Ze regisseert, produceert en heeft films gemaakt van E.T. tot Charlie’s Angels, maar het publiek lijkt Drew Barrymore (35) het liefst te zien in romantische comedy’s. Dat snappen we best, want ze is de ideale actrice voor een lekker luchtig liefdesverhaaltje: ze is sympathiek, toegankelijk, mooi zonder goedkope filmsterrenglamour en iemand die je zonder meer een happy end gunt, welk personage ze ook precies speelt. Hoeveel ze van zichzelf in die rollen stopt, blijkt als we haar ontmoeten in Londen, waar Barrymore haar nieuwe film Going the Distance aan de man brengt. Een vriendelijkere, grappigere en openhartigere actrice kan geen persmuskiet zich wensen. Haar charme doet meteen zijn werk als ze - een dik kwartier te laat - binnenkomt in de interviewruimte. „Sorry dat ik te laat ben, het verkeer was een nachtmerrie.”

Werd je achtervolgd door paparazzi?
„Ja! Dat maakt op tijd komen een beetje lastig. Maar ik ben er en mijn excuses dat ik te laat ben. Ik respecteer andermans tijd, sorry dus.”

In Going the Distance krijgt je personage een relatie op lange afstand. Daar zul je als actrice ook ervaring mee hebben...
„Het is bijna ironisch als mensen me dat vragen. Ik zit al in relaties op afstand sinds ik... eh, zeven was, haha! Of het nou met vrienden of familie was. Toen ik wat ouder werd, leefde dat weer op.”

Hoe houd je een liefdesrelatie fris als je elkaar soms heel lang niet ziet?
„Het kost een hoop meer werk, maar op een coole manier. Het is niet zoiets als: ‘We halen Chinees en ploffen neer op de bank om een filmpje te kijken’. Begrijp me niet verkeerd: daar ben ik ook dol op en als het voorkomt, voelt het als een luxe. Als je geliefde ver weg is, snak je naar de regelmaat van die doodgewone dingen. Ik ben een enthousiaste brievenschrijver. Het is één van die uitdrukkingsvormen waarbij je op zo’n andere manier spreekt. Het is een platform waarop je je echt van je allerbeste kant kunt laten zien: je mag welbespraakt zijn, je spreekt vanuit je hart, vanuit een andere plaats in je brein. Ik vind dat wat er dan uitkomt, wat zich dan manifesteert zoveel meer poëtische waarheid bevat. En de ontvanger kan dat allemaal in z’n handen houden en zeggen: ‘God, is dit hoe m’n meisje over mij denkt?’ En ik kan zo’n brief onder m’n kussen leggen of met me meenemen in m’n koffer of wat dan ook. Ik moet alleen de man nog tegenkomen die voor mij hetzelfde kan doen.”

Schrijven die mannen niet terug dan?
„Niet zo vaak als ik wel zou willen, om eerlijk te zijn. Sms’en vind ik beledigend.”

Hoezo dat?
„Ik vind dat het een vals idee geeft van intimiteit. Het geeft je ergens in je hoofd het idee van: ik heb mijn plicht vervuld, maar naar mijn mening is het niet genoeg. Als vrouw die romantisch is ingesteld, om dan van je geliefde een berichtje te krijgen met ‘C U soon’? Dan denk ik echt: fuck off, wij zijn klaar.”

Geloof je nog in een happy end voor je eigen liefdesleven?
„Steeds minder, maar niet op een cynische manier. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren. Het is me gelukt om even te stoppen met werken en meer tijd voor mezelf te nemen. Dat was lastig, want de afgelopen tijd was ik zo druk bezig op professioneel vlak dat het leek alsof ik in een draaimolen zat drie jaar lang. M’n persoonlijk leven kwam op de tweede plaats en dat ben ik nu al zes maanden aan het goedmaken voor m’n vrienden. Ik wil nu gewoon even een goede vriendin zijn. Maar ik geloof dat ik de liefde ook nog wel ga vinden. Ik heb het gevoel dat m’n volgende relatie iets heel bijzonders gaat worden, omdat het geen kalverliefde meer zal zijn.
Ik heb de tijd genomen om mezelf te leren kennen. Ik ben alleen naar India geweest, ik ben gaan schrijven en fotograferen, ik breng avonden alleen aan de eettafel door. Je moet me echt met een stok m’n huis uitslaan. Ik heb nu veel meer te geven in een relatie, omdat ik niet meer verwacht dat de ander me identiteit en blijdschap geeft. Ik benader het zo: ik heb wat bij te dragen, jij hebt wat bij te dragen: eens zien hoe dat gaat.”

Je loopt al meer dan dertig jaar mee in Hollywood. Hoe heb je de filmbiz zien veranderen in die tijd?
„De enige negatieve kant die ik zie is de manier waarop er in de levens van mensen wordt binnengedrongen. In de jaren ‘70 en ‘80 waren acteurs nog gewoon acteurs. Ik ben pissig om het woord ‘beroemdheid’, omdat het zo vernederend is voor mensen die vol passie hun beroep uitoefenen. Mensen die niet gaan bellen met restaurants en zeggen: ‘Ik kom er zo aan, dus zet de fotografen maar vast klaar’. Ik word kwaad als ik vergeleken word met iemand die mee heeft gedaan aan een realityprogramma, want ik heb zo hard gewerkt mijn hele leven. Het kleineert de moeite die ik doe elke dag. Niet dat er iets mis is met beroemdheden, maar ik ben er geen. Dat is mijn grootste frustratie. Het is vast niet politiek correct om dat te zeggen, maar het kan me geen reet schelen. It pisses me off.”

Je bent nu 35. In Hollywood is dat al oud, merk je daar wat van?
„Je moet eerlijk zijn voor jezelf en begrijpen dat je niet per se de femme fatale meer bent. Maar je hebt ook mensen zoals Meryl Streep, die nu nog vollere zalen trekt met haar films dan vroeger. Gelukkig ben ik steeds meer bezig met produceren en regisseren, dus als ik straks ergens in de vijftig ben en m’n tieten hangen op de grond, is dat prima, want dan doe ik dit (Barrymore doet alsof ze haar borsten over haar schouders gooit) en zeg ik: ‘Pardon, kunnen we de camera een beetje die kant opzetten?’ Je moet je ijdelheid een beetje laten varen. Ik heb me nooit willen associëren met mensen die boos worden om discriminatie vanwege leeftijd. Het is gewoon een feit. Ik leef met ze mee hoor en het is ook zo dat mannen de mazzel hebben om mooier oud te worden dan vrouwen. Maar ach, vrouwen zijn dertig tot veertig jaar lang sexy, dus misschien moeten we niet zo kwaad worden dat het tij omslaat op een zeker moment - het was geweldig zolang het geduurd heeft.”

Veronica Magazine nr. 36 – (KK)