Filmrecensie
De onverwachte sensatie van het jaar. Er was geen hype en tamtam à la Star Wars: Episode 1 - The Phantom Menace of The Blair Witch Project voor nodig om het publiek naar de bios te laten stromen - de film haalde wereldwijd de top tien van meest opbrengende films. Een ijzingwekkend gegeven, een knap geconstrueerd verhaal en fantastisch spel van Willis en de met een Oscarnominatie beloonde Osment waren genoeg. Dat én het verrassende einde natuurlijk, dat intussen al zo legendarisch is, dat het gewoon een rotstreek zou zijn die te verklappen. Osment is een knaapje met ernstige psychische problemen. Kinderpsycholoog Willis neemt Osments bewering dat hij geesten kan zien net zo min serieus als zijn omgeving, maar raakt er gaandeweg van overtuigd dat het jochie misschien toch de waarheid vertelt. Regisseur/scenarist Shymalan vervalt nergens in flauwe trucs en effectbejag, maar weet met subtiliteit en suggestie een hoge kippenvelgraad te veroorzaken. Osment is een ontdekking, en Willis, nu eens niet als actieheld maar als normale man, een verademing. De bijrol van Colette als Osments bezorgde moeder is trouwens ook een juweeltje en ze ontving er een terechte Oscarnominatie voor. Shyamalan zelf heeft een klein rolletje als arts. Hij werkte een jaar na dit megasucces opnieuw samen met Willis aan Unbreakable.
