Hoe ging het op de set?
„Er waren geen ego’s op deze set. Geen kinderen die weigerden uit hun kleedkamer te komen. Het spijt me dat ik jullie alleen maar goede dingen vertel, maar ik heb geen keuze. J.J. (de regisseur – red.) wist precies wat hij wilde dus ik had maar te volgen en kwam er achter dat hij gelijk had.”

Heb je veel met je filmzoon gepraat?
„Niet echt. Onze personages hebben problemen met communiceren dus dat paste wel. Dit was ook zijn eerste film dus ik hield wat afstand en liet het aan J.J. over om hem tips te geven. Acteurs zijn zo kwetsbaar dus ik liet die jongelui gewoon acteurs zijn in plaats van tieners. Ik zou er toch maar een potje van hebben gemaakt.”

Hadden de films van toen invloed op je?
„Als jongen zag ik met mijn ouders Close Encounters of the Third Kind. Toen we thuis kwamen, ging de rest van het gezin naar binnen maar ik bleef buiten staan om naar de sterren te kijken.”

Hoe vond jij de film?
„Ik was gewoon dat jochie, want ik was precies die leeftijd in 1979! Ik had flashbacks toen ik de kamers van de jongens zag en wilde dingen jatten, zoals de Messerschmidt-modellen.”

Hoe zou je Super 8 omschrijven?
„Er zit zo veel in dat je het niet in één woord uit kunt drukken behalve dat het een goede film is. Alles waar J.J. op filmgebied van houdt, zit er in. Zo bestaat het geluid tijdens het treinongeluk uit allemaal geluidseffecten van oude films.”

Maakte je vroeger zelf films?
„Al onze vakanties en honden werden gefilmd met een super 8-camera. Die films werden eerst overgezet naar video en daarna naar dvd. Mijn vader overleed in 1980 en ik heb veel films van hem, maar helaas allemaal zonder geluid.”

Hoe vond je jouw personage?
„Mijn personage heeft zijn vrouw verloren, krijgt geen contact met zijn zoon, de stad wordt uit elkaar gereten, noem maar op. Hoe meer hoe beter, want dan heb je als acteur lekker veel om mee aan de slag te gaan.”

Nog bepaalde regisseurs waarmee je wil werken?
„Nee, want deze zou ik bijvoorbeeld nooit hebben genoemd, maar het was geweldig om met hem te werken en ik zou het zo weer doen. We zien wel. Mijn vader zei vroeger al tegen mijn moeder: ‘Sal, neem het gewoon zoals het komt.’ Het voelt nu alsof iemand me heeft opgepakt en me op een voorbijrazende trein heeft getrokken.”

Tekst: Romy van Krieken