In de bijna veertig jaar dat John Travolta acteert, heeft hij al heel wat totaal uiteenlopende en onvergetelijke figuren neergezet. Toch hebben de beste van het stel allemaal één ding gemeen: het zijn lefgozers met gevoel voor stijl, of je het nou hebt over de discodansende Tony Manero uit Saturday Night Fever, vetkuif Danny Zuco uit Grease of de babbelzieke Vincent Vega uit Pulp Fiction. In hoeverre zijn creatie uit From Paris with Love in dat rijtje past, valt te betwisten: een branieschopper is hij zeker, maar met zijn ringbaardje, glimmende kale bol en Arafat-sjaal is hij bepaald geen modieus figuur. Het gaf Travolta wel de kans om een lang gekoesterde wens te vervullen: zijn haar erafhalen. „Heerlijk vond ik het. Ik wilde m’n hele leven al een keer m’n hoofd scheren. En veel mensen vinden het mooi. Je moet alleen wel het geluk hebben dat je hoofd goed gevormd is, maar daar kom je natuurlijk pas achter als je haar er al af is. En het is moeilijk om het goed bij te houden. Dan moet je toch wel om de twee dagen scheren. Maar ik heb erg genoten van dat vrije gevoel en het is fijn om te weten dat het me staat, want dan hoef ik nooit bang te zijn dat ik kaal word.”

Fashion victim
Goed voor de dag komen is belangrijk voor Travolta. Sterker nog: hij heeft er een ware filosofie over. „Ik ben van mening dat we allemaal onderdeel uitmaken van onze omgeving. Ik zal je een voorbeeld geven: ik heb een geweldig huis in Florida, dat wordt beschouwd als een van de mooiste staaltjes architectuur van de recente geschiedenis. Ik heb het ontworpen en het Smithsonian Museum heeft er prijzen aan gegeven en meer van dat soort zaken. Ik had alleen één probleem: de jongens die voor me werkten, liepen rond met petjes op en hun broek half op hun gat. Dus zei ik tegen ze: als jullie mensen rondleiden door het huis, wil ik dat jullie eruitzien zoals het huis. Er is niks mis met dat bende-uiterlijk, maar kunnen we het niet een beetje opleuken? Zo gebeurde het en ze waren zo trots, omdat ze pasten bij hun omgeving. Mijn punt is dat je een beetje je best moet doen om in het plaatje te passen. Je bent dan ook meer op je gemak. Als je op een gala-avond in je gewone kloffie komt opdagen, voelt dat niet prettig. Het helpt je ook om je minder bewust van jezelf te voelen: je wordt er extraverter van.”

Luisterend naar deze doordachte kijk op uiterlijkheden zal het niemand verbazen dat mode een liefhebberij is van Travolta. „Ik vind het leuk om mijn vrouw, mijn dochter en alle andere vrouwen in mijn leven aan te kleden. Ik ben er ook goed is. M’n zwager was modefotograaf voor Vogue en Bazaar eind jaren ‘60. Ik was nog klein toen, maar heb daar veel van opgestoken. Het is heel bevredigend om iets uit een rek te halen, het iemand aan te laten passen en zien dat het geweldig staat.”  Het is een ander verhaal als hij zelf degene is die mooi aangekleed moet worden. „Ik moet toegeven dat ik een grote jongen ben, ik ben te zwaar voor mijn lengte. De meeste ontwerpers maken kleding voor slanke mannen en niet voor lijvige kerels zoals ik. Ik zag gisteren iemand in mijn hotel in zo’n prachtig Mad Men-pak, in sixties-stijl. Hij zag er geweldig uit, dus ik dacht: zo’n pak moet ik ook hebben. Maar dat is er gewoon niet in mijn maat, en daar moet ik maar aan wennen. Vroeger zag ik er nog goed uit in een confectiepak, maar die tijd is voorgoed voorbij. Ik ben wat je noemt een fashion victim.”

Vlieg er eens uit
Toch hoeven we met Travolta geen medelijden te hebben, want bij hem in de tuin staat een accessoire dat spectaculair oogt bij elke outfit: een blinkende Boeing 707. Sommige mensen gaan vissen of fietsen om te ontspannen, Travolta mag graag een stukje vliegen met zijn immense privévliegtuig. „Ik vind het fijn dat het vaardigheden vergt die heel anders zijn dan wat ik doe als acteur. Het is heel verfrissend om een handleiding te pakken die je precies voorschrijft hoe je iets moet bedienen, in plaats van een script dat je op allerlei manieren kunt interpreteren.” Is het dan gewoon een kwestie van je jumbojet naar buiten rijden en vliegen maar? „Ja, ze staan in mijn achtertuin. Ik dacht altijd dat iedereen zo zou leven aan het begin van de 21ste eeuw. Je moet weten dat ik ben opgegroeid met The Jetsons en van dat soort futuristische tekenfilms. Nu ben ik de enige. Dat voelt een beetje eenzaam eigenlijk.”

 Veronica Magazine nr. 12 – (KK)