Michael Collins

Volgens eigen zeggen zal regisseur Jordan nooit meer een belangrijkere film maken dan dit epos over de Ierse vrijheidsstrijder Michael Collins. Die uitspraak heeft vast te maken met de dertien jaar tijd die verstreek tussen Jordans eerste scenarioschetsen en de uiteindelijke realisatie van de film. Maar hij doelt natuurlijk op het belang van dit historisch personage, wiens nagedachtenis hij op deze manier in leven wil houden. Het verhaal begint in Dublin tijdens de Paasopstand van 1916, tijdens welke de Ierse Volunteers voor de zoveelste keer door het Britse bezettingsleger worden verslagen, waarna Collins (Neeson) concludeert dat rechtstreekse confrontaties geen soelaas bieden. Daarom initieert hij de stadsguerillastrijd: door middel van eliminatie van Britse geheim agenten en bomaanslagen de Engelsen op de knieën te dwingen. In Groot-Brittanië werd de film sceptisch ontvangen, omdat Collins als een echt held getoond wordt, ondanks de doden die hij op zijn geweten heeft. Die kritiek is behoorlijk terecht, daar doet ook de tweede helft van de film weinig aan af, waarin Neeson zich keert tegen de republikeinse hardliners onder leiding van `president' Eamon de Valera (een uitstekende Rickman) en hier zelfs noodgedwongen zijn intense vriendschap met Quinn voor opoffert. Dat hij uiteindelijk door de extremisten wordt vermoord, maakt van Collins de ultieme rechtschapen martelaar, waarmee de keuze voor de brave Neeson eenvoudig te verklaren is gezien zijn eerdere rol in Schindler's List. Om dezelfde reden schiet de acteur tekort in de scènes waarin hij wél ferm moet optreden. De romantische verhaallijn over de driehoeksverhouding tussen Neeson, Quinn en Roberts verdient overigens ook geen schoonheidprijs en lijkt er met de haren te zijn bijgesleept. Buiten deze minpunten schetst Jordan een sfeervol beeld van de hachelijke Iers-Engelse geschiedenis, waarbij enige voorkennis geen kwaad kan. In Venetië bekroond met de Gouden Leeuw.