Filmrecensie
Met The Sixth Sense toonde M. Night Shyamalan zich een meesterregisseur. Maar helaas lijkt hij bij elke film verder af te dalen naar het niveau van de wansmaak. The Last Airbender is een groots opgezet megaspektakel, zonder de kenmerkende twists en trucjes die Shyamalan zo graag uit de hoge hoed tovert. Wat overblijft, is een zeer matige fantasyfilm die het op tv ook nog zonder de 3D-effecten moet doen. Hoofdpersonage is een jochie (Ringer) dat de strijd van de elementen moet zien te beheersen. Vuur, Water, Aarde en Wind. Toen Ringer hoorde dat hij de nieuwe Avatar was en hij de verantwoordelijkheid kreeg om een dreigende wereldoorlog te voorkomen, vluchtte hij van huis weg op zijn vliegende bizon. Ze kwamen in noodweer terecht, stortten in de oceaan en werden ingevroren in het ijs. Honderd jaar later worden ze gevonden en gewekt door Rathbone en zijn zus Peltz, die tot de Waternatie behoren. Ringer krijgt te horen dat de Vuurnatie al tientallen jaren oorlog voert. Hij beseft nu dat hij als uitverkoren Avatar zijn verantwoordelijkheid moet nemen en de Vuurnatie moet verslaan om zo het evenwicht in de wereld te herstellen. Helaas levert het verhaal meer irritatie dan spanning op, gezien de onwaarschijnlijkheid van de plot. Twee nieuwe delen staan in de planning, maar het zal ons benieuwen of die er ooit komen. Misschien beter van niet.
