Megamind

Het zal wel toeval zijn, maar het is opvallend dat er dit jaar twee animatiefilms zijn gemaakt over een superschurk die geheel tegen zijn zin wordt opgezadeld met allerlei taken die normaal voor rekening komen van zijn nobele tegenstanders. Toch zijn Despicable Me en Megamind twee compleetverschillende films: de eerste nestelde zich in je hart met zijn knuffelige charme, terwijl de tweede doelgericht op de lachspieren afgaat. In die zin is het typisch een film van DreamWorks Animation, in de lijn van Kung Fu Panda en Monsters vs. Aliens. Zoals die films een draai gaven aan respectievelijk de martial arts-film en de monsterfilm, neemt Megamind een loopje met de superheldenfilm. De snodaard uit de titel is een buitenaards mannetje dat het al sinds hij als weesje op aarde belandde aan de stok heeft met een andere creatuur van buiten deze planeet. Terwijl deze opgroeit tot superheld Metroman, wordt Megamind de gedoodverfde schurk, die keer op keer probeert zijn vijand van de aardbodem te vegen. Totdat hem dat opeens lukt! Hij merkt dat een kwaad meesterbrein niets is zonder tegenstander. Terwijl hij werkt aan dit probleem, wordt hij ook nog eens verliefd op een journaliste. Beide varkentjes wast hij met de hulp van een nogal gemakzuchtig plottrucje, namelijk een apparaatje waarmee hij van gedaante kan veranderen. Gelukkig heeft de film een stevig en vooral grappig houvast en dat is Megamind zelf. De schurk is vaak het leukste personage in een film en dat is ook deze keer het geval, zelfs al is hij ook de hoofdpersoon. Dat Will Ferrell hem van stemgeluid voorziet, helpt daarbij absoluut. - Veronica Magazine nr. 49, 2010 – (KK)