Filmrecensie
Het blijft eeuwig zonde dat het verrassende gegeven van The Truman Show al lang en breed bekend was voordat de film bij ons in de bios draaide. De film komt optimaal tot zijn recht als je van te voren niet weet dat Carrey als Truman Burbank een onwetende acteur is in zijn eigen realitysoap, en dat hij door duizenden verborgen camera's dag en nacht bespied wordt. En dat al dertig jaar lang. Een prachtige vondst van scenarist Andrew Niccol, wiens in hetzelfde jaar gemaakte sf-film Gattaca ook een toppunt van originaliteit is. Deze geniale comedy met surrealistische trekjes ziet er luchtiger uit dan hij is. Wanneer Truman erachter komt dat zijn hele leven doorgestoken kaart is, zijn vrienden acteurs en zijn wereld een filmset, leidt dat tot behoorlijk paranoïde toestanden. Zelfs de meest verstokte Carrey-hater zal moeten toegeven dat de buigzame komiek laat zien dat hij écht kan acteren, en dat hij (totaal onverwacht trouwens) werd overgeslagen bij de Oscarnominaties een zware schande is. Hetzelfde overkwam hem een jaar later met zijn optreden in de Andy Kaufman-biopic Man on the Moon. Regisseur Weir, die eerder komiek Robin Williams serieus drama wist te ontlokken in Dead Poets Society, buit het gegeven optimaal uit en kiest voor subtiliteit.
