Fantasia 2000

Wie Fantasia 2000 toentertijd in een IMAX-theater heeft gezien, dat een gigantisch projectiescherm heeft, zal de film al snel een stuk hoger waarderen. En terecht, want er gaat wel heel veel verloren op het minimale tv-scherm, en een doorlopend verhaal heeft de film ook al niet om de aandacht vast te houden. De basisgedachte is nog wel het mooist aan het hele project: het is een voortzetting een van Walt Disney's favoriete ideeën. Na het kritische en financiële succes van Sneeuwwitje gooide hij in 1940 alle remmen los, en bedacht een project waarin animatie en klassieke muziek samen gingen. Het werd alleen een grote flop: het publiek bleef weg, de critici straften Disney af als te pretentieus, en de theatereigenaren weigerden ook de 64 speakers te installeren die nodig waren voor het bijzondere surroundgeluid dat Fantasound gedoopt was. Het was toen de bedoeling dat de film eeuwig in roulatie bleef, waarbij telkens delen voor nieuwe vervangen zouden worden, maar dat feest ging dus niet door. In 2000 kreeg Fantasia een herkansing, en opnieuw werden de allerlei geavanceerde technieken ingeschakeld om klassieke muziek met animatie te versmelten. Niet alleen was Fantasia 2000 het allereerst in IMAX te bezichtigen, een aantal segmenten zijn ook overduidelijk dankzij computers tot stand gekomen. Gebleven uit de allereerste film is het klassieke deel waarin Mickey zich als tovenaarsleerling helemaal in de problemen goochelt. Een van de minpunten aan Fantasia 2000 is dat niet ieder van de segmenten even goed is, al zal iedereen zijn favoriete momenten hebben. Een van de allermooiste delen zit helemaal aan het eind, waarin op de muziek van Stravinski een landschap vernietigd wordt, maar zich daarna ook langzaam vernieuwt. Jammer dat ieder segement wordt ingeleid door een beroemdheid: niet alleen zijn die delen vervelend, maar ook volstrekt onnodig. Geregisseerd door James Algar, Gaëtan Brizzi, Paul Brizzi, Hendel Butoy, Francis Glebas, Eric Goldberg, Don Hahn en Pixote Hunt.