Vier jaar lang liep Wentworth Miller als ontsnappingskunstenaar Michael Scofield de bajesdeur plat – dan weer naar binnen, dan weer naar buiten – maar sinds de successerie Prison Break vorig jaar definitief tot een eind kwam, is Miller zo vrij als een vogeltje. De vierde Resident Evil is de eerste in een serie nieuwe uitdagingen voor de welbespraakte acteur. Hoewel... In de eerste scène waarin Miller opduikt, zit hij op een wel heel vertrouwde plek: achter slot en grendel.

Krijg je eindelijk de kans om wat anders te doen dan Prison Break, laat je je weer opsluiten!
„Het zal duidelijk zijn dat ik dat wel amusant vind. Toen ik het voor het eerst las in het script, dacht ik: dit moet een grap zijn. Maar daarna lachte ik erom, want er was plek voor humor. Het spreekt me wel aan dat fans van Prison Break die naar deze film gaan een knipoog krijgen met deze scène. En als je de serie nooit hebt gezien, als je me niet kent van Prison Break, dan is er niks aan de hand als je me ziet verschijnen. Daarnaast vond ik het belangrijk dat er in een context van gruwelijkheid en constante dreiging en spanning ook ruimte was voor luchtiger momenten. Dat maakt de ervaring in z’n geheel bevredigender.”

Breek je met rol deze met Prison Break?

„Ik denk niet dat dat kan. Voor sommige mensen zal ik altijd Michael Scofield blijven en dat is prima. Ik respecteer wat die serie me gegeven heeft, namelijk een grote groep fans over de hele wereld. Dat is een van de redenen dat ik deze film wilde maken, want dat is een manier om met al die verschillende mensen verbonden te blijven. De eerste journalist met wie ik over Resident Evil sprak, stelde me twee vragen en gaf toen een tot op de letter nauwkeurige uitvoering van een scène uit Prison Break ten beste. Hij deed mijn rol én die van m’n broer en ritste daarna z’n vest open, waaronder een compleet tattoo-shirt verborgen zat. Op dat soort momenten besef je dat Prison Break voorlopig nog wel even blijft leven, haha! Het is belangrijk om dat feit eer aan te doen en niet te proberen het uit te vlakken, want dat kan niet. Het doel is om hierop voort te bouwen en ik ben blij dat ik kan vertellen dat niet alleen Resident Evil eraan zit te komen, maar dat ik ook ben begonnen met schrijven. Ik heb een script geschreven met de titel Stoker. Dat is een verwijzing naar Bram Stoker (de schrijver van Dracula, red.), maar het betekent ook ‘opstoker’. Het is een gothische thriller, maar ook een familiedrama en een bizar soort liefdesverhaal. Er zijn een paar grote namen geïnteresseerd. Ik zou willen dat ik ze kon bevestigen, maar het is allemaal nog in ontwikkeling.”

Je hebt de spotlights met succes gemeden na je doorbraak. We weten eigenlijk maar heel weinig van je...
„Ik heb de gelegenheid gehad om iets te ervaren dat veel acteurs niet gegeven is: een leertijd. We leven in een tijd dat je als acteur in zes seconden kan optrekken van nul naar honderd: met één succesvolle film op je cv mag je de volgende dragen. Als het lukt, prima, maar als het niet lukt, kan de schade aanzienlijk zijn. Ik heb lange tijd mogen aanrommelen in de marge en fouten mogen maken zonder dat het iemand interesseerde. Dus toen Prison Break kwam, was ik klaar voor die verantwoordelijkheid en aandacht. Ik zal je eerlijk zeggen dat het een vreemde, zelfs onnatuurlijke ervaring is om achtervolgd te worden door SUV’s met geblindeerde ramen, maar ik was me wel bewust van een aantal valkuilen dat bij beroemd zijn komt kijken. Eén ervan is overexposure, een ander is dat je bekend wordt als persoonlijkheid in plaats van als artiest; dat is de kus des doods voor je geloofwaardigheid als acteur. Ik voorzag dat het na vier jaar Prison Break al moeilijk genoeg zou zijn om mezelf met iets anders te presenteren aan het publiek. Vandaar dat ik expres rustig aan heb gedaan. Het helpt dat ik de hele ‘Hollywoodscene’ niet erg fascinerend vind. Ik probeer dus actief dat mysterie intact te houden. Nou ja, mysterie is misschien het verkeerde woord. Ik probeer een soort persoonlijkheid te fabriceren die me niet in de weg zit bij het genieten van mijn rollen.”

Zou je overwegen ooit weer aan de slag te gaan met een nieuwe televisieserie?
„Zeker. Het enige dat telt, is de rol. Het gaat om het personage en het verhaal. Dus morgen zou ik zomaar weer terug op tv kunnen zijn, of aan de slag gaan met een toneelstuk of een film. Ik hou m’n opties open en probeer m’n carrière niet te veel vooraf vorm te geven. Als je er alles aan doet om je loopbaan eruit te laten zien als A, B en C kun je er zeker van zijn dat hij er straks uitziet als D, E en F.”

Veronica Magazine nr. 39 – (KK)