Het is bijna dertig jaar geleden dat Sylvester Stallone een film regisseerde waarin geen Rocky of Rambo te bekennen is. Maar denk nu niet dat hij met zijn nieuwe film opeens op de zachte toer gaat. Integendeel: in The Expendables hoeven we het niet te doen met één krachtpatser, maar draaft er een klein leger aan mannetjesputters op, onder wie Jason Statham, Jet Li, Dolph Lundgren, Bruce Willis, Arnold Schwarzenegger en nog veel meer actiehelden. Die gaan met zoveel knok- en vuurkracht tekeer, dat je je terugwaant in de jaren ‘80. Ja, de intussen bijna pensioengerechtigde Stallone is een actieheld van de oude stempel, wat maar weer eens blijkt tijdens ons gesprek in L.A.

Dat moet wat geweest zijn, zo’n set vol beroemde stoere spierbundels...
„Het was behoorlijk zenuwslopend. Als je zoveel alfamannetjes bij elkaar hebt, gaat iedereen elkaar in de gaten houden. Het werd flink competitief.”

Je film lijkt wel een ode aan het betere actiewerk uit de jaren ‘80...
„Je moet begrijpen dat we met deze film geen statement hebben willen maken of iets dergelijks. Ik kom uit die tijd en de jaren ‘80 en ‘90 waren een goede tijd voor film. Dus het is geen commentaar op de actiefilms van nu. Dit is nou eenmaal wat we doen. Dit is onze achtergrond, we weten niet beter. Zo lijkt elke film die we maken een revival, snap je?”

Wat is er volgens jou door de jaren heen veranderd aan de actiefilm?
„Ze zijn nu gericht op een erg jong publiek. Herinner je je die scène waarin Spider-Man ondersteboven dat meisje kust? Zulke romantische, jonge liefde. Wij gaan voor een steviger soort film, waarin de held aan het eind niet gelukkiger is dan aan het begin en niet per se het meisje krijgt. Ik heb het al eerder gezegd: vanaf het moment dat Batman zijn spieren op zijn lijf plakte met klittenband, was het een andere wereld. Er waren nieuwe regels vanaf het punt dat acteurs in actiefilms aan kabels werden gehangen en door de lucht begonnen te vliegen.
Ik kan er geen kritiek op hebben, want het heeft een paar briljante films opgeleverd. Het voornaamste verschil met de films die wij maken is dit: actie vandaag de dag is erg groot. Het behelst gigantisch spektakel. Actie van onze generatie is veel dichter op de man, één tegen één. Het was nooit man tegen monster tegen ruimteschip tegen de wereld, het was heel eenvoudig. Een versimpeling van geweld. Maar trends bewegen in een cirkel en ik denk dat de zeepbel op springen staat. Na Avatar zou iedereen ermee moeten kappen en zeggen: oké, dat was briljant, klaar, laten we teruggaan naar iets kleinschaligers. Een man op een paard, hij krijgt een ram op zijn gezicht en vecht met een kerel bij de barbier. Laten we het lekker simpel houden.”

 Hoe heb je je oude rivaal Arnold Schwarzenegger zo ver gekregen een gastrolletje te spelen?

„We hebben wel tien keer plannen gemaakt om een keer samen een film te maken, maar het kwam er nooit van omdat we elkaar niet zo aardig vonden. We zaten elkaar altijd in de haren, alles was een wedstrijd. Later, toen onze carrières in rustiger vaarwater kwamen, werd hij gouverneur van Californië en raakten we opeens bevriend. We waren altijd tegenstanders geweest, maar toen die competitie voorbij was, kwam ik tot het inzicht dat we hetzelfde soort kerel zijn. We zijn allebei op hetzelfde moment begonnen in de filmwereld.
Ik herinner me nog de uitreiking van de Golden Globes in 1976. Hij won Beste Nieuwkomer, wij wonnen Beste Film met Rocky. Ik ging door het lint en begon met bloemen te smijten en hij zat daar aan tafel met een blik van: ik ga je vermorzelen. En nu zit hij in de film. Ik heb het hem vijf keer moeten vragen, maar toen zei hij: ik zal er zijn, geen probleem. Toen kreeg hij nog een hoop kritiek te verduren van mensen die zeiden dat een gouverneur zoiets niet moet doen. Maar kom op, elke politicus is een acteur.”

Het is bekend dat Schwarzenegger graag president zou worden, maar dat kan hij niet, omdat hij niet in de Verenigde Staten is geboren. Jij zou wel president kunnen worden...
„Je wilt dit land echt naar de knoppen zien gaan, of niet soms? Ben je gek geworden? Kijk naar m'n films, ik zou alles bombarderen, inclusief mezelf. Alsjeblieft zeg. Het eerste dat ik zou doen, is politiek verbieden.”

Je bent inmiddels 64 jaar. Hoe is het om een dagje ouder te worden in de filmbizz?
„Dat is moeilijk. Je wilt niet het gevoel hebben dat je nog piepjong bent, terwijl je lijdt aan aderverkalking. Of in de spiegel kijken en denken: wat doet m'n vader daar? Acteurs zijn grote kinderen en jong van aard, dat zit erin gebakken. Het zijn niet de meest volwassen mensen die je kunt tegenkomen, maar datzelfde geldt voor de business waarin ze werken. Het is hun vak om te doen alsof, met de wind meewaaien. En als je ze werk ontzegt en hun hele leven is die fantasiewereld, dan is dat tragisch. Ik heb altijd gezegd dat een artiest twee keer sterft in z'n leven. De tweede keer is makkelijk, maar de carrièredood is gruwelijk. Hij is onvermijdelijk, maar triest.”

Veronica Magazine nr. 33 – (KK)