Zoe Saldana gaat als een raket. Met twee sciencefictionfilms als stuwkracht van haar ontluikende carrière kun je het niet passender omschrijven. Eerder dit jaar fleurde de mooie 31-jarige met Dominicaans en Puertoricaans bloed de brug van de Enterprise op in Star Trek en nu speelt ze een sleutelrol in een zo mogelijk nog reusachtiger spektakel: Avatar. Hierin neemt ze met de hulp van de meest geavanceerde computertechnieken de gedaante aan van een verrassend aantrekkelijk buitenaards wezen. Toch heeft ze zelf haar voeten stevig op de aarde, zo blijkt als we haar spreken in San Diego.

Hoe was het om jezelf na je digitale make-over te zien als blauwe alien?
„Ik ben door een aantal fases gegaan voordat ik het helemaal kon accepteren. Die werden bepaald door wat ik begreep van het hele proces van motion capture. Eerst was er vreselijke paniek en angst om de controle te verliezen over mijn personage. Inmiddels ben ik zover dat ik ervan zou balen als ik niet minstens één film met motion capture zou maken per jaar. Het is een techniek die je zoveel vrijheid geeft als acteur, ongelofelijk.”

Een buitenaards wezen neerzetten zonder kostuums of make-up, dat moet een uitdaging zijn…
„Nou en of! Het dwingt je als het ware om terug te keren naar de kindfase van je verbeelding, waarin die nog volledig grenzeloos was. De uitdaging is om jezelf de vrijheid te geven om daar te belanden en dat is niet zo makkelijk. Als je volwassen wordt, sluit je je geest af. Daarom moeten acteurs ook naar school om technieken te leren waarmee ze hun geest open kunnen houden, zodat ze denkbeeldige werelden geloofwaardig kunnen maken. Met motion capture gaat dat allemaal nog sneller.”

Had je wel duidelijk voor ogen waar je aan begon met deze film?
„Weet je, dit hier is mijn nieuwe telefoon. Ik weet niet eens hoe ik hem uit moet zetten. Als je mij wilt uitleggen hoe Avatar gemaakt is, snap ik het misschien over vijf jaar. Jim (Cameron, de regisseur, red.) heeft het stukje bij beetje aan mijn verstand kunnen brengen. Als ik van tevoren had geweten hoe enorm veel werk het zou worden, was dat ten koste gegaan van de overtuiging in mijn rol. Mijn nieuwsgierigheid naar wat Jim aan het bekokstoven was, heeft me heel erg geholpen. Toen ik de rol net gekregen had, liet hij me een model zien van mijn personage. Ik dacht: ’O, dat wordt zes uur in een stoel bij de make-up zitten elke dag’. ‘Nee’, zei hij, ‘We downloaden je binnen een half uurtje in een systeem’. Ik had geen flauw idee waar hij het over had!”

Veronica Magazine nr. 51 – (KK)