en zelfs als er een keer wat actie valt waar te nemen, dan is dat in slowmotion. Journalist Hawke volgt van dichtbij het proces tegen een vermeende moordenaar van Japanse afkomst. Hoewel Hawke al lang vermoedt dat het om een ongeluk gaat, houdt hij zijn lippen stijf op elkaar. De reden: hij is stinkend jaloers op de verdachte, die zijn jeugdliefde Kudô heeft ingepikt. Met de ene na de andere flashback laat Hicks de opbloeiende kalverliefde zien, waarbij hij ook nog van alles wil zeggen over de rechtszaak en het onrecht dat Amerikaanse Japanners tijdens en kort na de Tweede Wereldoorlog is aangedaan. De grauwe, zwijgende beelden, de verwarrende tijdsstructuur en de melancholisch kijkende Hawke moeten diepgang suggereren, maar sluiten de kijker volledig buiten het verhaal. Snow Falling on Cedars blijft beperkt tot twee uur lang naar sombere, maar mooie plaatjes kijken, en dat gaat al gauw vervelen.