Filmrecensie
Deze onderwater-Close Encounters of the Third Kind is een uitermate geslaagd sf-spektakel, dat dankzij het enorme budget (waar regisseur Cameron, getuige projecten als Terminator 2: Judgment Day, Titanic en Avatar patent op lijkt te hebben) echt onder water gefilmd is én baanbrekende special effects (het zogenaamde 'morphen') bevat. Diepzee-olieboorder Harris en ex-vrouw Mastrantonio moeten de kernkoppen van een gezonken nucleaire onderzeeër bergen. Daarbij stuiten ze op onbekende, intelligente levensvormen die de mensheid een dringende boodschap te brengen hebben. De marine, onder leiding van de psychopathische Biehn, denkt echter aan een complot van de Russen. Het knappe van Camerons scenario is dat hij, ondanks de spectaculaire gebeurtenissen, het menselijke tintje niet vergeten is. De reanimatiescène waarin Harris zijn ex weer tot leven probeert te wekken, is een klassieker. Enig minpuntje is dat het einde veel te abrupt en aan de zwakke kant is. In de later uitgebrachte director's cut van 171 minuten wordt het slot deels goedgemaakt door aanvullend materiaal, dat ook nog eens flink wat extra special effects bevat.
