Filmrecensie
M. Night Shyamalan heeft een reputatie te verliezen als het gaat om onverwachte twists in zijn zelfverzonnen horrorverhalen. Het absolute hoogtepunt bereikte de regisseur met zijn eerste grote succes, The Sixth Sense, dat van de 'bovennatuurlijke horror' een flinke trend maakte. Na het acceptabele Unbreakable was Signs een afknapper, maar met The Village kwam Shyamalan weer helemaal terug. Nu is het niet één wending die de kijker gigantisch op het verkeerde been zet, maar zijn het er twee. Of misschien wel drie. De titel slaat op een boerengemeenschap, omgeven door een bos waarin geheimzinnige wezens rondscharrelen. Het is de bewoners verboden zich buiten de dorpsgrenzen te begeven, want de wraak van 'zij over wie wij niet praten' zal verschrikkelijk zijn. Ondanks deze permanente angst wordt de stille Phoenix gewoon verliefd op de blinde domineesdochter Howard, op wie ook de zwakbegaafde Brody loert. Shyamalan werkt het drama en zijn personages zo goed uit, dat we telkens vergeten dat hen vreselijke dingen te wachten staan. Of toch niet? Eén ding willen we wel verklappen: vroeg of laat stapt iemand het bos in.
