Hoe is het met je?
„Dit is het eerste interview sinds lange tijd. Ik moest me even terugtrekken om me weer op te laden. Ik hou van mijn werk, ik ben actrice in hart en nieren, maar geen entertainer. Ik zie het dan ook meer als een bijwerking van het vak, dit soort promotiewerk. Ik had nooit verwacht dat een filmpje uit Zweden zo’n succes zou hebben. Volgens mij is het dan des te belangrijker om jezelf te blijven. Het is ook gevaarlijk als actrice om te beroemd te worden. Gelukkig is mijn personage Lisbeth extreem in haar uiterlijk, dus het is nog steeds gemakkelijk om naar buiten te gaan en mezelf te zijn.”

Er zitten toch ook leuke kanten aan dit werk?
„Het is fijn dat ik nu de hele wereld rond kan reizen, maar al die landen zitten op een ander punt in de Millennium-trilogie en ondertussen ben ik zelf alweer twee films verder. Inmiddels zijn de opnamen zo lang geleden dat het moeite kost om er nog iets zinnigs over te zeggen.” 

Hoe ga jij te werk?
„Geschoolde acteurs gaan vaak op de automatische piloot, maar dat is niet echt. Ik wil acteren, niet doen alsof, niet lui zijn. Acteren gaat over gevoelens. Ik hou ervan als het moeilijk is. Dan krijg je er ook meer voor terug. Dat was bij Lisbeth het geval. Het was belangrijk voor me dat zij zo extreem mogelijk was, en toch menselijk. Ik houd van meer-dimensionale personages, want daar kan ik als actrice mijn tanden in zetten. Dat zijn realistische personages, want echte mensen zijn niet zo plat als een dubbeltje.”

Veronica Magazine nr. 12 – (RvK)