Filmrecensie
Eindelijk kwam dan zijn naam uit de envelop: na zes keer te hebben misgegrepen won Scorsese de Oscar als beste regisseur. En daar bleef het niet bij, want The Departed won ook de hoofdprijs, beste film, plus Oscars voor montage en scenario. Aangepast scenario, want de oorsprong van dit op het oog op en top Amerikaanse verhaal ligt in Hongkong, waar in 2002 de spannende maar ook wat warrige misdaadthriller Infernal Affairs werd gemaakt. William Monahan herschreef het scenario tot een intrigerend verhaal dat ook nog te volgen is, voegde meer diepgang toe aan de personages en verlegde de actie naar zuid-Boston. In deze door Ieren gedomineerde achterstandswijk zwaait maffiabaas Nicholson meedogenloos de scepter. Z’n schijnbare onaantastbaarheid wordt vergroot doordat hij in de persoon van Damon een infiltrant in het politiecorps heeft, die hem waarschuwt voor alle op handen zijnde politie-acties. Maar de sterke arm heeft eenzelfde troef in handen: agent DiCaprio zit undercover bij de schurkenclub. Al snel komt het erop neer dat de 'ratten' proberen elkaar op te sporen. Scorseses regie is een wonderlijk staaltje vertelkunst. Zo wordt de sequentie waarin DiCaprio door Sheen en Wahlberg overgehaald wordt undercover te gaan, onderbroken door korte flashbacks uit DiCarpio’s leven, en zien we tegelijk via crosscutting Damons eerste arrogante stappen in z’n dubbelleven. Hier legt Scorsese de betonnen fundering voor de volgende twee uur aan spanning, geweld en krachtig acteerwerk van de voltallige cast, die uitmondt in een schokkend, want totaal onverwacht einde - behalve als je Infernal Affairs hebt gezien.
