Filmrecensie
Dit vervolg op de immense hit Saturday Night Fever is een grote sof. Het eerste deel was nauw verbonden met de seventies-tijdgeest en stuwde met z'n ijzersterke soundtrack (waarop ook de bekende Bee Gees-klassiekers) de discorage naar ongekende hoogten. Dat was in in het jaar van Staying Alive allemaal alweer voorbij en dus nam regisseur en coschrijver Stallone zijn Rocky-succes als basis. Travolta woont nu in een goedkoop hotelletje, en verdient zijn geld als ober en dansleraar. Terwijl hij een carrière op Broadway nastreeft, houdt hij er een turbulent liefdesleven met Rhodes én Hughes op na. Het slappe verhaal eindigt natuurlijk met het heuglijke feit dat Travolta een evenwichtig liefdesleven heeft én de hoofdrol danst in een grote musical. De regie van Stallone is houterig en ieder personage is een hol cliché, inclusief wat hij of zij doet. Dat zou op zich niet eens zo rampzalig zijn wanneer de reddingsbrigade paraat zou staan, maar ook op muzikaal gebied laat de film het afweten. Het grootste deel van de slappe soundtrack is van Stallones broer Frank, die zelfs nog een hit had met het nummer Far From Over. Er is slechts één uitzondering op alle negatieve punten: de eindsequentie, het kitscherige musicalnummer Satan's Alley, is een uitzinnige visuele explosie met campwaarde.
