Crooklyn

Warrige en gezien zijn eerdere werk wat tegenvallende film van Lee. Het wel en wee van een zwart gezin in de jaren 1970 vormt het eerste deel van de film. De jonge Harris is de enige dochter die continu met haar vier brute broers overhoop ligt. De uitstekende vertolkingen, vooral van Woodard als moeder, kunnen niet verbloemen dat de scènes meer een schets vormen dan een meeslepend verhaal. De film wordt gekenmerkt door veel hysterisch geschreeuw, en de racisme-problematiek, destijds zo meesterlijk getackeled in Do the Right Thing, is er hier echt met de haren bij gesleept. Na de helft gooit Lee het onverwacht over een andere boeg, wanneer Harris tot centrale hoofdpersoon wordt gebombardeerd en zij bij haar zuidelijke tante moet gaan logeren. Die scènes zijn extra bevreemdend doordat Lee de beelden in de lengte opgerekt heeft. Op dat moment sluipt er een zeker poëtische stemming in de film, die volgehouden wordt tot het eind waarin het gezin onder dramatische omstandigheden herenigd wordt. Hoewel de aftiteling expliciet vermeldt dat het hier om een fictief en niet om een autobiografisch verhaal gaat, is het duidelijk dat Lee, die het scenario samen met zijn broer en zus schreef, zijn jeugd als directe inspiratiebron heeft gebruikt. De soundtrack kent een ware overkill aan gouwe ouwe Motown-hits. Lee zelf heeft een amusante bijrol als geflipte lijmsnuiver.