Ze deelde muilperen uit in Girlfight, gaf plankgas in The Fast & the Furious en bedwong het buitenaardse luchtruim in Avatar. Ja, Michelle Rodriguez barst van de energie en dat beperkt zich niet tot haar films alleen. In haar nieuwste film Machete speelt ze een tacoverkoopster, maar wel eentje die er een dubbelleven als Mexicaanse vrijheidsstrijdster op na houdt. Ze is naar het Four Seasons Hotel in Beverly Hills gekomen om over deze rol te praten. En praten doet ze. Dat maakt dorstig. Net binnen in de kamer waar we haar spreken, vraagt ze het pr-personeel dat achter haar aanhobbelt om wat te drinken.

Niet veel later zet een assistente haar een mok voor, al lijkt koffie ons niet wat deze sympathieke schreeuwlelijk nodig heeft op dit moment. Rodriguez denkt daar anders over en leegt er drie zakjes suiker in. Het strakke witte hemdje dat ze draagt vestigt de aandacht op haar stevige schouders. Net als in Machete oogt ze in blakende vorm. Niet toevallig, legt ze uit. „Ik had er net drie weken boot camp opzitten voor de film Battle: Los Angeles (die volgend jaar in première gaat, red.) toen ik aan m’n scènes voor Machete begon. Dat was mazzel, want zo hoefde ik niet nog eens extra te trainen na al die push-ups en sit-ups. Daar was ik heel blij mee, want ik haat trainen en meestal doe ik dat dan ook niet.”

Rouwdouwers
Dat fitte voorkomen, gecombineerd met haar uitstraling van katje om niet zonder handschoenen aan te pakken, doet Rodriguez intussen al tien jaar goed in Hollywood. Het onderscheidt haar van de poezelige, mooie snoetjes die massaal aan de bak proberen te komen als actrice. „Ik heb lang geleden geleerd dat je niet moet gaan zitten wachten tot je ontdekt wordt”, zegt ze. „Schrijf iets, doe iets, onderneem wat in de tussentijd en trek die energie naar je toe, want je moet knokken om aandacht.” Rodriguez deed dat met het kleine, onafhankelijk gemaakte drama Girlfight, over een boos pubermeisje dat een uitlaatklep vindt in het boksen. Ze brak door en bouwde daarna een bestaan op met het spelen van commando’s, surfers, agenten, militairen en andere rouwdouwers. Dat gaat hartstikke goed, met haar bijrol in Avatar en haar optreden in Lost als meest recente uitschieters.

Ook in het prettig gestoorde Machete is ze weer prima op haar plek. Het is de eerste keer dat ze samenwerkt met alleskunner Robert Rodriguez (geen familie), die door de jaren heen al heel wat latina’s en latino’s op de kaart heeft gezet met zijn films. „Robert is een van de zeldzame pioniers van Hollywood”, verklaart Rodriguez. „Hij ziet talent in mensen lang voordat de rest van de wereld in de gaten krijgt waar die persoon toe in staat is. Mensen zoals hij zetten de deuren open voor de rest van ons.” In het geval van Rodriguez behelsde dat een kans om in Machete te laten zien dat ze zelfs met één oog nog flink wat schade kan aanrichten met een joekel van een shotgun.

Domme acties
Over schade aanrichten in het echte leven weet Rodriguez ook wel het een en ander. Dat bad girl-karakter is niet alleen iets van haar personages. Daar kwam haar kamergenote hardhandig achter toen een meningsverschil tussen de twee uit de hand liep en Rodriguez gearresteerd werd voor mishandeling in 2002. Het liep met een sisser af, maar een paar jaar later verdween ze alsnog achter slot en grendel, al was het slechts voor een paar dagen. De reden: rijden onder invloed en schenden van haar proeftijd.

Deze uitglijders compenseert ze met goed werk voor bijvoorbeeld de walvissen. Ze heeft zich aangesloten bij een actiegroep die de jacht op deze dieren bestrijdt. Domme acties liggen achter haar, zo verzekert ze. „Er veranderde iets toen ik dertig werd. Daarvoor had ik altijd het excuus: oh, ik ben twintig, ik kan doen wat ik wil! Ik kan uit een raam springen of bloot gaan rondrennen als ik daar zin in heb. Ik kan altijd de schuld geven aan het feit dat ik jong en dom ben. Maar ja, dat kan nu niet meer.”

Dat heeft ook zo z’n gevolgen voor haar liefdesleven. Uit gevraagd wordt ze niet vaak. „Nee, ik denk dat mensen bang voor me zijn. Als ik word gevraagd, is het óf een dappere nerd, óf van die veel te zelfverzekerde, gespierde alfamannetjes, tegen wie ik dan zeg: oké, chill out, dude. Dus het komt af en toe voor, maar ik ga bijna niet meer uit, kom niet veel onder de mensen. Ik blijf liever thuis om te schrijven. Sterker nog: als ik een vriendje heb, probeert hij me het huis uit te krijgen en dan gaat het uit omdat ik dat niet doe.” Nee, makkelijk is ze niet, Michelle. En dat maakt haar nou juist zo leuk.

Veronica Magazine nr. 37 – (KK)